Spoken Words

SA LIKOD NG AKING MUKHA
(admin)

Bago mo pakinggan ang bawat linya nitong paksa
Bago mo basahin ang bawat berso nitong tula
Nais ko sanang mabuksan muna ang pananaw ng madla
At humihiling na ito'y subaybayan nang may malawak na pang unawa

Marahil, naranasan mong lumahok sa isang paligsahan
Likas sa iyong puso ang hangaring maipanalo ang iyong koponan
Basta't abot ng 'yong makakaya'y wala kang uurungan
Ngunit paano mo ipagtatanggol ang panig ng kaliwa sa kanan, KUNG SARILI MO NA ANG KATUNGGALI SA LABAN...
(itutuloy...)

"Kasagutan"

Nang magsimula ang dapit-hapon
Sumulpot ang bawat hamon
Ang lahat ay nagimbal
Sa pagsapit ng gabi hindi mo hiniling tumagal

Tila naging mga bulag sa gitna ng kadiliman
Pinipilit ang pag-ahon sa agos na ang hirap labanan
Paano dedepensa sa bagay na di natatanaw
Paano kakapit kung nais ng lahat ay bumitaw

Maaari ko bang takbuhan na lang ang kasalukuyan?
Subalit hindi,
Patuloy na hahabol ang unos
Dadagsa at madadala na lamang sa agos

Dapat ko pa bang panghawakan ang pangako?
Kahit sa aking paningin, dahan-dahang lumalabo
Mga sinabing salitang nauubusan na ng lakas
Mula sa piitan ako'y nakatago, hindi makalabas

Ngunit ang tangi ko na lang magagawa ay humiling
Sinubukan ko,
Humiling ako ng kalakasan
Ngunit salungat ang nararanasan
Humiling ng ligaya
Ngunit lumbay ang kasagutan

Hindi ko alam kung nais pa bang tumila ang ulan
Hindi ko na alam kung gaanong kabigat ang kanyang pagpatak
Kung bakit kailangan pang tunawin bawat pusong nagagalak

Sumulyap at sa itaas tumunghay
Sa isang lugar, nagtagpo ang "ako" at ang "bukang-liwayway"
Syang umakay wakasan ang nakaraang dapit-hapon
At sinabing sa liwanag Nya, ako'y tumanaw at tumuon

At habang nakatanaw sa sinag ng Kanyang liwanag,

Ang tanging alam ko
Sa kabila ng malakas na pag-ihip ng hangin
Hindi pa rin matitinag ang hagupit ng pusong handang manalangin

Sa kabila ng nagmimistulang higanteng kalaban,
May Tagapagligtas pa rin akong maasahan
Na sa una'y inakala kong mag-isa lamang ako sa gitna ng digmaan
Ngunit nagkamali ako,
'pagkat may umaalalay sa'king likuran at nakahanda upang ako'y tulungan

Totoo! Dumating ako sa puntong hirap ng maniwala
At napapailing sa salitang "magtiwala"
Ngunit nakita kong muli ang Kanyang himala
Mula sa kwento ng isang bulag na nagmakaawa
Hanggang sa may malubhang sakit ay Kanyang pinalaya

Totoo! Nilalamon na rin ako ng takot
Mga pag-aalala sa isipan ko'y bumabalot
Ngunit pinakita Nyang muli nang Sya'y nasa gitna ng karagatan at natutulog sa bangka habang bumabagyo, habang bumabagyo
Dahil alam Nya na may kapanatagan kung maniniwala lang ako
Sapagkat Sya ang liwanag na sagot sa madilim na paligid ko

Sya ang silungan sa gitna ng bagyo
Ang patak ng ulan sa paligid ng lupang natutuyo
Sya ang makislap na bituing nagbibigay ningning sa gabi
Ang natatanging uri ng ngiti na inaabangan ng marami

Sya ang naglagay ng bahaghari matapos ang unos
Ang sa kaaway ay gumapos
Nakabatid na dapat ka nang pagalingin mula sa'yong mga sugat at galos
Ang nagsasabing minamahal ka Nyang lubos

Si Hesus, ang Diyos
Ang sa laban ay tumapos
Narito, nagsasabing may pag-asa
At humihiling na makita muli ang ngiti sa'yong mga mata

"Kilala kita"

Kamusta?
Ako nga pala ang iyong Kaibigan
Hindi mo siguro nauunawaan
Pero ito ang aking pagkakakilanlan

Pinagmamasdan Kita
Natanaw Ko kung pa'no ka ngumiti kapag ika'y masaya
Kapag nabigyan ka ng regalo
Kapag may bumati sa kaarawan mo
Kapag may sapatos kang bago

