TooN

ตั้งแต่เข้าวงการออแดกซ์
ไม่ว่าจะปั่นจักรยานหรือพายเรือ
คิดว่าน่าจะไม่ค่อยมีคนที่รู้จักเท่าไร
เพราะเป็นคนชอบทำตัวเงียบๆ
ไม่ชอบทำตัวโดดเด่น
ไปร่วมกิจกรรมก็มักปิดบังหน้าตา
และก็จริงอย่างที่คิดเลย
มีครั้งหนึ่งในกิจกรรมพายเรืออยู่
นึกอยากเก็บต้นไม้กลับไปปลูกท่ีบ้าน
ระหว่างเก็บอยู่ก็มีนักพายท่านหนึ่ง
ซึ่งเป็นผู้หญิงค่อนข้างมีอายุหน่อย
หยุดเรือถามไถ่..
”มีอะไรให้ช่วยใหมคะ??
พายต่อใหวหรือเปล่า??”
ผมยิ้มและตอบแกไป
“ไหวครับ..ขอบคุณครับ”
ไม่คิดว่าจะเจอเหตุการแบบนี้
แต่พอมองอีกมุมก็ทำให้เห็นน้ำใจ
ของเพื่อนร่วมกิจกรรมด้วยกัน…,

วันก่อนได้ความรู้และทัศนะคติ
จากพี่ในวงการกีฬาที่นับถือกันมา
ทำให้ได้มองเห็นภาพความบกพร่อง
ทางความคิดโดยรวมอย่างชัดเจน
การออกทริปไม่ว่าจะพายหรือปั่น
โดยมากมักจะไม่คำนึงถึงศักยภาย
ของเพื่อนร่วมทริปอย่างล่ะเอียด
ว่าคนที่ร่วมทริปกันนั้นมีความพร้อม
ในการเผชิญปัญหาได้ในระดับใหน
ทักษะในการรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉิน
มากน้อยเพียงใด และในท้ายที่สุด
เพื่อนที่ร่วมทริปจะมีความหมาย
ต่อเมื่อไปด้วยกันโดยไม่ทิ้งระยะ
จนมากเกินไปจึงจะให้ความช่วยเหลือ
ได้ทันสถานการณ์…,

เพื่อนร่วมทาง
สำหรับผมไม่ใช่ใครก็ได้
เพราะมันคือการไว้วางใจ..,

เริ่มนับใหม่จากที่เก่า
วัดนี้ไกล้บ้านสุดแล้ว
ตอนหัดพายเรือก็ที่นี่แหล่ะ…,

ขอบคุณผู้จัดมากครับ
ส่งรางวัล+กิ๊ฟวอทเชอร์
มาให้((เก็บขยะงาน14/40ท่าจีน))

สถานที่เดิมๆ
บรรยากาศเดิมๆ
เส้นทางเดิมๆ
กับความรู้สึกใหม่ๆ
พายน้อยแต่พายนะ..,