Gabinet Psychologiczny Razem

Chcemy Wam dziś przedstawić Teresę Raczkowską – osobę, która swoim niezwykłym spokojem i wieloletnim doświadczeniem wnosi do naszego zespołu poczucie głębokiego oparcia. 👋✨

W Gabinecie RAZEM wiemy, że najtrudniejsze problemy rodzą się w relacjach, ale to właśnie w bezpiecznej relacji z drugim człowiekiem można je najlepiej uleczyć. Teresa to psychoterapeutka, która potrafi stworzyć taką właśnie przestrzeń – pełną akceptacji, dialogu i autentycznego ciepła. 🌿

Dlaczego warto zaufać Teresie? To psychoterapeutka o szerokich kwalifikacjach i ponad 30-letnim doświadczeniu klinicznym (zdobytym m.in. w szpitalach psychiatrycznych i ośrodkach pomocy społecznej). Jej wszechstronność pozwala jej pracować z Pacjentem lub parą Pacjentów w sposób zindywidualizowany, łącząc różne nurty psychoterapeutyczne.

W czym specjalizuje się Teresa? Pracuje w nurcie humanistyczno-doświadczeniowym (EFT – Terapia Skoncentrowana na Emocjach), wspierając dorosłych oraz pary w opisanych poniżej obszarach.
✅ Trudnych emocji: lęku i zamartwiania się, depresji oraz niskiego poczucia własnej wartości.
✅ Kryzysów relacyjnych: destrukcyjnych schematów w związkach oraz problemów ze współuzależnieniem.
✅ Zaburzeń odżywiania oraz problemów psychosomatycznych.
✅ Pytań egzystencjalnych: lęku przed przemijaniem i poszukiwania sensu życia.

Teresa ukończyła liczne szkolenia (m.in. u L. Greenberga, twórcy EFT, oraz warsztaty pracy z ciałem A. Lowena), co pozwala jej patrzeć na pacjenta z wielu perspektyw i pomagać odblokować życiowy potencjał. 💎

Jej credo: „Psychoterapia jest drogą do akceptacji siebie, szansą na przekroczenie ograniczeń oraz odzyskaniem wpływu na własne życie.”

Jeśli szukacie kogoś, kto pomoże Wam odnaleźć wewnętrzną równowagę i spokój, lub Wasz związek przechodzi przez kryzys – Teresa zaprasza na sesje na Ursynowie oraz online. 💻

https://razempsycholog.pl/porady/psychoterapia/psychoterapia-warszawa

Jak odzyskać siebie po traumie i wrócić do równowagi oraz zdrowia. Bardzo polecamy ten artykuł 🙂

Po traumie wiele osób myśli, że stoi w miejscu, bo robi za mało.
Bo za wolno.
Bo „nie potrafi się wziąć w garść”.

A prawda jest dużo cichsza i trudniejsza do zauważenia.

Regeneracja nie zatrzymuje się dlatego, że coś robisz źle.
Zatrzymuje się dlatego, że wciąż używasz strategii, które kiedyś chroniły Cię przed rozpadem,
a dziś nie pozwalają układowi nerwowemu zorientować się, że zagrożenie minęło.

To nie są złe nawyki.
To są nawyki przetrwania, które zostały zbyt długo.

—

Ciągłe zmuszanie się i „ogarnianie życia”

Wiele osób po traumie funkcjonuje na wewnętrznym trybie wojskowym.
Plan, kontrola, samodyscyplina, porównywanie się do innych.
Z zewnątrz wygląda to jak siła.
Od środka – jak nieustanny nacisk.

Układ nerwowy po traumie nie regeneruje się przez wysiłek.
On regeneruje się przez poczucie, że nic nie musi.
Każde „muszę”, „powinn_m”, „inni dają radę”
jest dla ciała sygnałem, że nadal trzeba być czujnym.

—

Ignorowanie sygnałów z ciała

Napięcie, które stało się normą.
Zmęczenie, które trzeba „przeczekać”.
Sen, jedzenie, odpoczynek odkładane na później.

Ciało jest pierwszym miejscem, w którym trauma się zapisuje i pierwszym, w którym chce się regulować.
Gdy je ignorujesz, ono nie ma szansy się rozbroić.
Trzyma napięcie, bo nikt go nie słucha.

—

Stała stymulacja zamiast ciszy

Scrollowanie, analizowanie siebie, słuchanie kolejnych treści o rozwoju, traumie, zdrowieniu.
Jakby każda chwila ciszy była zbyt niebezpieczna.

A układ nerwowy nie integruje się w hałasie.
Potrzebuje pauz.
Rytmu.
Przewidywalności.

Bez ciszy nie ma osiadania w ciele.
Jest tylko kolejne „rozumienie”, które nie ma gdzie się zakorzenić.

—

Izolowanie się pod hasłem „samowystarczalności”

„Lepiej sam/a”.
„Nie chcę nikogo obciążać”.
„I tak nikt nie zrozumie”.

Trauma bardzo często uczy, że relacje są ryzykowne.
Ale całkowite odcięcie nie daje bezpieczeństwa –
daje przetrwanie w trybie samotnym.

Regeneracja jest procesem relacyjnym.
Czasem wystarczy jeden bezpieczny kontakt.
Jedna obecność.
Jedno „jestem tu”.

—

Nieustanna próba naprawiania siebie

Kolejne metody.
Kolejne kursy.
Kolejne „jeszcze tylko to i w końcu będę normalna/y”.

Trauma nie jest defektem.
To inteligentna adaptacja do warunków, które były za trudne.
Nie potrzebuje naprawy.
Potrzebuje warunków, w których może przestać być potrzebna.

—

Unieważnianie własnej historii

„Inni mieli gorzej”.
„To było dawno”.
„Przesadzam”.

Układ nerwowy nie zna porównań.
Nie zna logiki.
Nie reaguje na racjonalizacje.

Reaguje na to, co było za dużo dla Ciebie
w tamtym momencie, w tamtym ciele, w tamtym wieku.

—

Brak odpoczynku bez celu

Odpoczynek, który musi coś dawać.
Relaks, który trzeba „dobrze wykorzystać”.
Nawet spokój zamieniony w zadanie.

A regeneracja wydarza się tam,
gdzie nie ma celu, poprawy ani wyniku.
Tam, gdzie nic nie trzeba.
Gdzie ciało może po prostu być.

—

Najważniejsze

To, co dziś hamuje Twoje zdrowienie,
często było kiedyś tym, co pozwoliło Ci przetrwać.

Nie trzeba z tym walczyć.
Nie trzeba się tego pozbywać na siłę.

Wystarczy bardzo powoli, bardzo delikatnie
pokazywać ciału,
że teraz już nie musi żyć w trybie alarmowym.

I że to, co kiedyś ratowało,
może w końcu odpocząć.