Sa unang pagkakataong natutunan mong tumayo at lumakad nang walang umaalalay,
Natutunan mong gumuhit at magbilang gamit ang mga kamay
Ang di maalis na titig mo sa laruang kusang gumagalaw
Pinagmamasdan Kita

Nung una kang tumula, sumayaw at umawit
Nakita Ko sa nagniningning mong mga mata ang bawat sabik
Na hindi mo maitagong pilit
Hanggang sa umabot sa'yong panaginip..
Pinakikinggan Ko, ang bawat mong hilik

Sa bawat hiling mong binulong sa hangin
At pag samong sana'y tuparin
Sa bawat tanong ng nangungusap mong mga mata
Nauunawaan Kita

Marahil, minsa'y nakalimot ka
Pero sa Akin, ikaw ang lagi kong inaalala
Na bago mo pa Ako tingnan, tinitigan na Kita
Bago mo pa Ako tanungin kung kilala ba Kita
Oo, kilala Kita

Ako yung madalas mong tinitingala sa gabi
Isang nagliliwanag sa kalawaka'y nananatili
Ako yung mahilig mong kuhanan ng litrato sa sandaling akoy maging hugis perpekto
Kahit anong anggulo, mapangiti ko lang ang labi mo
Pinipilit ko, para lang malaman mong may nakakakilala sayo

At para magkita lang Tayong dalawa sa pagitan ng alapaap
Handa Kong hawiin kahit ganong kakapal ang ulap
Gagawin Ko ang lahat upang ang ikaw at Ako'y makalikha ng pagsulyap
At bibigyan ka ng liwanag sa gabing kadiliman ang yumayakap.

Batid Ko ang mga gabing nilabanan mo ang lungkot
Mga pag-aalala na sa puso'y bumalot ng takot
Sa pagpigil na pumatak ang luha sa mga nakaraang masalimuot
Alam Ko, sapagkat sa iyong mundo patuloy Akong umiikot

Ikaw yung hinahangaan Ko sapagkat kasing tatag ng isang punong di matitibag ang iyong paniniwala
Ikaw yung tumatakbo sa isang landas na kahit napapagod na handang magsabi ng "Kaya ko pa"
Ikaw yung sinasaktan, pero ikaw yung unang nagpapatawad
Ikaw yung binubulungan ng kasinungalingan pero tanging katotohan ang iyong ilalahad

Ayaw mong maging isang mahina
Ayaw mong ang pag-asa'y mawala
Ayaw mong palagi kang nag-iisa
Ayaw mong manatiling hindi malaya

Ikaw yung palaging tumutulong kahit hindi masuklian
Ikaw yung hindi nagtatanim ng galit kahit ang puso mo'y malalim na nasugatan
Ikaw yung hindi nagsasawang ipakita ang pagmamahal kaninuman
At ikaw yung pilit na lumalaban para sa kabanalan

Hinihiling Ko, sana'y magising ka na sa iyong pagkakatulog
Mula sa kamay ng kaaway ayaw Kitang mahulog
Narito Ako nag-aabang mula sa itaas
Sa mga kwentong nakapinid sa isipa'y magbukas

At ngayon ako na iyong Kaibiga'y nagpakilala
Palaging sumusunod san ka man magpunta
Inuulit ko, kilala Kita simula pa nung una
Ikaw, nakalimutan mo na ba kung sino ka?

Kilala kita
Ikaw yung Sakin ay may natatanging pagsinta
Umaawit, may pagpapala man o wala
Nagpapatuloy, umaayon man o hindi ang tadhana

Ilang beses nabigo ang plano mo
Ngunit pananampalataya mo'y di nagbago
Nanatiling lumalaban ang puso
Hindi pa din magawang sumuko

Marahil ikaw ay napalayo
Minsang nilimot Ako
Sa takot ay nagtago
Ngunit hindi Ako

Alam ko
Marami man ang di tiyak sa mundo
Nariyan pa din ako sa puso mo
Nanatili pa din ang aking espasyo

Napalayo man
O piniling magpakalayu-layo
Tandaan mo
Kilala kita higit sa sarili mo

Minsan matatalo ka
Babagsak ka
Masasakatan ka
Manghihina ka

Ngunit kaibigan
Kilala Kita
Tumayo ka
Dahil alam kong KAYA MO YAN!

