Bardaghat

नव दुर्गा भवानीको आशिर्वादले दु:ख कस्ठ नाश होस्, सुख, शान्ती तथा समृद्धि छाओस्,
विजया दशमीको मंगलमय शुभकामना !!!

कुशेऔंसी
सनातन हिन्दू परम्परामा भाद्र महिनाको अमावस्या (औंसी)का दिन मनाइने पर्व हो ।

कुशाग्रैस्तर्पयेद्देवान् मनुष्यान् कुशमध्यतः
द्विगुणीकृत्य मूलाग्रैः पितॄन् संतर्पयेद्विजः ।।

अर्थात् 'देवतालाई कुशको अग्रभाग ( अगाडि ) बाट, बीचको भागबाट ऋषिगणलाई र जराबाट पितृहरूलाई तर्पण दिनुपर्छ ।' एकाक्षरीकोशका अनुसार 'कु' को अर्थ पृथ्वी र ‘श'को अर्थ सुत्नु हुन्छ । जसमा पृथ्वी सुत्छ वा अटाउँछ त्यसलाई कुश भनिन्छ । पृथ्वीलाई सत्यले थामेको छ। कुशमा सत्यताको तागत, चेतना जगाउने शक्ति छ । पृथ्वीको सारस्वरूप एउटा कुशभित्र अटाउने भएकाले आध्यात्मिक, व्यावहारिक, बौद्धिक, शारीरिक लाभका दृष्टिले कुशलाई अत्यन्त उपयोगी र पवित्रतम मानिएको हो ।
हिन्दू धर्मावलम्वीहरू वर्षभर देवकार्य तथा पितृकार्यमा प्रयोग गरिने पवित्र कुश घर-घरमा भित्र्याउँछन् । शास्त्रोक्त विधिअनुसार ब्राहृमणहरूद्वारा पूजा गरी छेदन गरेर कुश घरमा राख्नाले परिवारको कल्याण हुने धार्मिक विश्वास छ । हिन्दूहरू कुश, तुलसी, पीपल र शालिग्रामलाई भगवान विष्णुको प्रतीक मान्छन् । गोकर्णे औँसीका नामले पनि चिनिने यस पर्वमा छोराछोरीहरूद्वारा परम्परा अनुसार आ-आफ्ना बाबुलाई मनपर्ने मिठाई तथा भोजन खुवाई आदर सम्मान प्रकट गर्ने र बाबुको मुख हेर्ने गरिन्छ । बाबु नहुनेहरू विभिन्न पवित्र स्थानमा गई बाबुको नाममा तर्पण तथा श्राद्ध गरी सिदा दान गर्छन्

"एक दशकको पर्खाइ : सहसचिव छोराको बाटो हेर्दै आमाबाबु अझै टोलाइरहेका छन्"💔शरीर थाकेको छ, मन गलेको छ,” तीलकुमारी आमा भन्छिन्, “तर छोरो आउने आशा मरेको छैन।”❤️

-चितवनको भरतपुरदेखि १० किलोमिटर दक्षिण–पश्चिममा पर्छ, ब्रह्मपुरी गाउँ। सादा जीवन, सरल मनका किसान दम्पती—मधुविलास घिमिरे र तीलकुमारी घिमिरेको एकमात्र सहारा थिए, उनका सुपुत्र तीर्थराज घिमिरे।

आफ्नो मेहनत, लगनशीलता र बुद्धिको भरमा तीर्थराजले सहसचिवसम्मको सरकारी पद हासिल गरे। तर २०७२ सालको भदौ १७ गते, एक बिहान अचानक उनी बेपत्ता भए- यसरी कि १० वर्ष बितिसक्दा पनि उनले न त फर्किने खबर दिए, न त कसैले उनलाई देखेको दाबी गर्‍यो।

