Gaming V

ANG PAYO NG AMA: KUNG PAANO SINIRA NG ISANG PIN CODE ANG 50-MILYONG PISONG KAHIBANGAN NG EX-HUSBAND KO.

Limang minuto matapos ibaba ng huwes ang kanyang gavel sa loob ng malamig na kwarto ng Makati Regional Trial Court at pormal na pirmahan ang aming annulment papers, naramdaman ko ang mahigpit at mabigat na paghawak ng aking ama sa aking pulso bago pa man ako makalabas ng pasilyo.

"Katarina," tawag niya. Ang boses ni Papa, isang retiradong batikang abogado, ay mahinahon ngunit may nakakapasong talim. Ang kanyang mga mata ay seryosong nakatitig sa akin. "Palitan mo ang lahat ng PIN ng bank accounts mo. Ngayon din. Dito mismo sa parking lot. Huwag mo nang hintayin ang gabi. Huwag kang magtiwala sa lungkot. Huwag kang magtiwala sa awa. At lalong huwag kang magtiwala sa isang lalaking kayang ngumiti nang ganyan habang pilit na kinukuha ang kalahati ng pinaghirapan mo."

Nilingon ko ang kabilang dulo ng courtroom corridor. Nakita ko ang dati kong asawa na si Jericho, naglalakad palabas habang mayabang na nakapulupot ang braso sa baywang ng kanyang bata at ambisyosang kabit na si Sasha. May mapagmataas at nakakairitang ngiti sa mga labi ni Jericho. Akala niya, dahil Lunes pa magkakabisa ang court order sa paghahati ng aming corporate joint accounts, hawak pa rin niya ang mundo.

Hindi ko na tinanong si Papa kung bakit. Bilang isang anak, at bilang isang babaeng niloko, tumango na lamang ako at sumunod.

Ako si Katarina. Ako ang nagtayo ng isang matagumpay na logistics company sa Maynila, ngunit dahil sa tiwala ko noong kinasal kami, naging co-signatory si Jericho sa pinak**alaking pondo ng negosyo. Akala ko noon, masyado lang nag-iingat at praning ang aking ama.

Hindi ko alam na sa mismong gabing iyon, magtatangkang gumastos si Jericho at ang kanyang kabit ng tumataginting na Limampung Milyong Piso (₱50,000,000) sa isang super-exclusive VIP club sa BGC upang ipagdiwang ang pagkasira ng aming pamilya.

At lalong hindi ko alam na ang limang minutong ginugol ko sa loob ng sasakyan upang sundin ang utos ng aking ama ay ang magiging dahilan kung bakit ang kanilang perpektong gabi ay mauuwi sa pinak**asaklap nilang bangungot.

ANG TAHIMIK NA PAG-IINGAT SA LOOB NG KOTSE

Pagkapasok ko sa aking SUV sa parking lot ng korte, agad kong kinuha ang aking telepono. Ang hangin mula sa aircon ay malamig, ngunit mas malamig ang nararamdaman ng puso ko matapos ang pitong taong kasal na nauwi lang sa basurahan.

Binuksan ko ang aking mga mobile banking apps. Nanginginig ang mga daliri ko—hindi dahil sa iyak o panghihinayang, kundi dahil sa matinding determinasyon na protektahan ang sarili ko.

Pinalitan ko ang PIN ng lahat ng ATM at Platinum Credit Cards. Mula sa petsa ng aming wedding anniversary (1028), ginawa ko itong isang random at kumplikadong kombinasyon ng mga numero na tanging ako lang ang nakakaalam.

Pinalitan ko ang mga Online Passwords. Naglagay ako ng two-factor authentication at inalis ko ang access ng mga lumang devices ni Jericho.

Tumawag ako sa aking Wealth Manager sa Makati. Bilang isang VIP client, mahigpit kong inutos na pansamantalang i-freeze ang mga physical cards na hawak ni Jericho at ilipat ang awtorisasyon sa aking biometrics lamang para sa anumang malaking transaksyon.

Pagkatapos ng lahat ng ito, huminga ako nang napakalalim, ipinikit ang aking mga mata, at pinaharurot ang sasakyan pauwi. Inakala kong tapos na ang lahat. Ngunit sa kabilang dulo ng siyudad, nagsisimula pa lamang ang palabas ni Jericho.

ANG SELEBRASYON NG MGA TRAYDOR

Alas-onse ng gabi sa Lumina Lounge, ang pinak**ahal at pinaka-eksklusibong VIP club sa Bonifacio Global City. Ito ang lugar kung saan nagkikita-kita ang mga bilyonaryo, politicians, at mga high-rollers ng bansa.

