Offline Thinker

१७ वर्षको साथी – ममीको रातो Scooter | Aarjit Pandey

म कक्षा २ मा पढ्थेँ।
School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो। शरीर भरी फोका–फोका। कहिलेकाहीँ allergy आइरहन्थ्यो, तर त्यो दिन असाध्यै बढी भयो।
आत्तिएर छिमेकी फुपूको घरमा गएँ।
मेरो आफ्नै phone थिएन। छिमेकी फुपू दिदीले ममीलाई phone गरिदिनुभयो
“बाबुलाई एकदम allergy आएको छ, आत्तिराखेको छ।”
न video call को जमाना थियो, न photo पठाउने सुविधा।
ममी आतिनु भएछ। के भयो, कसो भयो भन्ने चिन्ता लागिरह्यो।
दौडिँदै office बाट निस्किनुभयो।
चक्रपथको गाडी जाममा आधा घण्टा। अनि ring road बाट घरसम्म २० मिनेटको हिँडाइ।
सायद त्यो बाटो mommy लाई २ दिन जस्तै लागेको होला।
घर आइपुग्ने बित्तिकै फेरि hospital दौडाउनु पर्‍यो।
साधन थिएन। Taxi पनि कहाँ सजिलै पाइन्थ्यो र।
हामी ring road बाट करिब डेढ किलोमिटर भित्र बस्थ्यौँ।
अनि फेरि हिँड्दै BnB।
सायद त्यही दिन ममीले मनमनै निर्णय गर्नुभयो —
“एउटा scooter चाहिँ सिक्नुपर्छ। कुन दिन के पर्छ, थाहा हुँदैन रहेछ।”
त्यसपछि ममीले एउटा रातो Pleasure scooter किन्नुभयो।
आजभन्दा करिब १७ वर्ष अगाडि।
त्यो बेला हाम्रो घरसम्म राम्रो बाटो पनि थिएन।
घरमा राख्न नमिलेर धेरै समयसम्म बाटो पारिको एक aunty को घरमा scooter राख्यौँ।
License पनि थिएन ममीको।
नजिकैका नवीन दाइसँग केही समय scooter सिक्नुभयो। बाँकी आफैँ सिक्नुभयो।
अहिले जस्तो driving center पनि थिएन।
Imadol त खुल्ला चौरै चौर थियो।
चौरमा १ feet जति दूरी राखेर ६ वटा इट्टा ठड्याइन्थ्यो।
ममी त्यहीँ घुमाउँदै practice गर्नुहुन्थ्यो।
म पनि कहिलेकाहीँ जान्थेँ।
केही समयपछि ममीले एकै चोटि license निकाल्नुभयो।
अब scooter हाम्रो घरको पखेटा बन्यो।
टोलभर scooter चलाउने महिला लगभग ममी मात्रै।
सान पनि बेग्लै।
ममीसँग scooter भएपछि हाम्रो दैनिक जीवनको सहजता नै फरक भयो।
१७ वर्षसम्म त्यो रातो Pleasure ले खुसी बढायो।
मैले चढेको पहिलो scooter।
मैले चलाउन सिकेको scooter।
मैले गुडाएको scooter।
बिरामी बोक्ने देखि आलु बोक्ने।
पाहुना आउँदा लिन जाने देखि छोड्न जाने।
सबै काम त्यही एउटा scooter ले गर्‍यो।
कहिलेकाहीँ लाग्थ्यो
त्यसको kilometer गणकले सायद १००–२०० पटक नेपाल नै पूर्व–पश्चिम घुमिसक्यो होला। तैपनि अझै चलिरहेकै थियो।
ममीलाई त्यो scooter सँग साह्रै माया थियो।
कहिले चलाउँदा कतै केही बिग्रियो कि भनेर सधैँ हेर्नुहुन्थ्यो।
आफूले पनि साह्रै जतन गरेर चलाउनुहुन्थ्यो।
सायद त्यसैले त्यो १७ वर्ष हाम्रो परिवारको सारथि बन्यो।
एउटा पहिचान पनि बन्यो।
“को हो नि त्यो दिदी?”
“त्यो scooter चलाउनु हुन्छ नि!”
रातो Hero Honda Pleasure।
आज १७ वर्षपछि ममीले मन थामेर त्यो scooter कसैको हातमा सुम्पिनुभएको छ।
घर फर्किँदा उहाँ पहिले जस्तो हाँसेर बोल्नु भएन।
मन अलि भारी थियो होला
पुरानो भएर दिएको भन्न मन लाग्दैन।
बरु यस्तो लाग्छ –
कसैले माया गरेर चलाओस् भनेर दिएको।
आज एउटा अध्यायको अन्त्य भयो
धन्यवाद ममीको पुरानो रातो Pleasure —
हाम्रो परिवारको सारथि।
– Aarjit Pandey

१७ वर्षको साथी - ममीको रातो Scooter | Aarjit Pandey - Offline Thinker १७ वर्षको साथी - ममीको रातो Scooter | Aarjit Pandey Offline Thinker म कक्षा २ मा पढ्थेँ। School बाट घर फर्किएपछि मलाई एक्कासि allergy भयो।