"राति सुत्नु अघि हरेक दिन फोन आउँथ्यो," ७६ वर्षीय बाबु मधुविलासको स्वर भाँच्चिन्छ, "त्यो भदौ १६ गतेको फोन अन्तिम भयो। भोलिपल्टदेखि आजसम्म छोराको आवाज सुन्न पाएका छैनौं।"

छोरीजस्तै बुहारी राधा पनि त्यो दिनको अन्तिम भेट सम्झँदै रोइहाल्छिन्। “गाडीबाट झरेर तीर्थ कार्यालयको गेटतर्फ लागेका थिए,” उनी भन्छिन्, “त्यही नै अन्तिम पल थियो—त्यसपछि कहिल्यै फर्किएनन्।”

सधैं परिवारसँग संवादमा रहने, देशसेवाको सपना बोकेका तीर्थराज बेपत्ता हुँदा सिंगो परिवार अन्धकारमा डुब्यो। न सरकारबाट यथोचित खोजबिन भयो, न कानुनी प्रक्रिया अन्तिमसम्म पुग्यो। उनी कार्यालयको गेटसम्म त पुगे, तर त्यो गेट कहिल्यै पार गरेनन्।

बुहारीले थाहा पाइन्—त्यो दिन तीर्थ कार्यालय प्रवेशै नगरेका रहेछन्। पसलबाट मोबाइल रिचार्ज कार्ड किनिएको थियो, तर त्यसपछि उनी कहाँ गए—कोही जान्दैन।

मोबाइल फोन बेपत्ता भएको केही दिनपछि ‘स्विच अन’ देखियो, लोकेसन थियो चितवनकै दासढुंगा। त्यो ठाउँ त छोरी लिएर उनी सानो हुँदा चितवन झरेको ठाउँ नजिकै हो। तर त्यही पनि अन्तिम पत्ता मात्रै बन्यो।

बुबा मधुविलास भन्छन्, “सरकारका लागि काम गर्ने व्यक्ति अचानक बेपत्ता हुँदा पनि खोजबिन अगाडि नबढ्नु पीडादायक कुरा हो।” आफ्नै खर्चमा काठमाडौं आएका उनी त्यतिबेला प्रधानमन्त्री सुशील कोइरालासमक्ष पुगे। कोइरालाले निर्देशन त दिए, तर समयसँगै आशा हराउँदै गयो।

तर बाबुआमा अझै पनि तीर्थ एकदिन फर्किन्छन् भन्ने आशामा छन्। “शरीर थाकेको छ, मन गलेको छ,” तीलकुमारी आमा भन्छिन्, “तर छोरो आउने आशा मरेको छैन।”

दश वर्षपछि परिवारले फेरि प्रहरीको केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो (सीआईबी) लाई गुहारेका छन्। प्रविधिको सहायतामा घटनाक्रम विश्लेषण गर्ने आश्वासनले सानो आशा पलाएको छ। “कतैबाट आएको केही सूचनालाई पत्ता लगाउँदैछौं,” तीर्थका दाइसमाना सोमनाथ घिमिरेले भने।

यसरी आफ्नै घरको आँगनमा छोराको पर्खाइमा हरेक साँझ आँखा टोलाउने मधुविलास र तीलकुमारीका लागि तीर्थ अझै ‘फर्किन्छन्’ भन्ने विश्वास छ।

हो, उनी सहसचिव थिए—तर त्यसभन्दा पहिला उनी कसैको एक्लो छोरा थिए। र त्यो नाता अहिलेसम्म अडिएको छ—एक अदृश्य आशाको डोरमा।

कथा जस्तो लाग्ने यो वास्तविकता हो। तीर्थराज घिमिरेको खोजी आज पनि अधुरो छ। यदि तपाईंलाई केही सूचना छ भने सम्बन्धित निकायलाई जानकारी दिनुहोस्।❤️🙏

#साभार

पानी पर्छ एकदिन शित्तल अर्काे दिन देखि अवस्था उही
गार्हो छ हो