Vital001

PINAKASALAN KO ANG ISANG 71-ANYOS NA BYUDA PARA SA PERA AT BAHAY NIYA—PERO NANG MAMATAY SIYA, ANG IBINIGAY SA AKIN NG KANYANG ABOGADO AY NAGPALUHOD SA AKIN SA PAG-IYAK.

Nang pakasalan ko si Carmen, dalawampu't limang (25) taong gulang lang ako.

Wala akong pera. Baon ako sa napakalaking utang dahil sa mga maling desisyon sa buhay, at ang tanging tinatawag kong "bahay" ay isang sira-sirang AUV na palagi kong pinaparada sa likod ng isang gasolinahan sa Quezon City. Gabi-gabi, tinitiis ko ang lamig, kagat ng lamok, at ang gutom.

Si Carmen naman ay pitumpu't isang (71) taong gulang.

Isa siyang byuda. Walang anak, walang ibang kasama sa buhay, at palaging malumanay magsalita. Mayroon siyang isang maliit ngunit napakagandang bahay sa isang tahimik at mayaman na subdivision sa Antipolo.

At hindi...

Hindi ko siya pinakasalan dahil mahal ko siya.

Kahit kailan ay hindi ko naramdaman iyon. Pinaniwala ko lang ang sarili ko na ginagawa ko ito para mabuhay. Isa itong survival. Ang plano ko ay simple at makasarili: Magsasama kami ng ilang taon, magpapanggap akong isang tapat at mabuting asawa, aalagaan ko siya hanggang sa pumanaw siya, at pagkatapos... mamanahin ko ang kanyang bahay at mga ari-arian. Sa wakas, makakatakas na ako sa kahirapan na matagal nang sumasakal sa akin.

Naging magaling akong aktor. Tuwing umaga, ipinagtitimpla ko siya ng kapeng barako. Inaalalayan ko siyang maglakad sa kanyang hardin na puno ng mga orkidyas. Nakikinig ako sa mga kwento niya tungkol sa kabataan niya sa probinsya kahit na sa loob-loob ko ay naiinip na ako.

Habang patagong binibilang ko ang mga araw at tahimik na naghihintay sa "panahon" ko, si Carmen naman ay patuloy na nagpakita ng kabutihan at kalinga na higit pa sa nararapat kong matanggap.

Kapag nagkakasakit ako, hindi siya natutulog para lang punasan ako ng maligamgam na tubig at ipagluto ng mainit na arroz caldo. Kapag may mga araw na mainit ang ulo ko dahil sa mga lihim kong problema, hindi siya nagagalit. Sa halip, hinahawakan niya ang k**ay ko at sasabihing, "Nandito lang ako, Carlo. Magiging maayos din ang lahat."

Dumating ang panahon na nagsimula akong makaramdam ng matinding konsensya. Ang bahay na dati ay tinitignan ko lang bilang isang "premyo", ay unti-unting naging isang tunay na tahanan. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Focus lang sa plano, paalala ko sa sarili ko.

Lumipas ang apat na taon.

Sa edad na 75, tahimik at payapang pumanaw si Carmen habang natutulog.

Nang ilibing siya sa isang memorial park sa Rizal, inaasahan kong makakaramdam ako ng matinding kaluwagan. Inaasahan kong tatalon ang puso ko sa tuwa dahil sa wakas, malaya na ako at akin na ang lahat ng yaman niya. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang kanyang kabaong na ibinababa sa lupa, may kakaibang bigat na dumagan sa dibdib ko. Isang blangkong pakiramdam.

Pagkatapos ng libing, pinatawag ako ng abogado ni Carmen na si Atty. Reyes sa kanyang opisina sa Makati para sa pagbasa ng huling habilin (Last Will and Testament).

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. 🌓⛰️🩵

Noong Tatlong Buwan Akong Buntis, Pinapili Ako ng Pamilya ng Nobyo Ko sa Pagitan ng Anak Ko at Kanilang Pamahiin—Pero Hindi Nila Alam, Kambal ang Dinadala Ko, at May Mas Malaking Lihim na Matagal Nilang Itinatago

Tatlong buwan akong buntis nang makipaghiwalay ako kay Miguel Soriano, ang lalaking akala ko magiging asawa ko.

Hindi dahil hindi ko siya mahal.

Kundi dahil narinig ko mismo kung gaano kadali para sa pamilya niya na tanggalin sa mundo ang anak ko—parang sagabal lang sa negosyo, parang malas lang sa bahay nila.

At mas masakit?

Hindi niya alam na hindi isa ang dinadala ko.

Kambal sila.

“Alessandra, ano na naman ang drama mo?” kunot-noong tanong ni Miguel habang nakatayo siya sa sala ng condo namin sa BGC. “Dahil lang sinabi ni Mommy na mas mabuting huwag muna ituloy ang pagbubuntis?”

Tiningnan ko siya nang matagal.

“Dahil lang?”

