RandomKowts

Sha G. Elicano

Ang Bata sa Dilim

Bandang alas-nuwebe ng gabi nang magmaneho si Mara pauwi. Tahimik ang kalsada, tanging ilaw ng poste at tunog ng makina ng sasakyan ang kasama niya. Biglang may napansin siyang bata—isang munting pigura na tila apat na taong gulang—naglalakad mag-isa sa gilid ng daan.

Napabagal ang takbo ng sasakyan. Tumingin siya sa paligid, umaasang may makikitang magulang o kahit sinong matandang kasama ang bata. Ngunit wala. Walang bahay na bukas, walang anino ng ibang tao—ang bata lang, mag-isa sa dilim.

Unang pumasok sa isip ni Mara ang huminto at tulungan ito. Paano kung naligaw? Paano kung kailangan ng saklolo? Ngunit bago pa man niya tuluyang tapakan ang preno, may biglang sumagi sa kanyang alaala—isang pelikulang napanood niya kamakailan. Isang modus kung saan ginagamit ang bata bilang pain ng mga tulisan.

Napaatras ang kanyang kamay sa manibela. Nag-alinlangan siya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. May kung anong kaba siyang naramdaman—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag, parang may mali, parang may nagbababala.

Sa kabila ng konsensiyang sumisigaw na tumulong, nagpatuloy siya sa pagmamaneho. Tiniis niya ang bigat sa dibdib at ang larawan ng batang iniwan sa dilim.

Ngunit makalipas lamang ang ilang metro, may nakita siyang kumpol ng mga tao sa gilid ng daan. May mga tanod, may pulis, at isang babaeng umiiyak habang halos hindi makapagsalita. Napabagal si Mara at binuksan ang bintana upang makinig.

Sa pagitan ng hikbi, narinig niya ang sigaw ng babae:
“Naghuhugas lang ako ng mga pinggan… naglalaro lang siya sa sala…”

Parang may malamig na hangin ang dumaan sa kanyang batok. Bigla siyang kinilabutan. Ang batang nakita niya kanina—iyon ba ang tinutukoy ng babae?

Hindi na siya lumingon pa. Nagpatuloy siya sa pagmamaneho, ngunit ang bigat sa kanyang dibdib ay mas lalo pang bumigat. Sa gabing iyon, napagtanto ni Mara na minsan, ang takot at pag-aalinlangan ay maaaring magligtas sa atin—o kaya nama’y mag-iwan ng habambuhay na panghihinayang.

At sa dilim ng kalsada, ang larawan ng batang naglalakad mag-isa ay patuloy na multong susunod sa kanya.

Babae ipina- Annul ng kanyang ASAWA dahil hindi sya magka Anak, nag asawa uli bilang dalaga--- sa huli ay nangyari na pinagsisihan Ng lahat---

Isang dalagang simple ngunit puno ng pangarap si Samantha. Hindi niya inakalang ang kanyang kapalaran ay dadalhin siya sa piling ng isang mayamang negosyante na si Bricks. Sa unang taon ng kanilang pagsasama bilang mag-asawa, tila perpekto ang lahat—masaya, puno ng pang-unawa, at pagmamahalan.

Ngunit unti-unting sumilip ang lungkot sa kanilang tahanan. Sa kabila ng matagal na pagsasama, hindi pa rin sila biniyayaan ng anak. Napag-alaman nilang nagkaroon ng komplikasyon si Samantha sa kalusugan at kinailangang sumailalim sa laser treatment. Gumaling man siya, nanatiling mailap ang biyayang matagal nilang hinihintay.

Doon nagsimulang magbago ang ihip ng hangin.

Isang gabi, dumalo sina Samantha at Bricks sa birthday celebration ng isang close family friend—si Sheena, isang batang doktor at kababata ni Bricks. Magarbo ang handaan, puno ng mga bisita mula sa alta sosyedad. Halos lahat ay tila may inaasahang mangyari.

Habang abala ang lahat sa kasiyahan, hindi nakaligtas kay Samantha ang mga matang palihim na sumusulyap sa kanilang dalawa—lalo na mula sa kanyang biyenan.

Lumapit ang ina ni Bricks kay Sheena, hawak ang kamay nito at buong pagmamalaking ipinakilala sa mga bisita.

“Alam n’yo ba, kung si Sheena sana ang napangasawa ng anak ko, baka mas masaya si Bricks ngayon,” may ngiting sabi nito, hindi alintana kung may masasaktan. “Doktor, maganda, matalino… at siguradong mabibigyan siya ng mga anak.”

Parang tinusok ang puso ni Samantha sa bawat salitang iyon.

Nagkatinginan ang ilang bisita. Ang iba ay nagbulungan, ang iba nama’y nagkunwaring walang narinig. Si Sheena ay bahagyang nailang, ngunit nanatiling tahimik.

Narinig iyon ni Bricks. Bahagya niyang hinawakan ang kamay ni Samantha. “Huwag mo silang pansinin,” mahinang bulong niya. “Ikaw ang asawa ko.”

Ngumiti si Samantha, pilit ikinubli ang sakit. Pinili niyang magtiwala at magpakumbaba. Ngunit mula sa gabing iyon, nagsimula na ang mga pagpaparinig, ang malamig na tingin, at ang unti-unting paglayo ng loob ng kanyang asawa.

