Safe Schools

Ik liep de kring in. Een meisje zat onderuitgezakt, armen over elkaar: “Het gaat toch niet helpen.”

“Dat zullen we nog wel eens zien.” , dacht ik.

Ik start vol vertrouwen de Safe Talk. Verbinding ontstond pas toen we het gevoel raakten, niet het hoofd.
Tien minuten later viel de onrust weg, je kon een speld horen vallen. Kippenvel, echtheid die kinderen bijna niet meer ervaren door alle social media afleidingen.

Er ontstond compassie, rust, respect: alles waar een klas en docenten diep van binnen naar verlangen.

Het meisje was trouwens aan het einde enorm opgelucht en zat er heel anders bij….

Wil je weten hoe je dit bij jouw kind op school of team kunt creëren?
Stuur een dm.

Vandaag mochten we aan de slag op het My College met de Safe Talks.
Zes groepen, zes gesprekken, allemaal anders.
Een groep die ik begeleidde. In het begin was het wat zoeken. Onwennig, zelfs een beetje onveilig. Maar toen we dat samen benoemden, gebeurde er iets moois:
ze gingen open.
Er werd gedeeld.
Eerlijk. Rauw. Echte verhalen en inzichten.
Het raakte me diep hoeveel jongeren van 14, 15 jaar al zoveel moeten dragen.
Zorgen voor familie, broertjes, zusjes.
Verlies, angst, onveiligheid.
Terwijl ze eigenlijk nog volop zouden moeten kunnen spelen.
En dan toch de moed vinden om te praten, te voelen, te delen, terwijl ze dat niet gewend zijn, dat is bewonderenswaardig.

Onder die maskers, vaak geboren uit pijn, schuilen prachtige zielen.
Niet iedereen kon al zover komen. De ene groep brak open, de andere bleef nog voorzichtig en in weerstand. En dat is oké het begint bij veiligheid.

Ook voor ons als begeleiders en docenten was het intens.
Eén docent was geraakt, ontroerd, overdonderd door wat er allemaal in zo’n korte tijd gebeurde. Zoveel verhalen, zoveel gewicht op zulke jonge schouders. Kippenvel….waren zijn woorden.

Een andere docent was geschrokken dat er zoveel boosheid en weerstand zit.

En dat zegt iets over de kracht van deze gesprekken: ze maken zichtbaar wat vaak onzichtbaar blijft.
Vandaag werd er veel blootgelegd. Angst, pijn, maar ook hoop en verbondenheid.

Het laat maar weer zien, hoe belangrijk het is om echt te luisteren zonder oordeel.