Life Coaching

Święta to czas radości jednak nie tylko... Poniżej fragment książki "Specbabka" autorką jest Klaudia Pingot.

Niejaka Bonnie Ware, była australijska pielęgniarka, która przez wiele lat pracowała na oddziale, gdzie trafiali ludzie, których dni życia były policzone, zaczęła zapisywać ich refleksje. Przez te lata zasmucały, ale i fascynowały ją historie pacjentów. Zwłaszcza to, jakie obrazy swojego życia budowali, gdy mogli popatrzeć tylko w przeszłość. Podobno człowiek wówczas widzi znacznie wyraźniej esencję życia, sens wartości. I wszystkie niespełnione sny. Zawsze pytała tych ludzi, co zrobiliby inaczej, gdyby mogli cofnąć czas, czego żałują najbardziej. Odpowiedzi przychodziły błyskawicznie.
Okazało się, że najczęściej żałują oni jednego - że nie żyli życiem, którego pragnęli. Mówili wtedy: "Żałuję, że nie miałem odwagi żyć tak, jak chciałem. Żyłem tak, jak oczekiwali od tego ode mnie inni."(...)
2. "Żałuję, że zbyt ciężko pracowałem całe życie"
3. "Żałuję, że nie miałem odwagi, by wyrazić swoje uczucia i emocje"
4. Żałuję, że nie pozwoliłem sobie na bycie szczęśliwym"

A teraz logika kartezjańska:
1. Co się stanie, jeżeli to zrobisz?
2. Co się stanie, jeżeli tego nie zrobisz?
3. Co się stanie, jeżeli to zrobisz?
4. Co się stanie, jeżeli tego nie zrobisz?

Zrób tę technikę jeżeli masz wątpliwości - działa cuda ;-) sprawdzałam

Bardzo dobry krótki wykład nt. neuronów lustrzanych - bardzo polecam.
https://www.youtube.com/watch?v=ivLcmB_Gogc

Neurony lustrzane - umysły bez granic | Marek Kaczmarzyk | TEDxBydgoszcz Niedawno odkryte w mózgu neurony lustrzane rzuciły nowe światło na uczenie się złożonych zachowań społecznych. Okazuje się, że ludzki mózg nie ma sensu bez m...

To cytat z książki K. Pingot "Spcebabka"
"australijska pielęgniarka Bonne Ware, która przez wiele lat pracowała na oddziale, gdzie trafiali ludzie, których dni życia były policzone, zaczęła spisywać ich refleksje. Co mówili ludzie na łożu śmierci? Czego żałowali najbardziej? o tym mówili najczęściej
Okazało się, że najczęściej żałują oni jednego, że nie żyli życiem, którego pragnęli. Mówili wtedy" żałuję, że nie miałem odwagi żyć tak, jak chciałem. Żyłem tak jak oczekiwali tego ode mnie inni."
Żałuję, że zbyt ciężko pracowałem całe życie - to druga rzecz, której żałowali pacjenci Boone.
Trzecią rzeczą, której żałowali było to, że nie mieli odwagi, by wyrazić swoje uczucia i emocje.
Kolejną rzecz o której mówili: żałuję, że nie byłem z kontakcie z swoimi przyjaciółmi i znajomymi.
Żałuję, że nie pozwoliłem sobie na bycie szczęśliwym