3AM Horror

TRUE STORY : ANG ABANDONED BUILDING SA PROBINSYA

Hindi ko ito madalas ikwento, pero nangyari ito noong college pa ako sa probinsya.

May isang lumang gusali malapit sa school namin na matagal nang abandonado.

Dating hospital daw iyon noong 90s.

Sabi ng mga tao, huwag daw papasok doon kapag gabi na.

Pero siyempre, hindi kami naniwala.

Isang gabi, nagkayayaan kaming apat na magkakaibigan na pumasok sa gusali.

Sira na ang gate at halos wala nang ilaw sa paligid.
Pagpasok namin sa loob, tahimik ang buong building.

Amoy alikabok at lumang kahoy ang hangin.

Habang naglalakad kami sa hallway, napansin ko ang isang pinto na bahagyang nakabukas.

May ilaw sa loob.

Kakaiba iyon.

Dahil wala namang kuryente ang gusali.

Sinilip ko ang loob.

Lumang ward iyon.

May mga k**a na kalawangin at sirang mga kagamitan.

Pero may napansin akong isang k**a na parang bagong ayos.

May kumot.

May unan.

At parang may nakahiga sa ilalim ng kumot.

Akala namin may taong nakatira doon.
Kaya tinawag ko.

“Hello? May tao ba?”

Tahimik.

Biglang gumalaw ang kumot.

Dahan-dahang umangat ang ulo ng taong nakahiga.

Pero nang makita namin ang mukha niya…

wala siyang mukha.

Parang blangko.

Tumakbo kami palabas ng gusali.

Hindi na kami lumingon.

Kinabukasan, kinuwento namin iyon sa isang matandang tindero malapit sa school.

Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos ay sinabi niya:

“Alam niyo ba kung bakit sinara ang building na iyon?”

Noong 1998, may pasyenteng nawala sa hospital na iyon.

Hindi siya nakita kailanman.

Pero may mga nurse daw na nakakarinig ng mga yabag sa ward tuwing gabi.

At minsan…

may nakikitang k**a na may nakahiga kahit walang pasyente.

Simula noon, may mga taong pumapasok sa gusali para mag-explore.

Pero may isang kakaibang bagay na napansin ng mga guard sa CCTV sa labas.

Kapag may pumasok na grupo…
laging mas marami ang lumalabas sa kanila kaysa sa pumasok.

At noong gabing pumasok kami sa gusali…

apat kaming pumasok.

Pero sabi ng guard sa CCTV…

lima kaming lumabas.

SECURITY GUARD CONFESSION – PART 3

Akala ko tapos na ang lahat nang mawala ang matandang lalaki sa hallway.

Pero mali ako.

Pagbalik ko sa guard station, nanginginig pa rin ang k**ay ko habang tinitignan ang CCTV.

Nakita ko ang sarili ko na naglalakad sa hallway.

Mag-isa.

Tahimik.

Normal.

Pero pagkatapos ng ilang segundo…

biglang nagbago ang video.

Sa screen, may nakita akong pinto sa dulo ng hallway na dahan-dahang bumukas.

Lumabas mula roon ang matandang lalaki.

Hindi siya naglalakad.

Parang dumudulas lang siya sa sahig.

Lumapit siya sa camera.

Pagkatapos ay tumigil.

Direktang tumingin sa CCTV.

At bumulong.
At bumulong.

Hindi ko narinig ang boses niya sa hallway…

pero malinaw kong nabasa ang labi niya sa screen.

“Ikaw na ang susunod.”

Kinabukasan, tinanong ako ng head nurse kung bakit hindi ako sumasagot sa radyo kagabi.

Sabi niya may nakita raw silang kakaiba sa CCTV.

Tinignan namin ulit ang footage.

At doon ako tuluyang nanlamig.

Sa video, makikita akong naglalakad papunta sa huling kwarto.

Binuksan ko ang pinto.
Pumasok ako.

At pagkatapos…

biglang nagpatay ang ilaw sa loob.

Lumipas ang ilang minuto.

Walang lumalabas.

Hanggang sa may isa pang tao na lumabas ng kwarto.

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa camera.

Hindi na siya mukhang matandang lalaki.

Hindi na rin siya mukhang ako.

Pero nang lumapit siya sa CCTV…

nakasuot siya ng uniporme ng security guard.
At sa dibdib ng uniporme, malinaw na malinaw ang name tag.

Pangalan ko.

Pumasok ako.

Ang Bintana

Hindi ko talaga alam kung paano sisimulan ito… pero kailangan ko nang ilabas.

Lumaki ako sa isang lumang bahay sa probinsya.
Tahimik ang paligid. Kakaunti lang ang kapitbahay.
At sa lahat ng oras… may isang bagay na tinuturo sa akin mula pagkabata: Huwag kang lalapit sa bintana sa gabi.

Alam mo yung pakiramdam na parang may nakatingin sa iyo kahit wala naman? Ganun iyon.
Hindi ko ito pinansin noong bata pa ako… akala ko laro lang ng isip ko.

Unang Nakakatakot na Gabi

Isang gabi, siguro mga 11PM, nakaupo ako sa sala, nag-aaral.
Tahimik lang ang bahay.
Hanggang sa may narinig akong kalabit sa bintana.

Nagulat ako.
Akala ko hangin lang.
Pero medyo malakas yung kalabit.

Lumapit ako sa bintana para tingnan.
Walang tao sa labas.
Walang anino.
Walang kahit anong bagay na pwedeng gumawa nun.

Natawa ako sa sarili ko.
“Hangin lang ‘to,” sabi ko.
At umupo uli sa harap ng lampara.

Kinabukasan, hindi ko na ito binanggit sa mga magulang ko.
Pero kinabukasan ulit, bago pa man ako makatulog, narinig ko na naman.

Kalabit.
Kalabit.
Parang may kumakatok, pero mas dahan-dahan, mas mabagal.

Tumingin ako sa bintana.
Walang tao.
Walang kahit anong anino.

Hanggang sa nakita ko.
Maliit. Mababang katawan.
May nakangiting mukha.
At nakatayo sa labas… nakatingin sa akin.
Hindi gumalaw.
Hindi kumurap.
At tumingin lamang.

Hindi ko alam kung bakit…
Pero dahan-dahan akong lumapit sa bintana.
At habang papalapit ako, napansin ko ang mga mata niya.

Itim. Malalim. Parang walang katapusan.
At bigla… tumingin siya sa loob.

Hindi lang sa bintana.
Sa sala. Sa kwarto. Sa akin.

Natakot ako ng sobra.
Tinalikuran ko ang bintana.
Pero sa likod ko… narinig ko yung tawa.
Mahina, mabagal, parang sinasabi sa akin:

“Halika na… maglaro tayo.”

Hindi ko alam kung paano ako nakatulog.
Pero pagkagising ko kinabukasan, may bakas sa sahig sa ilalim ng bintana.

Basang pawis. Basang sapatos.
Hindi ko kilala.
Mula noon, hindi ko na pinansin ang bintana.
Pero tuwing gabi, pakiramdam ko… may nakatingin sa akin.

At minsan, kapag tinitingnan ko mula sa gilid ng mata, nakikita ko pa rin yung maliit na mukha.
Ngumiti.
Walang kumikilos.
Ngunit nakatingin sa akin.

Sana hindi mo ito binasa mag-isa ng gabi… 👁️