Ruch Muzyczny

– Re:konkwista | „Azteccy wojownicy wykorzystywali śpiew, aby pobudzić samych siebie i towarzyszy. […] Istotne role odgrywały także bębny, gwizdki, a szczególnie rogi zrobione z muszli, których używano do komunikacji na duże odległości, zwłaszcza do przekazywania sygnałów taktycznych podczas działań wojennych. Instrumenty służące temu ostatniemu celowi dzierżyli najpewniej wodzowie «Orłów» i «Jaguarów», dwóch azteckich «zakonów rycerskich» […]. Ostatni władca Azteków, Cuauhtémoc, wydawał rozkazy osobiście, za pomocą własnego rogu z muszli. Z kolei władca Nezahualcoyotl przedstawiony został w Kodeksie Ixtlilxochitl, XVII-wiecznym manuskrypcie, z pomalowanym na niebiesko i złoto zdobionym bębnem wojennym, który zazwyczaj stanowił integralną część stroju tanecznego i bojowego przywódców Azteków i ich sojuszników […] Tak zwany złoty bęben (teocuitlahuehuetl) wydaje się symbolem wysyłanym do […] sojuszników jako wezwanie do wojny”.

Tak broń soniczną Azteków opisuje, opierając się na relacjach naocznych świadków, ceniony niemiecki archeolog muzyki Arnd Adje Both, specjalizujący się w badaniu prekolumbijskich kultur dźwiękowych. Niestety w przywołanej konfrontacji o wiele skuteczniejsze okazały się tętent końskich kopyt, brzęk stalowej broni oraz wybuchy prochu strzelniczego – nowe odgłosy sprowadzone zza Atlantyku przez bojówkarzy maestro Hernána Cortésa. Nigdy nie usłyszymy więc już mezoamerykańskiej klasyki. Możemy oczywiście zadowolić się wyłuskiwaniem jej strzępów z dzieł meksykańskiego baroku i romantyzmu czy mniej lub bardziej eklektycznych form współczesnej muzyki ludowej oraz popularnej. Ale czy nie warto wysilić wyobraźni oraz intelektu, by z nielicznych zachowanych artefaktów skonstruować na wskroś archaiczne i krystalicznie czyste brzmienie prekolumbijskiej nowoczesności?

– pisze Michał Mendyk; cały artykuł znajdziecie w wydaniu papierowym lub e-wydaniu numeru #12/2026; dostępny jest w księgarni Polskie Wydawnictwo Muzyczne 👇
https://pwm.sklep.pl/ruch-muzyczny-122026

🆕 Jak ogłosiła Bayerische Staatsoper, jej kolejnym dyrektorem muzycznym zostanie – po raz pierwszy w historii – Czech: Petr Popelka, obecnie kierujący Wiener Symphoniker oraz Orkiestrą Radia Czeskiego. Zastąpi Vladimira Jurowskiego, a jego kadencja rozpocznie się od sezonu 2029/2030. (MC)

https://ruchmuzyczny.pl/article/6243

📷 Petra Hajská

🎭 Pomysł Opera i Filharmonia Podlaska - Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku, by wystawić „Halkę” w dwóch wersjach językowych – włoskiej i polskiej – nie wszystkim się spodobał. Potraktowano go wręcz jak zamach na nasze narodowe dzieło. Cóż, jest to przedsięwzięcie niemal pionierskie – Halkę po włosku wystawiono scenicznie tylko raz, w Mediolanie, siłami amatorskimi, ponad 120 lat temu. Moniuszko zaś marzył, by jego opera nie miała jedynie znaczenia lokalnego i zaakceptował tłumaczenie libretta, którego dokonał bliski mu Giuseppe Achille Bonoldi, pierwszy odtwórca barytonowej partii Jontka w wileńskiej wersji z 1848 roku. Podejrzewam, że w 2026 roku znajdzie się niewielu pasjonatów, którzy zechcą spędzić dwa wieczory z Moniuszką w Białymstoku (widz ma wybór, choć znacznie częściej spektakl ma być grany po polsku), a jednak warto, gdyż daje to okazję do ciekawych porównań.

– pisze Jacek Marczyński:
https://ruchmuzyczny.pl/article/6234

📷 Michał Heller

✏️ Zaprzeczenie – gniew – szukanie winnego – depresja – akceptacja. Ostap Mańko z grupy Sepia Ensemble, dzięki której powstał Zapała Sound Festival, w jednej z zapowiedzi wyraził myśl, że wydarzenie to jest swego rodzaju domknięciem żałoby. Z pewnością uzmysłowiło ono dobitnie, jak istotną postacią był zmarły w zeszłym roku Rafał Zapała, w jak różnych obszarach muzycznych się poruszał oraz dla jak wielu osób pozostaje ważny.

– pisze //pio/tka/czy// („Glissando”):
https://ruchmuzyczny.pl/article/6229

📷 Malwina Łubieńska