E-impresariat

Ostatni dzień festiwalu przyniósł koncert „Pejzaże Polsko-Żydowskie. Muzyka polska na styku kultur” w siedzibie Promu Kultury Saska Kępa. Program stanowił wędrówkę po miniaturach różnych kompozytorów i był kolejną okazją do przypomnienia nieznanych twórców (Rachel Knobler, Paula Szalit) oraz tych dobrze znanych (Wajnberg czy Tansman). Moje odkrycie to, zinterpretowana z czułością przez Joannę Okoń (skrzypce) i Katarzynę Glensk (fortepian), Stempenyeu Suite Józefa Achrona oraz dwie pieśni – Spleen i Cythère – córki Henryka Wieniawskiego, Ireny (publikującej pod pseudonimem Poldowski). Joanna Okoń wystąpiła w podwójnej roli, bo oprócz gry na skrzypcach, opatrywała każdy utwór komentarzem – ciekawym i wartościowym merytorycznie. Wieczór, a zarazem cały festiwal, zakończył się ukłonem w stronę muzyki rozrywkowej początku XX wieku w teatralnej i stylowej interpretacji Lali Czaplickiej (mezzosopran). To właśnie ten koncert najbardziej docenili słuchacze, spontanicznie dołączający do solistki w refrenie piosenki Każdemu wolno kochać i szczerze wzruszeni podczas wykonywanej na bis piosenki Warszawo ma. To jeden z najwdzięczniejszych momentów tegorocznej imprezy.

Autor: Barbara Rogala:
https://ruchmuzyczny.pl/article/3269

Wystąpiły: Joanna Okoń Katarzyna Glensk, Lala Czaplicka

Od muzyki z czasów Wazów po „Warszawo ma” Na tegorocznych Warszawskich Spotkaniach Muzycznych prawykonania i dzieła współczesnych kompozytorów ukazano na historycznym tle. Organizatorzy przypomnieli dźwiękowy świat Warszawy z czasów Wazów, a także nadawali koncertom tematy, by móc śledzić konkretne motywy w utworach autorów r....