Centrm

Rust ontstaat wanneer je ruimte maakt
voor wat je al die tijd hebt geprobeerd onder controle te houden.

Bij Centrm ondersteunen we je
in het leren leven met wat niet volledig maakbaar is.

Misschien kun je niet loslaten wat je niet verteerd hebt.

Sommige dingen in het leven zou je het liefst meteen uitspugen. Teleurstelling, verlies, onrecht, onzekerheid, twijfel of ziekte. Helaas werkt het niet altijd zo. Soms legt het leven iets op je bord wat je helemaal niet lust. Soms krijg je te maken met gebeurtenissen die echt moeilijk te verteren zijn.

Je kunt dan de neiging krijgen om te vechten en te strijden tegen dat wat je niet wilt. Loslaten klinkt dan vaak als een medicijn en iets wat je moet doen. Alsof het een wilsbesluit is; een keuze. Maar je lichaam laat iets anders zien: om los te laten moet je eerst verteren.

Ruimte maken voor wat je niet wilt, maar wel gebeurd is niet zo gemakkelijk. Je kunt er letterlijk en figuurlijk buikpijn van krijgen. Je hele systeem, in voelen én in denken komt in opstand. Je ademhaling schiet omhoog, je borst zet zich vast, je buik verkrampt misschien of je darmen raken letterlijk ontregeld. Je voelt spanning in je lijf. Tegelijk merk je die onrust ook je hoofd. Je wordt misschien boos en krijgt de neiging om te vechten en te strijden tegen dat wat je niet wilt. Dat is de impuls om uit te spugen en dat is onrust.

De strijd speelt zich af in je hele systeem. In denken en voelen. Fysiek en mentaal. Daarom is loslaten vaak ook niet simpelweg een kwestie van anders denken of je gevoel volgen. Eerst wil iets in jou verwerkt worden.

Verwerken en verteren kost tijd. Het gebeurt niet alleen in je denken, maar ook in je lichaam. Het laat zich niet afdwingen en niet versnellen. Het vraagt vooral geduld en de ruimte om het proces zijn werk laten doen. Het kan hard werken zijn om de impulsen, die in je voelen en denken omhoog komen, níet te volgen. Het kan werken zijn om ruimte te maken. Maar je kunt weer rust leren vinden als je leert verteren. Net zoals je lichaam dat doet, rustig en gestaag en soms een beetje pijnlijk.

https://centrm.nl/blog/

Het leven heeft twee kanten die je vaak tegelijk ervaart. Je behoefte aan écht contact en het op jezelf staan. Beide zijn spannend, ieder op hun eigen manier. Verbinding vraagt dat je je opent en laat zien wie je bent zonder de garantie dat je begrepen wordt.
Alleen zijn en op jezelf staan kan je confronteren met het besef dat jij de enige bent die voelt wat jij voelt en denkt zoals jij.

Iedereen wil uniek zijn, maar niemand eenzaam. Dat is logisch, maar uniek zijn betekent ook: niet volledig begrepen worden. Dat je altijd, hoe open je ook bent, een stukje alleen blijft. Uniek zijn is spannend. Wanneer je die uniciteit niet kunt verdragen, ga je zoeken naar bevestiging. Je deelt je mening in de hoop dat er iemand knikt. Je legt je gevoel uit, in de hoop dat het eindelijk helemaal wordt begrepen. Maar bevestiging is geen verbinding. Het is een poging om vastigheid te vinden en op die manier je eigen ongemak te vermijden. Dat is onrust.

Zowel met je kwetsbaarheid naar buiten komen als het helemaal op jezelf staan zijn spannend. Voelbaar in je lichaam, merkbaar in je gedachten. Maar deze vorm spanning is geen onrust en hoeft niet weg. Het is precies wat het leven levend maakt en jou tot jou maakt.

Wanneer jij je kunt openen voor de unieke allenigheid van jouzelf én die van de ander dan komt er rust. Rust in jezelf en openheid in de ontmoeting met de ander. Op de grens waar niemand je helemaal begrijpt en toch samen bent.

Als je wilt onderzoeken wat er ontstaat als je niet meer hoeft te vluchten voor stilte dan ben je van harte welkom.
https://centrm.nl/coaching/