Mr.Paponsan Rittidet

นมัสการพระแก้วมรกต สาธุ.:
..ก่อนพ่อตาย พ่อเคยบอกว่า ถ้าพ่อตายไม่ต้องสวดอภิธรรมนะ ผมถามว่า ทำไมไม่สวดหล่ะ.....พ่อบอกว่า สวดอภิธรรมคือการสวดเพื่อให้คนเป็นได้รู้จักธรรมมะ ได้สำนึกการใช้ชีวิตว่าอย่าประมาท แต่สมัยนี้ ต่อให้สวด 100 วันก็ไปนั่งคุยกัน ก้มหน้าดูแต่โทรศัพท์ สู้ให้พระท่านพักผ่อนดีกว่า หรือถ้าขัดไม่ได้จริงๆคือสวดแค่1 คืน แล้วเผาเลย.....ผมถามต่อว่าแล้ว อย่างนี้ลูกหลานจะมาทันเผาหรือ?
พ่อบอกว่าการเผาศพ นั้นเป็นหน้าที่ของสัปเหร่อ ส่วน ลูก หลาน ญาติพี่น้องคือผู้ร่วมพิธี และถ้าเขาคิดถึงเราให้มาหาตอนยังไม่ตาย ตอนที่พ่อมีชีวิตอยู่จะได้รู้สึกถึงความรักและกตัญญูของลูกหลาน ของญาติพี่น้องพอได้ชื่นใจบ้าง.....แต่หากตายแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาก็ได้ ลำบากกันเปล่าๆ มีอะไรที่จำเป็นต้องทำ ก็ทำต่อไป และการมางาน คนอยู่ก็ต้องลำบากเตรียมการดูแลต้อนรับอีก.....ผมยังสงสัย... แล้วคนที่เราเคยไปช่วยงานเขาแล้วเขาอยากกลับมาช่วยงานเราคืนบ้างหล่ะ หรือคนที่รู้จักที่นับถือกันอยากมาร่วมทำบุญกับพ่อหล่ะ.....พ่อบอกว่า : เวลาที่เราทำบุญทำทาน ทำความดี อย่าหวังถึงสิ่งตอบแทน หรือคาดหวังว่าเขาต้องกลับมาตอบแทนเรา การทำบุญทำทาน ให้ทำตามกำลังเรา ให้แล้วคือการได้ฝึกทำจิตใจให้ละซึ่งกิเลส ความอยากต่างๆ และสำหรับคนที่รู้จัก อยากทำบุญร่วมกับพ่อ ก็ให้เขาเอาส่วนนั้น ทำกับพ่อแม่หรือบุพการี ถ้าไม่มีก็ไปทำบุญที่วัด หรือกับผู้ยากไร้ หรือที่ไหนก็ได้ ตามสะดวกของแต่ละคน แล้วจุดธูปอธิษฐานจิตบอกพ่อก็น่าจะได้.....และการอ่านประวัติ ก็ไม่จำเป็นต้องสรรหาคำมาบอกเล่าคุณความดีให้เสียเวลาเผา เดี๋ยวจะค่ำมืดกว่าจะได้เก็บกระดูก เพราะที่ผ่านมา และนับจากนี้ พ่อจะสร้างคุณค่า และความดีไว้กับแผ่นดิน ด้วยการปลูกต้นไม้ สร้างป่า และธรรมชาติ เป็นอนุสรณ์ให้บอกเล่าประวัติของพ่อเอง
ผมหมดคำถาม.....“สัจธรรม” ชีวิต 5 อย่าง
1. ไม่มีมิตรสหายใด จะยิ่งใหญ่เกินกว่า “ความรู้”
2. ไม่มีศัตรูใด จะยิ่งใหญ่เกินกว่า ”ความเจ็บไข้ได้ป่วย”
3. ไม่มีความรักใด จะยิ่งใหญ่เกินกว่า “ความรักของพ่อแม่”
4. ไม่มีอำนาจใดใด จะยิ่งใหญ่เกินกว่า ”กฏแห่งกรรม”
5. ไม่มีคุณงามความดี จะยิ่งใหญ่เกินกว่า ”ความกตัญญู-กตเวทิตา”
– เห็นทุกข์เห็นธรรม –...: