nihalsivasli

Bİrçok insanda olduğu gibi bende genellikle yaşamı, olanı olduğu gibi değil;
zihnimin veri tabanında ne varsa onunla oluşturduğum algıya göre yaşıyorum.

Bu veri tabanı; atalardan gelen aktarımlarla, çevrenin etkisiyle, epigenetik kodlarla,
çocuklukta yerleşen inançlarla, anı ve deneyimlerle oluşuyor.

Ve zamanla bir savunma sistemi kuruyorum.
Kendimi korumak, hayatta kalmak için.

Olaylara ön bilgiyle, yargılarla ve korkularla bakıyorum.
Gerçeğiyle değil, algı olarak taktığım gözlükle değerlendiriyorum.

Böyle yaşadığımda hayatla akmak yerine,
aynı kısır döngünün içinde dönüp duruyorum.

Akışa geçmek ise bırakmayı öğrenmemi istiyor.
Tutunduğum, güvende hissettiğimi sandığım dalları bırakmayı!

Yaşama güvenmeyi.
Ve kendime.

Burada “kendim” derken, özümü kastediyorum.

Bugüne kadar “ben” dediğim, sahip çıktığım her şeyden geçiyorum.
Kimliğim, duygularım, düşüncelerim, inançlarım, alışkanlıklarım, hayallerim…
Hepsi yerle bir oldu.

Üst üste giydiğim katmanlar, artık dar geliyor.
Meğer onlar ben değilmiş, sadece gölgelerimmiş.

Tutunduğum her şeyin aslında hiçbir şey olduğunu fark ediyorum.
Yıllardır taşıdıklarım, yol sandığım duvarlarmış.
Artık taşıyamıyorum! Ama bırakmak da kolay değil.

Eski kapı kapanıyor biliyorum.
Yeni kapı ise henüz açılmadı.

Bu hâl, tam bir aralık! Bir nefesten önceki sessizlik gibi.

Başta boğuyor, sonra derin bir nefes aldırıyor.
Ne korku var, ne merak.
Zaman bile burada askıda , var mı, yok mu; bilmiyorum.
Her şeydeki hiçlik gibi.

Neye çekildiğimi bilmiyorum.
Ama bir çağrı var , sessiz, sakin, köklü.

Tohumun çatlama sesini duyar mı insan?
Ben kalbimin içindeki çatlamayı duyuyorum.

Hissiz değilim, sadece kelimelerin ulaşamadığı bir yerdeyim.

Bu bir yok oluş değil.
Bu bir hazırlık.

Bir halin çözülmesi, yeni bir kimliğin sessizce yaklaşması.

Belki de iki kapı arasında olmak,
kaybolmak değildir…

Doğallık, olabilmektir.
Gayret etmeden, çabalamadan.
Sadece olanı olduğu gibi kabul etmektir
Ne bir şey ekleyerek, ne de eksilterek.

Her şeyin bir vakti vardır.
Ve o vakit geldiğinde, her şey kendiliğinden oluverir.

Bu farkındalıkla yaşamı izleyebilmek.
Bence bu, yaşamın kendini sana açmasıdır.

Ve evet,
hayatın bana açılması doğaldır, bir o kadar da sancılı.

Çünkü açılmak demek, korunmasız kalmak demektir.

Kim bilir,
yaşamın asıl çekiciliği belki de bu doğallığındadır.

Bu açılımı yaşarken, oluşun doğallığını bildiğini tüm benliğinle hissedersin.

Ve anlarsın ki…
Açılmanın tatlı bir acılığı vardır.
Ama bu acı, seni kendine getirir.