Backyard RPA

ในโลกของปัญญาประดิษฐ์ (AI) ที่ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นปัญญาที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ซึ่งการประดิษฐ์ปัญญา ก็หนีไม่พ้นบรรดาเทคนิคทางด้าน Machine Learning ทั้งหลาย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเทคโนโลยีที่ออกแบบมาจากการเลียนแบบความคิดของมนุษย์ เพื่อให้ทำงานให้ได้เหมือนวิธีคิดของมนุษย์ และนักคอมพิวเตอร์ทั้งหลายต้องร่ำเรียนกันอย่างแทบเป็นแทบตายเพื่อให้มันฉลาดเหมือนกับมนุษย์ เช่น การเล่นหมากรุก การเล่นเกมโกะ

แต่มันก็จะยังไม่สมบูรณ์แบบ เพราะการทำงานของมนุษย์ไม่ได้มีแค่สมอง ร่างกายของเรายังจะรับรู้ รูป รส กลิ่น เสียง โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ซึ่งเป็นอยาตนะภายนอก 6 อย่าง ที่เปรียบเสมือนต้นกำเนิดข้อมูลที่จะส่งผ่านมากระทบกับอายตนะภายในอีก 6 อย่างคือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ แล้วข้อมูลที่ส่งมานี้ก็จะถูกส่งต่อไปประมวลผลที่สมองอีกทอดหนึ่ง เช่น ตาเห็นมะนาว สมองสั่งให้มือไปหยิบส่งต่อเข้าปาก สมองสั่งขากรรไกรในปากบีบมะนาวเพื่อให้ลิ้นรับรสแล้วส่งต่อให้สมอง สมองก็สั่งให้หยีตาซึ่งเป็นปฎิกิริยาตอบสนองต่อรสเปรี้ยว

เมื่อเทียบกันแล้ว AI ที่ทำงานบนคอมพิวเตอร์ ย่อมต้องมีทางเข้าของข้อมูลเช่นกัน แต่ทุกวันนี้มนุษย์เป็นสื่อกลางผู้นำข้อมูลมาให้คอมพิวเตอร์ประมวลผล ภาระหน้าที่จึงตกมาที่มนุษย์ผู้ทำหน้าเป็นอายตนะ ซึ่งหน้าที่นี้เป็นเพียงการส่งต่อข้อมูล เช่น การใช้ตาดูเมลล์ อ่านเอกสารแนบ เปิดเอกสารแนบ copy/paste ข้อความจากที่หนึ่งไปวางอีกที่หนึ่ง save file ใน share drive และอีกจิปาถะ….. ซึ่งมนุษย์ทุกคนที่ทำหน้าที่นี้อยู่มีศักยภาพมากกว่านั้นมาก งานเหล่านี้ไม่ก่อให้เกิดการเรียนรู้ และไม่ได้พัฒนาศักยภาพของมนุษย์เลย
มันจึงมีแนวคิดที่จะลดภาระงานของคน ด้วยซอฟต์แวร์หุ่นยนต์ หรือ Robotic Process Automation (RPA) ถ้าลองย้อนกลับมาดูวิธีที่คนทำงานกับคอมพิวเตอร์แล้ว ช่องทางที่คนสัมผัสกับคอมพิวเตอร์ หลักๆแล้วมีแค่ เม๊าส์ คีบอร์ด และจอภาพ ดังนั้นหากทั้ง 3 สิ่งนี้ถูกควบคุมได้ ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่งานสากกะเบือ…ยันเรือรบ เช่น การใช้ตาดูเมลล์ อ่านเอกสารแนบ เปิดเอกสารแนบ copy/paste ข้อความจากที่หนึ่งไปวางอีกที่หนึ่ง save file ใน share drive และอีกจิปาถะ….. เหล่านี้ จะถูกดำเนินการด้วย RPA

ดังนั้นเพื่อให้คนมีเวลาไปทำงานอื่นที่มีคุณค่ามากกว่านี้ มีชีวิตที่ดีขึ้น กลับบ้านได้ตามเวลา RPA จึงเป็นทางเลือกที่ดีมากอีกทางเลือกหนึ่ง ที่ช่วยทำงานได้เร็วขึ้น