ABC

TUMAKBO AKO PALAYO SA MADILIM NA PLANO NG AKING MADRASTA—AT SA PAGSAKAY KO SA KOTSE NG ISANG ESTRANGHERO, NAGBAGO ANG BUONG BUHAY KO.

Ako si Clara, dalawampu't apat na taong gulang. Simula nang mamatay ang aking ama, ang buhay ko ay naging isang bangungot sa ilalim ng pamamahala ng aking madrasta na si Donya Stella. Kinuha niya ang kontrol sa kumpanya ng aking ama, at ako ay itinuring niyang isang pabigat—o mas malala, isang kasangkapan para sa kanyang pansariling ambisyon.

Isang gabi, pinasuot niya ako ng isang marangyang pulang bestida. Sabi niya, may mahalaga kaming business dinner sa isang sikat na hotel. Kailangan daw niya ang presensya ko bilang nag-iisang anak ng tagapagtatag ng kumpanya.

Naniwala ako. Umasa akong baka sa pagkakataong ito, magkakaroon kami ng maayos na relasyon.

Pero pagdating namin sa VIP Floor ng hotel, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Huminto si Stella sa tapat ng Room 405. Binuksan niya ang pinto at itinulak ako sa loob.

"Stella! Anong ginagawa mo?!" gulat kong tanong nang mapansin kong hindi ito isang dining room, kundi isang private suite.

Sa loob, nakaupo sa sofa si Mr. Vargas, isang mayaman ngunit may edad nang investor na matagal nang iniiwasan ng ama ko noong nabubuhay pa siya dahil sa masamang reputasyon nito sa negosyo.

"Maging mabait ka kay Mr. Vargas, Clara," malamig na utos ni Stella mula sa labas ng pinto. "Nakasalalay sa gabing ito ang kinabukasan ng kumpanya. Huwag kang lalabas diyan hangga't hindi siya pumipirma sa kontrata."

CLICK.

Narinig ko ang pag-lock ng pinto mula sa labas. Nanlaki ang mga mata ko. Ibinenta niya ako. Ibinenta ng sarili kong madrasta ang dignidad ko para sa isang investment.

Tumayo si Mr. Vargas at ngumiti nang nakakakilabot. "Huwag kang matakot, Clara. Gusto ko lang naman na maging mas... 'malapit' tayo bago ko ilabas ang pera ko."

Nag-panic ako, pero hindi ko hinayaang lamunin ako ng takot. Bago pa siya makalapit, mabilis kong dinampot ang isang mabigat na glass vase mula sa mesa at ibinato ito nang buong lakas sa paanan niya.

CRASH!

Basag ang plorera. Napatigil si Mr. Vargas dahil sa gulat at tumalsik na bubog.

Ginamit ko ang pagkakataong iyon. Tumakbo ako papunta sa balcony ng kwarto. Sa kabutihang palad, konektado ito sa fire escape stairs ng hotel. Hindi ako nag-atubili. Binuksan ko ang pinto ng balcony, tinanggal ang mataas kong heels, at tumakbo pababa ng hagdan nang nakayapak habang bumubuhos ang malakas na ulan.

Nanginginig ako sa lamig at takot. Ang luha ko ay sumasabay sa patak ng ulan. Pagbaba ko sa likod ng hotel, madilim ang eskinita. Wala akong dalang cellphone, walang pera.

Narinig ko ang mga boses ng security guard ni Mr. Vargas na sumisigaw mula sa taas, hinahanap ako.

Kailangan kong makaalis.

Sa pagtakbo ko papunta sa main road, nakita ko ang isang itim na Maybach—isang napak**ahal na sasakyan—na nakahinto sa gilid ng kalsada dahil sa red light.

Dala ng desperasyon, binuksan ko ang pinto sa likod at mabilis na puma*ok.

"Tulong! Parang awa niyo na, paandarin niyo ang sasakyan! May naghahabol sa akin!" humihikbi kong makaawa, basang-basa ng ulan at nanginginig ang buong katawan.

Nanigas ako nang makita ko ang nasa loob.

Sa kabilang gilid ng upuan, nakaupo ang isang lalaking nakasuot ng madilim na suit. Ang kanyang mga mata ay malamig, matalim, at nagbibigay ng kakaibang awtoridad. Agad na bumunot ng baril ang bodyguard sa driver's seat at itinutok sa akin.

"Boss, palabasin ko ba?"
Ang totoong twist ng kwento ay nasa dulo—hanapin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba. 🩶💙✨ 🍀💓💫