Napabuntong-hininga siya, iyong hiningang para bang ako pa ang nakakaabala sa araw niya.

“Hindi naman ganoon ang ibig sabihin ni Mommy. Sabi lang niya, hindi maganda ang timing. May nagsabi sa kanya na hindi raw compatible ang kapalaran ng bata sa akin. Alam mo namang naniniwala siya sa mga ganyan.”

“Sinabi ng nanay mo na ipalaglag ko ang anak natin dahil sa hula.”

“Hindi niya direktang sinabi—”

“Sinabi niya.”

Tumahimik siya.

Doon ko nalaman. Hindi dahil wala siyang sagot. Kundi dahil alam niyang tama ako, pero mas madali para sa kanya na tawagin akong emosyonal kaysa harapin ang sariling pamilya.

“Umuwi ka muna sa kwarto,” sabi niya. “Ako na ang kakausap kay Mommy.”

Hindi na ako sumagot.

Tumalikod siya nang tumunog ang phone niya.

“Jessa,” mahina niyang sambit bago lumayo ng kaunti. “Oo, ako na bahala. Book mo na lang dalawang ticket pa-Boracay this weekend. Kailangan niyang makapagpahinga.”

Napapikit ako.

Ang “siya” na tinutukoy niya ay hindi ako.

Si Jessa Vergara.

Ang childhood best friend niya. Ang babaeng kababalik lang daw mula Singapore dalawang buwan na ang nakalipas. Ang babaeng laging nasa gitna ng bawat away namin kahit hindi ko pa siya personal na nakikilala.

Pagkatapos ng tawag, bumalik siya sa akin na parang walang nangyari.

“Pag-usapan natin ito ibang araw. Pagod na ako.”

Tumango ako.

Iyon ang huling gabi na hinayaan kong isipin niyang puwede pa niya akong balikan kapag gusto niya.

Kinabukasan, tinawagan ko ang Tita Lorna ko sa Canada.

“Tita,” sabi ko habang nakatingin sa ultrasound photo sa mesa. “Tulungan mo akong ayusin ang pag-alis ko.”

Hindi siya nagtanong nang marami.

“Kasama mo ang bata?”

Hinaplos ko ang tiyan ko.

“Kasama ko ang mga anak ko.”

Hindi ko pa sinabi kay Miguel na kambal sila. Nalaman ko lang noong umaga ring iyon, bago niya ako tingnan na parang problema lang ako.

Kung ayaw ng pamilya Soriano sa mga anak ko, hindi ko sila ipipilit.

Apelyido ko ang dadalhin nila.

At mula ngayon, wala na silang kinalaman sa pamilyang iyon.

Habang nag-iimpake ako, may nag-pop up na friend request sa phone ko.

Jessa Vergara:
Hi, Ate Alessandra. Ako si Jessa. Binigay ni Miguel ang contact mo. Sabi niya samahan daw kita minsan para hindi ka malungkot.

Tinitigan ko ang screen.

Hindi ko in-accept.

Ipinagpatuloy ko ang paglalagay ng passport, medical records, bank documents, at ultrasound result sa isang brown envelope.

Dumating ang best friend kong si Mara bandang hapon. Nang makita niya ang dalawang maleta sa sala, hindi na siya nagtanong kung seryoso ako.

“Saan ka pupunta?”

“Canada muna. Kay Tita Lorna.”

“Alam ni Miguel?”

“Alam niyang gusto kong makipaghiwalay. Hindi niya alam na aalis ako.”

“Yung baby?”

“Isasama ko.”

Lumapit siya sa akin at nakita ang papel sa k**ay ko. Napatigil siya.

“Alessa… kambal?”

Tumango ako.

“Alam niya?”

“Hindi.”

“Hindi mo sasabihin?”

Tumingin ako sa ultrasound photo.

“Kahit nga isa, ayaw nilang panindigan. Ano ang magbabago kung malaman nilang dalawa?”

Hindi na nagsalita si Mara.

Tinulungan niya akong mag-impake. Isa-isa niyang tinupi ang mga damit ko, tahimik na parang ayaw niyang masira ako sa isang maling salita.

Pagkaalis niya, umupo ako sa sofa. Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong, “Hindi ko kayo pababayaan.”

Alas-nuwebe ng gabi, dumating si Miguel.

Nakita niya agad ang maleta sa may pintuan.

“Saan ka pupunta?”

“Sa hotel. Ilang araw.”

Lumapit siya at inabot ang balikat ko. Umatras ako.

Napakunot ang noo niya.

“Hanggang ngayon galit ka pa rin? Sinabi ko na ngang kakausapin ko si Mommy.”

“Yung sabaw na pinadala ni Jessa, ikaw ang nagbigay ng address ko?”

Saglit siyang natigilan.

“She just wanted to be nice. Mabait si Jessa. Matagal ko na siyang kilala. Baka makatulong kung maging close kayo.”

“Ibinigay mo ang address natin sa babaeng hindi ko kilala.”