Reverse poetry Basahin ng pababa at pataas
》K A I B I G A N《

Walang diyos!
Kaibigan hindi totoong,
May diyos na laging
magmamahal at
magliligtas sayo,
Siya ay katang isip
lamang ng ating lipunan,
Hindi totoo na,
Sasamahan at iingatan ka niya,
Poprotektahan at
Mahal ka niya ！
Dahil ang totoo,
Walang magmamahal sayo,
Walang diyos at ,
Huwag kang maniwala na,
May tao siyang ipinadala para sayo at sa mundo at,
May kristiyanong tutulong,
Sa isang tulad mo,
Walang magtitiyaga！
Walang magtatagal at,
Higit sa lahat hindi totoo na,
May diyos na nagmamahal sayo ！
KAIBIGAN ito ang totoo !

BIGONG MANUNULA(T)

M
a
g
u
l
o
ang aking isipan sa mga letrang hindi ko magawang ayusin--
gamit ang panulat na hawak ko.
ilang beses ko naring nilukot--
ang papel na nasa aking harapan.
paubos na ang tinta pero patuloy parin ang pag aaksaya.
N
i
l
a
b
a
s
Na ang lahat ng emosyon--
para lamang magkabuhay itong ilusyon.
nag ngalit ang mga ngipin--
nagbuntong hininga kasabay ng pagikot ng mga mata.
aking panulat ay handang - handa na..
ako nalang ang hindi.
P
u
m
i
k
i
t
Ang mga mata..
hinayaang ang kamay ay sumayaw kahit may panginginig..
iginalaw kahit hindi alam ang deriksyon.
"gusto kong lumikha"
mga katagang paulit ulit kong binibitawan--
pero hindi ko mapatunayan.
hanggang...
P
u
m
a
t
a
k
ang panghuling tinta!
ayoko na...
sumabay,sa pagtigil ng hanging umaawait ang aking kagustuhang lumikha. patawad sa aking pagaaksaya...

Ako si Ikaw

Ako si Ikaw
Isang punong nakatayo sa malawak na parang
Nakasasaksi ng iba’t-ibang kwentong pasilip sa isang mahabang nobela
Nakasasaksi ng tawanan, iyakan, awayan, kaguluhan at mga simpleng usapang tila parte ng isang bahagi ng isa pa
Nakasasaksi ng kahapon, ngayon at bukas

Ako si Ikaw
Nakatayo sa katirikan ng araw ngunit di alintana ang init
Sapagkat dulot nito’y lilim sa marami
Di nagpapatinag sa paglaban sa malakas na patak ng ulan
Pagkat dulot nito’y proteksyon sa mga nilalang na walang mapagkanlungan

Ako si ikaw
Nakangingiti kahit napapagod
Nagpapatuloy kahit nahihirapan
Nagpapakatatag kahit nasasaktan
At lumalaban kahit nasusugatan

Sampalin man ng katotohanang walang maisususkli sakin itong pagkamakabayan
Patuloy kong gagawin ang aking tungkuling mabuhay
Mabuhay para huminga at magbigay buhay sa mga nilikha
Mabuhay para maging matatag ang sangang may nakasabit na duyan ng musmos na bata
Mabuhay para maging malakas ang katawang dadantayan ng pagod na ama

Isang hagip ng polusyon sa hangin ang saki’y bubuhay
At ang ilalabas na sariwang hangin ang sa iba ay bubuhay
Kakapit ang mga ugat sa maputik at maduming lupa
Upang magbigay daan sa mga estudyanteng papasok sa eskwelahan
Ang bawat sakit, ang bawat hapdi’t kirot dulot ay ngiti sa kapwa
Mangilan-ngilang dahon ang mangunguluntoy sa init ng araw
Na sa kanila’y magbigay lilim
Mangilan-ngilang sanga ang mababali sa lakas ng bagyo
Na sa nilalang na gaya ng ibo’y magbibigay kapanatagan
Ang bawat sakit, ang bawat hapdit kirot dulot ay ngiti sa iba

Isang sipol mula sa amang nakapamaywang
At ako’y agad na hihihip ng sariwang hangin
Isang hila ng pawisang anak sa sangang may dahon
At ako’y agad na maglalabas ng malamig na hangin
Ang bawat sakit, ang bawat hapdit kirot dulot ay ngiti sa iba

At ang aking pangarap
Maging sa kahulihulihang sandali ng buhay, ako’y makatulong
Gawing panggatong ang mga ugat
Gawing papel ang katawan pati mga sanga
At gawing pataba sa lupa ang mga dahon

Gayon na lamang ang aking nais na magpatuloy
Sapagkat alam kong marami ang saki’y nangangailangan
Bakit pa iisipin ang ako
Kung maraming ako ang maghihirap sa sandaling ibaling ang lingap sa sarili
At isa pa’y madami na ding bagyong nalagpasan, ngayon pa ba susuko?

