Omm Nefes

✨ Bir gün anlıyorsun…

Kendin olmak için bile
fazla çabalamışsın.

Birilerine benzemeye,
bir şeyleri kanıtlamaya,
eksik taraflarını saklamaya.

Oysa insan en çok,
kendinden uzaklaştığında yoruluyor.

“Sen zaten hakikatsin.”

Belki de bütün mesele
yeni biri olmak değil…
kendinden vazgeçmeyi bırakmak.

Ve hakikat,
tam da hiçbir role ihtiyaç duymadığın yerde başlıyor.

✨ Her şeyi neden bu kadar zorlaştırıyorsun?

Sürekli çözmeye,
yetişmeye,
kontrol etmeye çalışıyorsun.

Ve fark etmeden
hayatı karmaşıklaştırıyorsun.

Oysa bazı şeyler
çaba gösterdiğinde değil…
doğal bıraktığında akıyor.

Bir ağacın büyümek için uğraşmaması gibi.
Bir nehrin yönünü zorlamaması gibi.

✨ Belki de huzur,
eksik olan bir şeyi tamamlamak değil…
fazlalıkları bırakmaktır.

“Sadelik, hakikate açılan kapıdır.”

Hakikat, karmaşık olanın içinde değil…
sadeleşebildiğin yerde görünür olur.

✨ Bir gün fark ettim…

Başkalarına karşı ne kadar naziksem,
kendime o kadar sertim.

Bir hata yaptığımda
içimden geçenler…
hiç kimseye söylemeyeceğim şeylerdi.

Ve o an anladım:
insan en çok
kendi içinde yaralanıyor.

“Ne kendine ne başkasına zarar ver.”

Hakikat bazen karmaşık değil.
Hatta fazlasıyla açık.

Ama görmezden geliyoruz.

Çünkü kendimize yaptığımızı
“normal” sanıyoruz.

✨ Oysa hakikat şu kadar yakın:
İçinde nasıl davranıyorsan,
hayatın da oradan şekilleniyor.

Ve belki de değişim…
ilk kez kendine nazik davrandığın anda başlıyor.

✨ Bir şeyler sana hep anlatıldı.

Doğru olan…
yanlış olan…
nasıl yaşaman gerektiği.

Zamanla hepsi
senin sesin gibi gelmeye başladı.

Ama içten içe,
başka bir şey daha vardı.

Sessiz.
Israrcı.
Tanıdık.

Bazen bir cümlenin içinde,
bazen bir histe,
bazen de hiçbir sebep yokken ortaya çıkan…

✨ sana ait olan o ses.

“Gerçeği kendi sözlerinde duy.”

Hakikat,
başkalarının söylediğinde değil…
senin içinde yankı bulduğunda gerçektir.

Ve insan,
en çok kendi duyduğu şeye inanır.