Cat Nanny

Na pewno wielu z Was kojarzy pojęcie "socjalizacja z izolacją". Jest to polskie określenie na stopniowe wprowadzenie nowego członka rodziny (zwykle futrzastego) do domu z kotem.

Niestety przez jego wydźwięk zdaje się , że wystarczy przez kilka dni trzymać zwierzęta w oddzielnych pokojach, a potem je sobie pokazać. Niestety to nie takie proste!

Angielskie określenie na socjalizację kocich rezydentów z innymi zwierzakami można przetłumaczyć jako "stopniowe wprowadzenie", co według mnie lepiej określa istotę prawidłowego wprowadzenia nowego zwierzaka. Bo tak to powinno wyglądać.

Jest to powolny proces polegający na stopniowym zapoznawaniu się z zapachem, dźwiękami, widokiem i samą obecnością drugiego zwierzęcia. Doskonale też wpasowuje się w terytoializm kotów, które często nie lubią obcych na swoim terenie.

Mogłabym dużo pisać na ten temat, bo nie każde wprowadzenie jest takie samo. Jeden kot będzie akceptował wszystko i wszystkich jak leci, a inny będzie syczał na nowy zapach pozostały na ubraniu opiekuna. Najważniejsze dla mnie (i opiekunów pewnie też ;) ) jest, żeby rezydent i nowy zwierzak mogły ze sobą żyć w zgodzie.

Depresja u kotów to ciężki temat. Jej powodów jest całe mnóstwo i czasem pojawia się "znikąd", bez żadnego ostrzeżenia.

Często też jest mylona z gorszym samopoczuciem, a gorsze samopoczucie mylone z depresją. Skutkuje to przedłużeniem się choroby i nasileniem objawów, które mogą doprowadzić do jeszcze gorszego stanu zdrowia. I tak koło się zamyka.

Jak wygląda kot z depresją?
- nie chce jeść, je bardzo mało i niechętnie;
- nie chce się bawić, nie reaguje na wołanie i zaczepki innych kotów;
- dużo śpi, więcej niż przeciętny kot;
- ukrywa się przed człowiekiem w szafie, kryjówkach itp.;
- jest obojętny na bodźce zewnętrzne, nie reaguje na rzeczy, które normalnie go denerwowały (np. poddaje się obcinaniu pazurków, chociaż nigdy tego nie lubił);

Jak widać, są to często też objawy prawie każdej choroby fizycznej. Zanim więc stwierdzicie, że to musi być depresja - trzeba udać się do lecznicy weterynaryjnej i wykonać szereg badań diagnostycznych, żeby ją wykluczyć.

Przyczyną kociej depresji może być zarówno śmierć bliskiej osoby (kota lub człowieka) czy ciężka operacja chirurgiczna,.

Moją rolą jest ją odkryć i spróbować jej się pozbyć (albo pomóc zredukować objawy depresji przy problemach z usunięciem przyczyny). Terapię przeprowadzam razem z opiekunem i prowadzącym lekarzem weterynarii - jest to ważne, alby każda ze stron była zaangażowana w leczenie kota.

Depresja jest chorobą trudną, ale możliwą do wyleczenia. Wspólnymi siłami jesteśmy w stanie zdziałać cuda ;)