Hugot List

😭

Ako si Maya, dalawampu’t tatlong taong gulang nang magdesisyon akong mangibang-bansa. Hindi madali ang desisyong iyon. Iniwan ko ang pamilya, mga kaibigan, at lahat ng pamilyar sa akin para sa isang pangarap—ang makabili ng sariling bahay para sa pamilya namin. Pangako ko sa sarili ko: tiisin ko ngayon, giginhawa kami balang araw.

Sa abroad, doon ko naranasan ang totoong pagod. Dalawang trabaho ang pinasok ko. Minsan, labindalawang oras akong nakatayo. May mga gabi na umiiyak ako sa banyo para lang mailabas ang pagod at lungkot. Pero sa tuwing maiisip ko ang pamilya ko, bumabangon ulit ako. Buwan-buwan, halos buong sahod ko ang ipinapadala ko sa kanila. Sabi nila, iniipon daw iyon para sa lupa at bahay.

Tuwing tatawag ako, lagi kong tinatanong kung kamusta na ang ipon. Palagi silang may sagot na “konti na lang,” “malapit na,” o “may kausap na kaming agent.” Naniwala ako. Wala akong dahilan para magduda. Pamilya ko sila.

Lumipas ang mga taon. Limang taon akong nagtiis—walang bakasyon, walang luho, halos walang ipon para sa sarili ko. Ang iniisip ko lang: pag-uwi ko, may bahay na kami.

Pagbalik ko ng Pilipinas, may kaba at saya sa dibdib ko. Pero pagdating ko, walang bagong bahay. Walang lupa. Walang kahit anong dokumento. Nang tanungin ko sila, una’y iwas ang sagot. Hanggang sa isang gabi, sinabi rin ang totoo—ginamit ang pera sa kung anu-ano. Pambayad ng utang, pambili ng gamit, tulong sa kamag-anak, at pang-araw-araw na gastos.

Walang naipon. Wala man lang natira.
Parang may humigop ng lakas ko. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makaiyak. Limang taon ng sakripisyo ang parang nabura sa isang iglap. Hindi lang pera ang nawala—kundi tiwala, pangarap, at bahagi ng sarili ko.

Mas masakit dahil wala akong masisi kundi ang sarili ko. Hindi ako nagtanong ng resibo. Hindi ako humingi ng update. Basta naniwala ako dahil pamilya ko sila.
Ngayon, unti-unti akong bumabangon.

Tinanggap kong hindi na mababalik ang nawala, pero natutunan ko ang isang napakahalagang aral: kahit pamilya, kailangan pa rin ng malinaw na usapan at responsibilidad.

Ang pagmamahal ay hindi dapat dahilan para pabayaan ang sarili.
Ibinabahagi ko ang kwento ko hindi para magalit kayo sa pamilya ko, kundi para magsilbing paalala—lalo na sa mga OFW—na ang pinaghirapan ninyong pera ay karapatan ninyong bantayan. Ang pangarap, kapag hindi inalagaan, madaling maglaho.