Harmony

alają częstotliwość sesji i długość terapii. Sesje najczęściej odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu. Jeśli wymaga tego sytuacja mogą być częstsze lub rzadsze zgodnie z umową zwaną kontraktem terapeutycznym. W czasie kryzysu częstotliwość sesji może być zwiększona nawet do 5 w tygodniu. W terapii podtrzymującej możliwe są sesje rzadziej niż 2 razy w miesiącu. TERAPIA KRÓTKOTERMINOWA na ogół zamyka się w 20 do 30 sesji terapeutycznych rozłożonych w czasie. Jest to adekwatna forma leczenia zaburzeń które nie zostały utrwalone w czasie. Przykładem takiego zaburzenia może być np. reakcja żałoby lub ostra reakcja na wydarzenia o charakterze nadmiernego stresu. Terapia krótkoterminowa może być też dobrą formą terapii przy ograniczonych celach terapii. Wówczas pewien etap terapii odbywa się, zgodnie z ustalonym kontraktem terapeutycznym, w formie cyklu kilku terapii krótkoterminowych oddzielanych okresami bez terapii. Rzadko zdarza się ustalać kontrakt terapeutyczny na kilka sesji. TERAPIA DŁUGOTERMINOWA
Wychodząc z założenia że zaburzenie zdrowia powstawało w długim czasie potrzebny jest tez czas na przywrócenie prawidłowego funkcjonowania. Stąd w wielu zaburzeniach natury psychicznej dla trwałego efektu terapeutycznego potrzebna jest terapia długoterminowa. Może być ona podzielona na etapy i składać się z cyklu terapii krótkoterminowych. W przypadkach tego wymagających terapeuta proponuje kontrakt terapeutyczny na rok lub dłużej. Zdarza się że proces terapeutyczny trwa kilka lat. ZAKOŃCZENIE TERAPII to na ogół kilka ostatnich podsumowujących wspólną pracę spotkań. Czas zakończenia terapii wynikający z ustaleń w kontrakcie terapeutycznym jest ważnym doświadczeniem, istotnym elementem psychoterapii. Zakończenie psychoterapii w ustalonym czasie zapobiega uzależnianiu się od terapeuty czy od terapii. PRZERWANIE TERAPII na ogół wynika z rozczarowania terapią, terapeutą. Może być przejawem złości, próbą „ukarania” terapeuty za to że terapia nie przebiega tak jak pacjent by sobie tego życzył. Czasem chęć przerwania terapii pojawia się wówczas gdy w pracy terapeutycznej jest blisko do przełomu który mógłby „grozić” wyleczeniem, koniecznością zmiany postawy czy postępowania.