RADIA

İlişkide yaşadığımız yoğun çekim, terk edilme korkusu, bağımlılık, donukluk ya da kaçınma; bugünkü partnerimizle değil, içimizde taşıdığımız erken bağlanma yaralarıyla ilgilidir. Partnerimiz bu yaraların nedeni değil, onları görünür kılan aynadır.

Sağlıklı bir ilişki, ancak kişi kendi içindeki çocuk parçaları, korunma stratejileri ve bağlanma ihtiyaçlarıyla temas edebildiğinde mümkün olur. Aksi halde ilişkide, sevgi değil; hayatta kalma refleksleri, beklentiler ve eski korkular yön verir.

Alma–verme dengesindeki bozulmalar, yakınlık korkusu, aşırı fedakârlık ya da duygusal çekilme gibi dinamikler; erken dönemde hem anne hem de babaımızın ihtiyaçlarımızı yeterince karşılamadığı anların izlerini taşır. Sinir sistemi hâlâ o eski deneyimi tekrar yaşamaktan kaçınmaya ya da onu telafi etmeye çalışır.

Bağlanma travmaları, doğum öncesi ve doğum deneyimleri, erken ayrılıklar, kayıplar, düşükler, ebeveynin duygusal yokluğu ya da aşırı yüklenmesi; bugün partnerle kurduğumuz yakınlığın temelini belirler. Aile sisteminde tekrar eden döngülere de mercek attığımız bu çalışmada tekrar eden döngüleri de fark ederek özgürleşmemizi sağlar.

Bu çalışmada, partner ilişkileri alanında yaşadığınız tekrarları, Bireysel ve Sistemik etkilerle İçsel Parçalar çalışması yaklaşımıyla ele alıyor; içsel parçalarınızı, bağlanma kalıplarınızı ve sinir sisteminizin korunma stratejilerini görünür kılıyoruz. Böylece ilişkiyi yönetmeye çalışan savunmalar gevşer ve daha gerçek, daha güvenli bir temas mümkün hale gelir.



Saat:18.30-21.30

Tarih: 06-13-20-27 Ağustos Zoom platformunda online olarak geçrkleşecektir.
Kayıt için [email protected] u aramanızı rica ederiz. Sevgiyle

Travma Sonrası Kimlik İnşası

Köklerin Ötesine Doğru

Uzun yıllar boyunca sistemik farkındalık, kuşaklar arası etkiler ve ilişkisel dinamikler insan deneyimini anlamamızda önemli katkılar sundu.

Bugün ise travma alanındaki gelişmeler, iyileşmenin yalnızca kökleri görmekten ibaret olmadığını; travmanın kişinin kimlik gelişimi, beden deneyimi ve kendisiyle kurduğu ilişki üzerindeki etkilerini de anlamayı gerektirdiğini gösteriyor.

Bu nedenle çalışmalarımızda odağımızı giderek daha fazla travma sonrası kimlik inşasına, kişinin öznel deneyimine ve içsel dünyasına yöneltiyoruz.

Amacımız, parçalanmış deneyimlerin yeniden ilişkilendirilmesine, kişinin kendi sesiyle, kendi deneyimiyle ve kendi gerçeğiyle yeniden temas kurabilmesine alan açmak.

Çünkü bazen iyileşme yalnızca geçmişi anlamak değil;

aynı zamanda geçmişin ötesinde kim olduğumuzu yeniden keşfetmektir.

Belki de soru şudur:

Başıma gelenler mi kim olduğumu belirleyecek?

Yoksa ben, kendi kimliğimi bilinçli bir şekilde yeniden inşa edebilecek miyim?

Köklerin bilgeliğini onurlandırırken, odağımızı yalnızca geçmişe değil, aynı zamanda kişinin bugün ve gelecekte kurabileceği daha özgür ve daha bütün bir benliğe yöneltiyoruz.

Çünkü sağlıklı bir “biz”, çoğu zaman önce sağlam bir “ben” ile başlar.