Unti-unting nag-iba ang pakikitungo ng mga magulang ni Bricks kay Samantha. Hindi na maitago ang kanilang pananabik na magka-apo at magkaroon ng tagapagmana sa negosyo ng pamilya. Sa una, ipinagtanggol pa siya ni Bricks. Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unti ring lumamig ang puso ng kanyang asawa.

Madalas na silang magtalo. Maliit na bagay, lumalaki. Hanggang sa dumating ang araw na hindi na nakatiis si Samantha sa mga patutsada ng kanyang biyenan—na umano’y inuubos niya lamang ang pera ng kanilang anak nang wala naman siyang maibigay na tagapagmana.

Mula noon, tuluyan nang nagbago si Bricks.

Isang gabi, may iniabot itong sobre kay Samantha. Nanginginig niyang binuksan iyon—at gumuho ang kanyang mundo. Annulment papers.

Hindi siya makapagsalita. Napaluhod siya sa iyak.

“Ito na ba ang halaga ko sa’yo?” nanginginig niyang tanong.

Walang naisagot si Bricks. Kinabukasan, ibinalik siya nito sa bahay ng kanyang mga magulang. Doon niya ibinuhos ang lahat ng sakit at hinanakit. At hindi nagtagal, tuluyan na siyang ipinagbawal na makapasok sa mansyon ng pamilya ng kanyang asawa.

Ngunit ang pinakamalupit ay dumating pa—

Isang dokumentong nagsasabing siya raw ay psychologically incapacitated, base sa pagsusuri ng psychiatrist—na mismong si Bricks ang nagpasimuno.

“Ha? Siya mismo ang nagdeklara na sya ay may sakiy pag-iisip,para anu?, para mas mapadali Ang proseso Ng ANNULMENT?” umiiyak na bulalas ni Samantha.

Doon niya tuluyang tinanggap ang katotohanang desperado na ang kanyang asawa na tapusin ang kanilang pagsasama.

Sa tulong ng simbahan at ng kanyang mga kaibigan, unti-unti niyang binuo muli ang sarili. Natutunan niyang tanggapin ang sakit at gawing lakas ang bawat luha.

Rejection is a redirection.

Pagkalipas ng panahon, nakilala niya si Frank, isang mabait at responsableng inhinyero. Dahan-dahan niyang binuksan muli ang kanyang puso. Ngunit dahil sa trauma, takot pa rin siyang muling masaktan.

Hanggang sa isang araw, isang balitang nagpabago sa lahat—buntis siya.

Hindi mapigil ang kanyang luha sa labis na saya. Tinanggap niya ang alok ni Frank na magpakasal, at sinimulan nila ang bagong yugto ng kanilang buhay.

Lumipas ang siyam na buwan.

Sa isang ospital kung saan siya nagpapacheck-up, bigla niyang nakasalubong ang babaeng doktor na minsang ipinagparinig sa kanya ng kanyang biyenan—si Sheena. At kasama nito si Bricks, ang kanyang dating asawa.

Nakita niya kung paanong hinalikan ni Bricks si Sheena sa noo, habang sinasabing, “Subukan pa natin. Baka this time, magka-anak na tayo.” palabas Sila sa pinto Ng OB

Parang sinaksak muli ang kanyang puso—ngunit hindi na siya umiyak. Sa halip, ngumiti siya.

Nagkasalubong ang kanilang mga mata. Napansin nila ang malaking tiyan ni Samantha.

"Hi Sam!", biglang baling sa kanila ng OB na kapatid ni Frank "oy,wait Doc Sheena, natatandaan mo pa ba Ang kapatid ko? si Frank, Frank this is Bricks Asawa ni Doc.. and of course Ang maganda kung bayaw, Ang baby..hmm... Excited Ng lumabad?

Nag kamay SI Bricks at Frank pati nadin so Sheena

"I know them" saad ni Sam.. naangiti at napahimas sa tyan

At biglang may tumawag sa likod, "Bricks naghihintay na kami Ng papa mo"

Pag lingon nya ay Ang kanyang mga dating byanan

NAGULAT Sila at may pagtataka sa nakita, at tumigil Ang mga mata sa kanyang malaking tyan

"Sam?" Sabi Ng tatay ni bricks

"Magkakilala pala kayo?” tanong ng OB na kapatid ni Frank.

“Oo,” sagot ni Samantha, ngunit hindi na niya natapos ang sasabihin.

Biglang sumakit ang kanyang tiyan.

“Pumutok na ang panubigan! Manganganak na siya!” sigaw ng doktor.

Nataranta ang lahat.

Habang si Samantha ay isinugod sa emergency room, naiwan sa labas sina Bricks, Sheena, at ang mga dating biyenan—tulala, puno ng gulat, panlulumo, inggit, at pagsisisi.

Ilang oras ang lumipas.

Lumabas ang doktor, may ngiti sa labi.

“Congratulations. Malusog ang sanggol.”

Hawak ni Samantha ang isang malusog na batang lalaki. Dumating si Frank, may dalang mga rosas, at buong lambing na hinalikan siya sa noo.

“Welcome to the world, Frank Jr.,” bulong niya.

Sa huli, naiwan sa alaala ng lahat ang masayang ngiti ng mag-asawa—patunay na ang bawat sakit ay may kapalit na bagong simula.