Nymventures

We attend a party , i called this group “the professionals.”
Mga kababayan din lahat.

Pagpasok pa lang sa bahay, hug-hug, introductions, then someone said, “Oh, ito si ___, kakarating lang dito sa US through…”

Then may isang ate girl na lumapit, hug, tapos ang unang tanong agad:
“How old are you? Working ka na ba dito? Anong work mo?”

Napaisip talaga ako. Mother, pwede bang “Kamusta ka muna?” 😂

Tapos may isa pang dumating. Tinignan ako from head to toe, then sinabi,
“Ang bata mo pa. Anong work mo? Paano ka nakapunta dito sa US?”
Sabay handshake lang. Walang hug. Tapos umalis na. 😅

Doon ko na-realize… ay oo nga pala, this is the so-called “professional” group.

Parang ang gusto nilang malaman ay kung anong position mo sa buhay para doon nila ibabase kung gaano ka nila rerespetuhin o pakikitunguhan.

Honestly, nakakalungkot. Kakarating ko pa lang, parang kailangan ko agad patunayan ang sarili ko. Imbes na simpleng kumustahan, mag-share ng experiences, o magbigay ng konting advice sa bagong dating, interrogation agad ang bungad.

Hindi naman masama magtanong tungkol sa work. Pero iba kasi kapag ramdam mong doon nila sinusukat ang value mo bilang tao.

Lesson learned: hindi lahat ng “professionals” ay professional makitungo.

At the end of the day, your job title, salary, or status should never determine the respect you give someone. Respect should be given freely, not earned based on what you do for a living.