Ayon sa kwento ng manager ng club na matalik kong kaibigan, pumasok si Jericho at Sasha na parang sila ang nagmamay-ari ng buong Pilipinas. Nagpa-book sila ng pinak**alaking VIP Presidential Cabana. Nag-imbita sila ng nasa tatlumpung "kaibigan" na pawang mga freeloaders at handang makipag-inuman nang libre.

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. 🌾💛🍁

PINUNIT NG BIYENAN KO AT NG BUNTIS NA KABIT NG MAPAPANGASAWA KO ANG WEDDING GOWN KO SA HARAP MISMO NG ALTAR—PERO ILANG MINUTO LANG, LUMUHOD SA HARAP KO ANG LALAKING AKALA NILA HINDI KO KAILANMAN MAKIKILALA

Ako si Elena Reyes.

Sa loob ng tatlong taon, naniwala akong sapat na ang pagmamahal para lampasan ang lahat.

Kahit paulit-ulit akong maliitin ng pamilya ni Tristan.

Kahit paulit-ulit akong tawaging mahirap.

Kahit ilang beses akong tanungin ni Doña Victoria kung ano raw ba talaga ang maiaambag ko sa pamilya nila bukod sa pagmamahal.

Hindi ako lumaban.

Hindi ako sumagot.

Dahil akala ko, sa dulo ng lahat, si Tristan pa rin ang pipili sa akin.

Nang araw ng kasal namin, maaga akong dumating sa lumang katedral sa Intramuros.

Simple lang ang suot kong wedding gown.

Hindi ito mamahalin.

Hindi rin ito gawa ng sikat na designer.

Ngunit ako mismo ang nagdisenyo nito.

At sa bawat tahi, nakatago ang pangarap kong magkaroon ng simpleng pamilyang matagal ko nang hinahanap.

Lumaki akong walang magulang.

Iyon ang alam ng lahat.

Iyon ang kuwento na pinaniwalaan nila.

At hinayaan ko silang paniwalaan iyon.

Habang naglalakad ako patungo sa altar, nakita ko ang mga bisitang nakatingin sa akin.

May iba na nakangiti.

May iba na halatang nagtataka kung bakit ako ang napili ni Tristan.

Ngunit wala na akong pakialam.

Ang mahalaga, makakasama ko na ang lalaking minahal ko.

O iyon ang akala ko.

Nagsisimula pa lamang magsalita ang pari nang biglang bumukas nang malakas ang malaking pinto ng simbahan.

Napalingon ang lahat.

At doon pumasok si Valerie.

Nakasuot siya ng pulang damit.

At kitang-kita ang kanyang pagbubuntis.

Kasunod niya si Doña Victoria.

Nakatingin agad ako kay Tristan.

Inaasahan kong magsasalita siya.

Inaasahan kong pipigilan niya sila.

Ngunit hindi siya gumalaw.

Hindi rin siya tumingin sa akin.

At doon nagsimulang lumamig ang buong katawan ko.

"Itigil ang kasal na ito!" malakas na sigaw ni Doña Victoria.

Parang tumigil ang buong simbahan.

Napatingin ang lahat sa amin.

Maging ang pari ay natigilan.

Lumapit si Valerie habang nakahawak sa braso ni Tristan.

At ang mas masakit?

Hindi siya inalis ni Tristan.

Hindi siya itinulak palayo.

Hindi siya kinontra.

Nanatili lamang siyang nakatayo.

Tahimik.

Parang wala siyang lakas ng loob na tumingin sa akin.

"Tristan," nanginginig kong tawag.

Ngunit hindi siya sumagot.

Tumawa si Valerie.

At marahang hinaplos ang kanyang tiyan.

"Hindi mo ba sasabihin sa kanya?" tanong niya.

Namutla ako.

At saka ko narinig ang salitang sumira sa lahat.

"Anak niya ito."

Parang may humampas sa dibdib ko.

Narinig ko ang mga bulungan.

Narinig ko ang mga singhap.

Narinig ko ang mga taong nagsisimulang magtanong.

Ngunit wala na akong marinig nang malinaw.

Tinitigan ko lamang si Tristan.

At sa wakas, nagsalita siya.

"Elena..."

Iyon lang.

Pangalan ko lang.

Walang paliwanag.

Walang pagtatanggol.

Walang pagsisisi.

At doon ko naintindihan.

Totoo ang lahat.

Biglang lumapit si Doña Victoria.

At walang babala niyang hinablot ang laylayan ng wedding gown ko.

Napunit ang tela.

Malakas.

Rinig ng buong simbahan.

Napasinghap ang mga bisita.

Ngunit hindi pa siya tumigil.

"Akala mo ba papayag akong maging manugang ang isang walang pinagmulan?" sigaw niya. 🌟🌕🌦️