More Time

— Nienawidzę go, tato❗
Oby wszystko mu się w życiu posypało❗
To było pierwsze, co krzyknął Kuba, wchodząc do domu i z wściekłością kopiąc plecak pod ścianę.
Był rozżalony, czerwony ze złości.

— Bartek mnie ośmieszył przed całą klasą❗
Nigdy więcej nie chcę go widzieć❗

Ojciec spojrzał na niego spokojnie. Nie przerwał.
Pozwolił mu wyrzucić z siebie całą burzę.
A kiedy syn w końcu zamilkł, powiedział tylko:

— Chodź ze mną.

Wyszli na podwórko.
Ojciec niósł worek pełen węgla.
Zatrzymał się przy sznurku z rozwieszoną, białą koszulą i powiedział:

— Wyobraź sobie, że ta koszula to Bartek.
Każdy kawałek węgla w tym worku to twoja złość.
Rzucaj. Wszystkim, co masz.
Celuj prosto w koszulę.

Kuba posłusznie zaczął rzucać.
Jeden po drugim — z całych sił.
Ale koszula wisiała daleko, więc tylko kilka bryłek trafiło.
Za to po chwili jego ręce, twarz i ubranie były całe czarne.

Ojciec zaprowadził go przed lustro.
Chłopiec spojrzał… i zamarł.
Nie poznawał siebie.
Był cały pokryty sadzą.

Wtedy ojciec powiedział spokojnie:

— Koszula trochę się ubrudziła, to prawda…
Ale popatrz na siebie.
Ty się ubrudziłeś najbardziej.
Tak właśnie działa gniew.
Kiedy rzucasz nienawiścią w kogoś, najpierw brudzisz własną duszę.

— Złość wydaje się siłą, — dodał po chwili — ale ten, kto ją nosi, zawsze przegrywa.

Bo myśli zamieniają się w słowa,
słowa w czyny,
czyny w nawyki,
nawyki w charakter,
a charakter — w twój los.

* Czasem wydaje nam się, że życząc komuś źle, uwalniamy się od bólu.
Ale jedyne życie, które naprawdę zatruwamy, to nasze własne.

Autor poszukiwany
Fot net