TRiPtick allQaab

Jeszcze niedawno pogardliwie pisałeś, że pytający o pieniądze się 'zesrali', a dziś sam płaczesz, że system niesprawiedliwy. Może to nie wina 'wieśniaków z Poznania', tylko tego, że kultura na garnuszku polityki zawsze kończy się rozczarowaniem?

„Od Warszafki po Pcim — jak popkultura staje się politycznym batonikiem”

Nie trzeba być profesorem kulturoznawstwa z telewizyjnego uniwerka ani filozofem z TikToka, żeby zauważyć, że coś tu śmierdzi. I nie chodzi o śmieci po weekendowym festynie pod kościołem, tylko o kulturę. Tę samą, którą najpierw upolityczniają, potem medialnie rozdmuchują, a na końcu pakują w ładne pudełko z napisem „dla wszystkich”, tylko że nie dla wszystkich.

Weźmy na tapetę to, co zrobiono z popkulturą. Kiedyś była z ludu, dla ludu, o ludzie. A dzisiaj? Zrobiono z niej narzędzie dość wyrafinowanej inżynierii społecznej, która zaczyna się w redakcji w Warszafce, leci przez konferencje w TVPinfo albo TVNie, a kończy na głośniku pod remizą w każdej mniejszej miejscowości. Tylko że to już nie remiza – to „Strefa Kultury imienia sponsora i politycznego mecenasa”. Wjeżdżają banery, światła, koncesjonowany kebab i obowiązkowe selfie z lokalnym kandydatem na wszystko. No, chyba że kandydat nie z „naszych” – wtedy nagle nie ma miejsca, sprzętu, sceny, prądu ani zgody.

Bo właśnie w tym tkwi absurd, który aż kłuje w oczy. Kiedy rządzi ich grupa — nazwijmy ją symbolicznie POPiS-em, czyli tym słynnym tandetnym duetem politycznym, który udaje że się kłóci — to wszystko jest „nasze wspólne dobro narodowe”, „dbamy o jedność” i „kochajmy się, bracia Polacy”. Tyle że to „kochajmy się” działa tylko w jedną stronę. Jak robisz festyn dla wszystkich, ale nie kleisz się do ich propagandy, to zaraz się okaże, że ty „dzielisz społeczeństwo”. Ciekawe, bo kiedy oni robią dokładnie to samo, tylko z logiem partii na każdej fladze, to jest „święto demokracji”.

Prawda jest taka, że ci ludzie, ci wyznawcy POPiS-owego cyrku, zachowują się jak psy ogrodnika. Sami zjedzą, nażrą się do syta medialnej parówki i socjalnego ketchupiku, ale jak ktoś inny spróbuje zrobić coś od siebie — z potrzeby serca, z miłości do muzyki, ludzi, sztuki — to zaraz: „Nie ma zgody, nie spełnia warunków”, „za mało patriotyczne” albo „sponsor nie zatwierdził”.

W tych wszystkich wypowiedziach przedwyborczych opowiadają o tolerancji, o szacunku, o przestrzeni dla mniejszości. A potem, jak mniejszość chce użyć tej przestrzeni, to się okazuje, że teren prywatny, impreza zamknięta, albo „dzieci będą”. Hipokryzja level hardcore. To nie jest tolerancja — to jest tolerowanie tylko wtedy, kiedy ktoś się zgadza z ich wizją świata i trzyma mordę w kubeł.

W mniejszych miejscowościach to widać jeszcze bardziej. Bo tam nawet jak ktoś chce zrobić coś innego, to musi się najpierw upewnić, czy jego nazwisko nie brzmi zbyt „opozycyjnie”, a jego pomysł nie pachnie za bardzo wolnością. Bo jak tak, to zaraz się znajdzie jakiś lokalny polityczny ciotek z telefonem do kuratorium, proboszcza albo sponsora z powiatu.

Popkultura — to miała być przestrzeń zabawy, różnorodności i twórczej ekspresji. A dziś? Dla jednych to pałka, dla innych smycz. Media to jeszcze przyklaskują. Bo kto dzisiaj promuje kulturę? Influencerka z reklamą margaryny, prezenter z TikToka albo polityk, który nauczył się pięciu słów po angielsku. I to oni nadają ton — nawet w Pcimiu, w Poniatowej i w Rypinie.

Wychodzi więc na to, że nie tyle mamy popkulturę, co POPiS-kulturę. Taką, która jest dla wszystkich, ale tylko wtedy, kiedy wszyscy siedzą cicho, klaszczą i nie przeszkadzają w robieniu szopki.

allQaab 22.06.2025