Seks dobry

Dla mnie Dzień Mamy to od kilku lat czas ciszy, spaceru na cmentarz i zapalenia znicza. Kiedy odchodzi najważniejsza osoba w życiu, świat pęka, a my musimy nauczyć się funkcjonować na nowo w tej pustce. Patrzę na swoje ciało, z którym przez tak wiele lat bezsensownie walczyłam, wiecznie je odchudzając, katując morderczymi treningami, krytykując w lustrze i potwornie niedoceniając. Dopiero w obliczu straty dociera do mnie ta najważniejsza, najprostsza prawda. To ciało to nie jest wróg, którego trzeba za wszelką cenę ukarać i dopasować do cudzych standardów. To ciało to najpiękniejszy, żywy prezent, jaki dostałam od mojej Mamy. Ona dała mi ten dom, nosiła go pod swoim sercem, a ja tak często go biczowałam swoimi kompleksami. Dzisiaj wiem, że prawdziwa cialopozytywność to nie jest modne, puste hasło z internetu. To głęboka, wręcz mistyczna wdzięczność za to, że moje serce bije, że nogi mnie noszą, i że żyję dalej. Najpiękniejszym pomnikiem, jaki mogę postawić pamięci mojej Mamy, jest przestać przepraszać za to, jak wyglądam i zacząć szanować ten niesamowity dom, który mi podarowała. Dopóki ja żyję w zgodzie ze sobą, Jej miłość we mnie wciąż trwa. Przytulam dziś najmocniej na świecie każdą z Was, dla której ten dzień jest trudny, pełen tęsknoty i bolesnych wspomnień.