Schezo Fights

So usapang laya na po ang pasyente nyo sa Mental Ospital four months ago. Nakakaiyak, nakakakaba, iisipin mong sana talagang okey na sya. Iiyak ka ng lihim pero dapat masaya at nakangiti pag anjan na sya. Bawal magmukhang sad dapat matatag ka. Yan lagi ang feeling kapag nagsusundo ng pasyente sa Mental Ospital. Malawak ang NCMH sa Mandaluyong, pagpasok mo banggitin mo lang sa guard na magpipick up ka ng pasyente at ituturo naman kung saan ang waiting area. Antay antay lang then ayan na ang nakangiti mong mahal sa buhay. May luha pang kasama nagagalak sa tuwa at siyay malaya na. Tuloy ang gamutan may pabaong medicine pa, salamat sa Malasakit Center sa isang buwan na provision na gamot ni papa. Malaking tulong din to kesa bumili ka sa Mercury. Di lahat ng gamot nya available so yun nalang ang bibilhin sa pharmacy ng mental ospital, duon mo na sa loob bilhin kasi mas mura.

Pang ilang laya nya nato for 30 years, kaya mejo kabisado ko na. Kagaya mo hoping na sana tuloy tuloy ang pag galing🙏 Ikaw kumusta ang byaheng sundo pasyente sa Manda?

Usapang Sc**zophrenic journey with ate Ai 👣

Kagaya mo labas pasok din ako sa mental hospital, all because there are battles beyond our ability to handle and yes we need a helping hand. Wall mo to, labas mo lang silent cries mo para gumaan💕

Paano ba tatanggapin kapag diagnosed ka with severe mental illness? Abangan

Schezo tell, pain is real. Life can be painful, a little patience with yourself and loveones please💪