White Valhalla Wolves

Torvi również dała czadu na pomiarach prędkości rozwijając szybkość ponad 41 km/h 🔥 mamy trochę tłuszczyku do zgubienia, trochę za dobrze karmiona była nasza rakieta 😅
Agnieszka White Swiss Shepherds - kennel Niktel Miroslava Lajbnerová Erik Lajbner

Hakon i przedszkole Kai – historia, która napisała się trochę sama.

Średnio dwa razy w tygodniu Hakon towarzyszy mi przy odbiorze Kai z przedszkola. I choć początkowo miało to być po prostu wspólne wyjście, z czasem stał się tam małym… zjawiskiem. Do tego stopnia, że kiedyś na pytanie, czy ma ją odebrać mama czy tata, Kaja odpowiedziała: „wszystko jedno – byle z Hakonem”.
Zdarza się, że pojawiam się bez niego – i wtedy pierwsze pytanie, jakie słyszę, to nie „dzień dobry”, tylko „gdzie piesek?”. A kiedy przyjeżdżamy razem, dzieci momentalnie zbiegają się przy nas.
Dla mnie to szczególnie ciekawe doświadczenie, bo Hakon jest pierwszym moim białym owczarkiem o tak naturalnych predyspozycjach do kontaktu z dziećmi. I to bez specjalnego przygotowywania go pod takie sytuacje czy potrzeby ciągłej kontroli z mojej strony.
Z jednej strony nie ma dystansu do obcych i wyraźnie lubi dzieci. Z drugiej – zupełnie się tym nie ekscytuje. Nie nakręca się, nie traci głowy. Po prostu jest.
Daje się głaskać, przytulać, znosi nawet bardziej intensywne formy dziecięcej czułości – a przy tym pozostaje spokojny i stabilny. Nie skacze, nie przewraca, nie rozdaje nachalnych „buziaków”. Nie próbuje też dystansować się lizaniem czy nerwowym ruchem. Najczęściej po prostu patrzy na mnie, jakby pytał: „jest ok? jestem grzeczny? kiedy nagroda?”.
Nagrody zresztą przyjmuje również z rąk dzieci – i robi to z taką delikatnością, że paluszki są całkowicie bezpieczne (co przy niektórych moich psach… bywało mniej oczywiste 🙈).
To duży kontrast do doświadczeń z innymi owczarkami – jedne w takich warunkach czułyby się niekomfortowo przy natłoku bodźców i obcym dotyku, inne z kolei reagowałyby zbyt żywiołowo.
Oczywiście dbamy o jego komfort – nie jeździmy codziennie, kończymy spotkania zanim zrobią się dla niego zbyt długie, pilnuję też, żeby miał przestrzeń. Ale uczciwie mówiąc: do tej pory ani razu nie pokazał, żeby te wizyty były dla niego obciążające.
Agnieszka

Nasze sportowe dziewczyny – Torvi i Runa – brały dziś udział w speedwayowych pomiarach prędkości.
Dzielnie ścigały się z chartami, borderami i wieloma innymi psiakami. Wszystkich nie przegoniły, ale uważam, że poradziły sobie fantastycznie i osiągnęły naprawdę imponujące prędkości! Torvi - 41,10 km/h, Runa - 43,70 km/h 🔥
Ja poradziłam sobie trochę mniej wybitnie – przy jednym z przebiegów wywinęłam tak spektakularnego orła, że skończyło się stłuczonym biodrem...
Na szczęście ta niefortunna końcówka nie przyćmiła całości – atmosfera i organizacja zawodów były świetne, a nasze dziewczyny… no cóż, są naprawdę szybkie.

Jestem ciekawa – czy są tu jakieś inne BOSy z wynikami prędkości do porównania?
Agnieszka