Ngunit paano nga kaya kung ako’y napagod
Maaari bang magpahinga
Maaari bang minsang magpadala sa bagyo
Maaari bang sa tirik na araw ay minsang pasunog
Maaari bang minsang isipin ang sarili

Ngayo’y may mga katanungan ang sagot ay tila nakatago
Hanggang kailan ang laban ito
Itong labang na ako raw ang palaging panalo
Hanggang kailan ko makakayang tumayo
Hanggang kailan ako makapagbibigay ngiti

Maaari bang patigilin ang oras
At minsang ako’y maupo
Maaari bang minsang sa akin ay may pumalit
At nang ako’y makapamasyal gaya ng ibang nilalang
Maaari ba , Maari ba?

Ngunit palagi lang napapailing sa tuwing ito’y naiisip
Paano ako titigil
Kung may buhay na magwawakas sa sandaling mapatid ang pagbibigay hangin
Kung may musmos na iiyak sa sandaling mabali ang sangang pinakakabitaan ng kanyang palaruan
Kung alam kong madami ang magdurusa sa sandaling ako’y magpahinga sa pagiging ako

Marami na akong nakitang lumuha at alam kong ang pakiramdam ng maging isa
At di ko nais makakita ng isa pa
Hangga’t kaya pipilitin kong mapanatili ang malalakas na tawanan ng mga bata
Hangga’t kaya’y pagiginhawain ang araw ng isang matandang nakaupo sa gilid
Hangga’t ako’y naririto lahat ay makararamdam na sa sa kanila’y may kakanlong

Di bale nang ako ang masaktan
Mas masakit namang makakita ng taong nagdurusa habang ako’y masayang namamasyal
Di bale nang ako ang mahirapan
Mas mahirap naman sa kaloobang makita kang nakararamdam ng kabigatan
Di bale ng mabasa sa ulan kung iyo’y para sayo

Bakit nga ba tila isa akong martir
Tila isang bayaning di napaparangalan
Isang trabahador na walang sweldo
Tila isang kaibigang di nililingon
Isang magulang na walang anak

Bakit nga ba labis ang nais na maglingkod
Bakit nga ba labis ang nais na makatulong
Bakit nga ba labis ang nais na magtiis mabanat lamang ang kunot sa noo
Bakit nga ba labis ang nais na ika’y itayo
Bakit nga ba , bakit nga ba

Nakita ko ang dahilan ng balikan ang kahapon
Nung minsang ako’y isa pang buto
Isang ibon ang saki’y nagbagsak sa lupa
Isang ama ang saki’y nakaapak kaya bumaon sa lupa
Isang bata ang nagtapon ng tubig mula sa boteng nais nyang lagyan ng mga bato

Nais kong mag-aruga pagkat ako ang unang inaruga
Mga bagyo ang sa akin ay nagdilig
Ang araw ang nagbigay pagkain
Ang bawat lindol ang minsang yumugyog sa bagot sa madilim na ilalim
Ang bawat unos, ang bawat pagsubok ang nagbigay kulay saking kabataan

Ang linyang, ang aking ginagawa’y walang sukli ay isang kabalintuan
Pagkat una ko nang nakuha ang aking gantimpala
Ang ako’y mabuhay dahil sayo at para sayo
At ngayo’y tinatamasa pa ang dagdag na gantimpala
Ang iyong pagngiting walang patid na bumubuo ng aking araw

Ang iritan ng batang galak na galak habang siya’y inuugoy
Ang malakas na buntong hininga na kasunod ng kalmadong sipol ng ama
Ang di mapatid na ngiti ng ina habang pinagmamasdan ang kanyang kayamanang naghahabulan sa ilalim ng lilim
Ang matandang sa isang gilid ay tuwang-tuwang inaalala ang kanyang kahapon
Ang mga bagay na ito ang dahilan kung bakit kaya kong magpatuloy sa kabila ng lahat

At iyan ang dahilan kaya ako na si ikaw ay ekstraordinaryo
Dahil kaiba sa ibang nilikha ang layon nati’y unahin ang iba bago ang sarili
Piliing masaktan para sa kaginhawaan ng iba
Piliing mahirapan para sa protektahan ng iba
Piliin ang maging katulad Nya

Ang maging ako ay mahirap
Ngunit alam kong mas mahirap kung pipilitin kong maging ikaw
O pipilitin mong maging ako
Magkaiba ang ako sa Ikaw
Ngunit alam kong ako si ikaw sa layong makapagpangiti upang makangiti