Dileep Kumar

هر انسان جي فطرت آهي ته هو پنهنجي دل جون ڳالهيون ڪنهن سان شيئر ڪري ۽ پنهنجا احساس ظاهر ڪري۔
جڏهن زندگي سٺي هجي ٿي ته خوشيون ورهائڻ جو دل چوي ٿو،
۽ جڏهن دل ۾ ڏک يا گھٽاءُ هجي ٿو ته ڪنهن کي پنهنجو حال ٻڌائڻ جي خواهش پيدا ٿئي ٿي۔

پر ماڻهو جڏهن وچ عمر ۾ پهچي ٿو ته هن کي اها ڳالهه سمجهڻ گهرجي ته:
زندگي ڪهڙي به حالت ۾ هجي، پنهنجي اصل حالتن کي هر ڪنهن اڳيان ظاهر نه ڪرڻ گهرجي۔
۽ جيڪڏهن وقت سٺو به هجي، تڏهن به ماڻهن سان رهندي سادگي ۽ نرمي اختيار ڪرڻ گهرجي۔

انساني فطرت تمام حقيقت پسند آهي؛
دل سان توهان جي ڀلائي چاهيندڙ ماڻهو تمام گهٽ هوندا آهن۔
جڏهن توهان جي زندگي خوشحال، ڪامياب ۽ آسودهه هجي ٿي،
ته گهڻو ڏيکاءُ ٻين جي دل ۾ حسد ۽ ساڙ پيدا ڪري سگهي ٿو،
۽ پوءِ بيڪار جون ڳالهيون ۽ مسئلا پيدا ٿين ٿا۔

۽ جڏهن انسان ڏکين حالتن مان گذري رهيو هجي،
ته سندس ڪمزوري ۽ پريشاني هر ماڻهو همدردي سان نه ڏسندو؛
ڪي ماڻهو ان کي گهٽ سمجهندا يا سندس حالتن کي پنهنجي ڪچهري جو موضوع بڻائيندا۔

اصل ۾ زندگيءَ جا ڏک ۽ سڪون هر ماڻهو پاڻ ئي محسوس ڪندو آهي۔
هر خوشي ۽ هر غم هر ڪنهن کي ٻڌائڻ ضروري ناهي۔

وچ عمر ۾ انسان کي سکڻ گهرجي ته پنهنجي جذبن کي سنڀالي،
پنهنجي حالتن کي هر ڪنهن اڳيان ظاهر نه ڪري۔
سٺن ڏينهن ۾ غرور نه ڪري،
۽ خراب وقت ۾ هر وقت شڪايتون نه ڪري۔

پنهنجي اندر کي مضبوط بڻائڻ، صبر سکڻ،
۽ آهستي آهستي پاڻ کي سنڀالڻ ئي اصل دانائي آهي۔

خاموشي سان پنهنجي زندگي سٺي نموني گذارڻ،
محنت ۽ سادگي سان رهڻ،
۽ هر معاملي ۾ نرمي ۽ گهٽ ڏيکاءُ اختيار ڪرڻ —
اهي ئي بهترين زندگيءَ جي سچي رياضت آهن۔

🥀