“Hindi mo kilala? Ilang beses ko na siyang nabanggit sa’yo.”

“Hindi mo ako tinanong.”

“Fine. Next time tatanungin kita. Huwag ka nang umalis.”

“Tuloy ba ang Boracay niyo?”

Tumahimik siya.

Tatlong segundo.

Sapat na iyon.

“Booked na kasi ang ticket niya,” sabi niya. “Hindi naman magandang i-cancel bigla. She’s going through a hard time.”

Napangiti ako. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil doon ko natiyak na tapos na talaga.

“Then go.”

Hinila ko ang maleta, pero hinarangan niya ang pinto.

“Alessandra, gusto mo pa bang ituloy ang relasyon na ito o hindi?”

Tumingala ako sa kanya.

“Miguel, sinabi ng nanay mo na ipalaglag ko ang anak natin. Tinawag mo akong nagdadrama. Ibinigay mo ang address ko sa ibang babae. Tinawag mo akong selosa. Nag-book ka ng trip kasama siya habang ako ang buntis. Tinawag mo akong unreasonable. Sabihin mo nga sa akin—ano ba ang seryoso para sa’yo?”

Hindi siya nakasagot.

Tumunog ang phone niya.

Nakita ko ang pangalan sa screen.

Jessa Calling.

Tumingin siya sa akin, pagkatapos sa phone.

“Hindi siya makatulog lately. Sasagutin ko lang.”

Lumabas siya sa balcony.

Narinig ko pa ang boses niya sa likod ng glass door.

“Jess? Bakit? Hindi ka na naman makatulog?”

Doon ako lumabas ng condo.

Hindi ko na hinintay matapos ang tawag niya.

Sa elevator, nag-text ako kay Tita Lorna.

Rush visa. Please.

Sumagot siya agad.

Understood.

Kinabukasan, sa hotel ako nagising.

Hindi pa ako tapos mag-almusal nang tumawag ang ina ni Miguel, si Doña Celestina Soriano.

“Alessandra,” malamig niyang bungad, “pinipilit mo ang anak ko.”

“Tita Celestina.”

Tumahimik siya.

“Ano ang tawag mo sa akin?”

“Hindi na po dapat Mommy. Hiwalay na kami.”

“Hiwalay?” tumigas ang boses niya. “Sino ang nagdesisyon niyan?”

“Ako.”

“At ang bata sa tiyan mo?”

“Hindi ba kayo ang nagsabing huwag ko siyang ituloy?”

“Para sa ikabubuti ninyong lahat iyon. Sabi ni Master Ramon, mabigat ang dala ng batang iyan sa kapalaran ni Miguel.”

“Kung ganoon, mas mabuti pong ilayo ko siya sa anak ninyo.”

“Wag mong gamitin ang bata para takutin kami.”

“Hindi ko kayo tinatakot. Aalis lang ako.”

“Pupunta ka saan?”

Hindi ako sumagot.

Pagkatapos kong ibaba ang tawag, may kumatok sa pinto.

Akala ko room service.

Pero nang buksan ko, nakatayo sa labas si Jessa Vergara.

May hawak siyang thermal bag at suot ang ngiting parang matagal na kaming magkaibigan.

“Hi, Ate Alessandra. Sa wakas, nagkita rin tayo.”

Hindi ako umatras.

“Sabi ni Miguel lumipat ka raw dito. Pinapunta niya ako para dalawin ka.”

“Hindi kailangan.”

“Nandito na ako.”

Inabot niya ang bag.

“Chicken tinola with malunggay. Mabuti raw sa buntis.”

Hindi ko kinuha.

Inilapag niya ito sa sahig, tapos bahagyang yumuko.

“May isa pa pala akong sasabihin. Huwag kang magalit kay Miguel, ha? Kagabi kasi… nasa condo ko siya hanggang alas-dos. Ang bigat ng problema niya. Ako lang talaga ang nasasabihan niya simula bata pa kami.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa dibdib ko.

Alas-diyes kagabi, nag-text si Miguel: Bukas susunduin kita. Ayusin natin ito.

Pagkatapos pala noon, pumunta siya sa condo ni Jessa.

Ngumiti si Jessa, malambot pero matalim ang mga mata.

“Huwag mong isipin nang masama. Magkaibigan lang kami. Pero alam mo, Ate, minsan kasi… may mga taong mas nakakakilala sa kanya kaysa sa babaeng pakakasalan niya.”

Bago ko pa maisara ang pinto, dumating ang message ni Mara.

Alessa, may nahanap ako. Si Jessa hindi lang two months nakikipag-usap sa pamilya Soriano. May records akong nakita. More than one year na. At may mas malala pa.

Humigpit ang hawak ko sa phone.

Sunod na message niya:

Huwag kang gagalaw. Papunta ako. May kasamang abogado....I-type ang "YES " at pindutin ang "Like" para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!! 🧡🌦️🖤