Visionary AI Studio

NAKITA KO ANG RESIBO NG HOTEL SA BULSA NG ASAWA KO, KAHIT SINABI NIYA NA OVERTIME LANG DAW SIYA.
Una, hindi ko pinansin. Baka mali lang ako. Baka may explanation pa.
Pero kinabukasan, habang naliligo siya, may nag-pop na message sa phone niya.
“Miss na kita… kailan ulit tayo?”
Nanlamig ako.
Hindi ako gumawa ng eksena agad. Tahimik lang ako. Pinicturan ko yung resibo, pati yung message. Inipon ko lahat.
Kinagabihan, umuwi siya na parang walang nangyari.
“Pagod ako, overtime kasi,” sabi niya sabay higa.
Ngumiti lang ako.
“Oo nga eh… mukhang pagod na pagod ka,” sagot ko.
Kinabukasan, nagluto ako ng paborito niyang ulam. Inayos ko pa ang mesa, parang normal lang.
“Wow, anong meron?” tanong niya.
“Wala… gusto ko lang maging espesyal ang gabi,” sagot ko.
Habang kumakain kami, inilapag ko sa mesa ang envelope.
“Ano ‘to?” tanong niya.
“Buksan mo.”
Pagkabukas niya, nakita niya lahat—resibo ng hotel, screenshot ng messages, pati oras kung kailan siya nagsinungaling.
Namutla siya.
“Makinig ka muna—” sabi niya.
Umiling ako.
“Hindi ko kailangan ng explanation. Kailangan ko ng respeto… na hindi mo naibigay.”
Tahimik siya. Walang masabi.
Tumayo ako at kinuha ang bag ko.
“Sana sulit yung overtime mo,” sabi ko bago ako lumabas ng pinto.
At sa unang pagkakataon… hindi ako umiiyak.

🤐💯