Besian Mustafa

Faleminderit!
Faleminderit secilit e secilës anembanë Kosovës që më beson ta përfaqësoj për herën e pestë radhazi.
Faleminderit çdo prindi që më beson të punoj për një të ardhme më të mirë për familjen e tyre.
Faleminderit çdo bujku, çdo ndërmarrësi, çdo zejtari e çdo profesionisti.
Faleminderit çdo familje që më përkrah.

Faleminderit secilit qytetar që i beson LDK-së dhe e sheh të ardhmen e Kosovës me LDK-në.
LDK si partia e parë në Kosovë bartë barrën e të përjetuarit e para çdo sfidë: regjimin pushtues, ndërkombëtarizimin, çlirimin, shtetndërtimin, demokratizimin, kulmimin, rënien, ringritjen, ndarjen, bashkimin dhe çdo proces tjetër politik.

Në këtë pikë në historinë e LDK-së, por edhe të Kosovës, secili nga ne ka vetëm dy mundësi: të punojmë drejt përafrimit, duke pranuar secili gabimet e lëshimet e veta e, mbi të gjitha, duke e falur secili secilin me qëllimin e betimin të ndërtojmë një rrugë e një të ardhme të ndritur; ose, të vazhdojmë të përçahemi, ndahemi, zvogëlohemi e të fajësojmë, ofendojmë, nënvlerësojmë. Këtu duhet një rikujtim për secilin prej nesh se përbashkimi sjell më shumë bashkim e rritje, e përçarja më shumë ndarje e zvogëlim.

Le të zgjedhim bashkimin, faljen, rritjen, të ardhmen e ndritur. Unë gjithmonë i zgjedh ato.

Mirupafshim duke parë njëri-tjetrin në sy, ballëhapur, zemrat plot falje e kokat plot vullnet për t’i dhënë Kosovës gjithcka!

“Besian, shko te Grandi takoje axhin Mustafë” m’tha nana, pak ditë pas çlirimit.

Axhin Mustafë? Ai kishte dalë në gurbet kur isha bebe, ishte kthy tash si ushtar në Koshare për ta thyer kufirin mes shqiptarëve.

“Po nuk e njoh me pa, s’di as qysh duket” i thash plot stres. S’e kisha idenë qysh duket “Flamuri”, axhi im, djali i tretë prej pesë djemve të Rifatit, gjysh*t tim. Njërën anë u gëzova që po e takoja ma në fund, axhin tim, çlirimtarin tonë! Anën tjetër isha i bindur që kam me dështu në këtë detyrë.

“Hajt se të njeh ai aty” m’tha babi.
Shkova te Grandi i bindur se kisha me u kthy duarthatë, pa ditë me njoftë axhin.

“O Bes” m’thirri një burrë, i gjatë, i pashëm, pantolla të ushtarit e jakne të zezë. “Garant qëky është axhi!”

Ndejti gjysmën e asaj vere në banesën tonë, e ndamë një dhomë gjumi. Vera ma e bukur e jetës tem! Kishim mbijetu babi, nana e unë në Prishtinë, gjyshi Rifat kishte mbijetu në Llap, motra, daja e axhi Gani u kthynë prej Maqedonisë, axhi Mustafë erdhi gjallë prej Koshares. U bashku familja në Kosovën e lirë!

Pas pak javësh, përkundër lutjeve të babit, Flamuri u kthy në Zvicër. “E kom kry detyrën tem ndaj Kosovës, Xhemë, po kthena po e vazhdoj jetën tem.”

Axhi rrnofsh sa malet! Krenar përjetë me ty e shokët e tu, shumë prej të cilëve dhanë jetën për Atdhe.

Urime Dita e Çlirimit Kosovë!