Dr. Nawa Raj Subba

Happy to share that my book Shaivism: Beyond Borders... has reached 700 reads on ResearchGate. I recently received a milestone message from the platform congratulating me on this achievement.

I am grateful to all the readers, researchers, colleagues, and friends who have shown interest in my work and supported my research journey. It is encouraging to see discussions on Proto-Shaivism, Shaivism, culture, history, and language reaching wider academic and public audiences.

Thank you all for your continued support and encouragement.

एउटा सुखद र विमर्शमय क्षण!
सिर्जना र अनुसन्धान जब पाठकको हातमा पुग्न तयार हुन्छ, लेखकका लागि त्यो क्षण सधैँ विशेष बन्दछ। हालै भुँडीपुराण प्रकाशनका प्रमुख श्रद्धेय केशव पराजुली र विशिष्ट किरात याक्थुङ अध्येता/विद् डा. कमल तिगेलाज्यूको समुपस्थितिमा मेरो नयाँ पुस्तक 'किरात मुन्धुम' सार्वजनिक भइरहेको यो तस्बिर प्राप्त भयो।
मुन्धुम केवल एउटा ग्रन्थ मात्र होइन, यो त हाम्रा पुर्खाहरूको दर्शन, जीवनपद्धति र मौलिक पहिचानको जीवन्त संवाहक हो। यस मौलिक चिन्तनलाई प्राज्ञिक रूपमा पाठकमाझ पुर्‍याउन महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्नुहुने प्रमुख वितरक पराजुलीज्यू तथा आफ्नो गरिमामय उपस्थितिले पुस्तकको ओज बढाइदिनुहुने डा. तिगेलाज्यू प्रति हार्दिक आभार व्यक्त गर्दछु।
आशा छ, यो पुस्तकले मुन्धुम दर्शन र इतिहासको विऔपनिवेशीकरण (Decolonization) का सवालमा नयाँ बहसको सुरुवात गर्नेछ। पाठकवर्गको रचनात्मक प्रतिक्रियाको प्रतीक्षामा छु।

हिमालको उदात्त मुन्धुम
कविता
- डा. नवराज सुब्बा

जब तिमी
हिमालको टुप्पोमा पुग्छौ—
हिउँले ढाकिएको त्यो शिखरमा
जहाँ हावा पनि
मौन भएर बग्छ—
त्यहाँ उभिएर
तिमी के देख्छौ?

तल धर्ती फैलिएकी हुन्छ—
हरिया वनहरू,
साना गाउँहरू,
धुवाँ उडाउने घरका छानाहरू।
त्यो धर्ती
अचानक सानो देखिन्छ,
नाजुक देखिन्छ—
जस्तो बालकको हातमा राखिएको माटो।

माथि आकाश खुल्छ—
असीम, नीलो,
अनन्त गहिराइको शान्ति।
त्यो आकाश
न मापन हुन्छ,
न समात्न सकिन्छ—
केवल अनुभूत हुन्छ।

बीचमा—
तिमी उभिएका हुन्छौ।
न हिमाल जति विशाल,
न आकाश जति अनन्त।
तिमी
केवल एउटा बिन्दु,
एउटा सास,
धूलोको कणजस्तै क्षणिक।

तर सोच—
यही धूलोले
हिमालको शिखर छोएको छ।
यही धूलोले
आकाशको गहिराइ नाप्ने सपना देखेको छ।

यही सानो प्राणीले
वनको मौनता सुनेको छ,
नदीको गर्जन महसुस गरेको छ,
ताराहरूको उज्यालो
आफ्नो आँखामा राखेको छ।

यही धूलो—
धर्तीको काखबाट जन्मिएको
एक चेतनाको कण—
ब्रह्माण्डलाई हेर्ने आँखा बनेको छ।

हिमाल मौन छ,
आकाश मौन छ,
तर मानिस बोल्छ—
गीतमा, कथामा, मुन्धुममा।

हे मानिस—
तिमी सानो छौ,
तर तिमीभित्र
पूरै आकाशको प्रश्न बस्छ।

तिमी कमजोर छौ,
तर तिमीभित्र
हिमाल चढ्ने साहस जन्मिन्छ।

तिमी धूलो हौ—
तर त्यो धूलो
तारालाई हेरेर
अर्थ खोज्ने आँखा हौ।

यही
उदात्तको गहिरो सन्देश हो—
प्रकृतिले कानमा बजाउने मुन्धुम:

“तिमी केही होइनौ—
किनकि ब्रह्माण्ड असीम छ।

तर तिमी सबै हौ—
किनकि यही असीम ब्रह्माण्ड
तिमीभित्र चेतनाको रूपमा
आफैँलाई हेर्दैछ, खोज्दैछ,
अनि अक्षरमा लेख्दैछ।”

#कवित्व #कवि #साहित्य