Midnight Confessions PH

Sana all marunong magparamdam nang hindi kailangan i-remind. Basic human decency ‘yun, beh.

May kilala ka bang tao na kaya kang kausapin buong gabi… tapos bigla na lang mawawala pag ikaw na ‘yung may kailangan? 😅 Minsan talaga, ang galing ng tao mangako—pero sa gawa, zero.

“NAKITA KO SIYA SA CCTV… AT HINDI KO INEXPECT KUNG SINO ANG KASAMA NIYA.”

May maliit kaming sari-sari store sa baba ng apartment namin.
Ako nag-aasikaso tuwing umaga, siya tuwing gabi—perfect arrangement. Kaya kung minsan nagkakasalisi kami ng oras, pero okay lang.

One day, napansin ko na parang antok na antok siya every morning.
Laging puyat.
Laging drained.
Pero sabi niya, “Marami lang customer kagabi, Love.”

Nagtiwala ako.

Pero may isang bagay na weird:
Ang laki ng benta.
Pero wala naman kaming bagong stock.
Hindi rin tumataas ang inventory.

So one day, sinilip ko yung lumang CCTV sa tindahan.
Di ko akalaing working pa pala.

Fast forward.
Pinanood ko yung footage.
8:03 PM — normal.
9:15 PM — normal pa rin.
10:40 PM — biglang nag-off ang ilaw sa tindahan.

Pero kita pa rin kasi infrared ang CCTV.

At doon ko siya nakita.

Pumasok sa harap ng tindahan ang isang babae — hindi customer.
Kilala ko siya.
Neighbor namin sa taas.
Yung tipong laging may friendly “Hi” kapag nagkakasabay sa hagdan.

Hindi ko inexpect.

Nakita ko silang nag-usap.
Tapos nagtagal.
Tapos biglang… nag-lock ng pinto.
Habang ako nasa taas natutulog.

Hindi ko alam kung mas nasaktan ako sa CCTV footage…
o sa katotohanang nakangiti silang dalawa na parang wala silang ginagawang mali.

Ang mas masakit?
Ginagamit nila ang tindahan ko.
Tindahan na kami ang nagpagod.
Tindahan na pinagpupuyatan ko araw-araw.

At habang pinapanood ko yung CCTV, nagbigla akong napahawak sa dibdib ko.
Hindi dahil sa galit.
Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa realization:

Minsan hindi mo kailangang mag-investigate.
Kailangan mo lang buksan ang ilaw…
o i-play ang CCTV…
para makita kung ano talaga ang nangyayari sa dilim.

— Midnight Confessions PH