Kinderbrigade

Niet-aangeboren hersenletsel (NAH) lijkt soms een ver-van-je-bedshow.
Maar bijna iedereen kent wel iemand die ermee leeft:
een familielid, buur, collega of vriend met een hersenbloeding, zware hersenschudding, ziekte etc.
Het raakt veel meer mensen dan we vaak beseffen.

Mijn betrokkenheid bij NAH komt niet zomaar ergens vandaan.
Niet alleen binnen mijn werk in het speciaal onderwijs en binnen de Kinderbrigade, maar ook door een ongeluk wat ik zelf meemaakte toen ik jongvolwassen was, heb ik van dichtbij ervaren, en zie ik nog dagelijks wat het betekent om een leven opnieuw vorm te moeten geven na neurologische restklachten of letsel.

In mijn werk help ik mensen met NAH – en hun naasten – om stap voor stap rust, overzicht en houvast terug te vinden. Samen kijken we naar wat wél kan. 🌱

Op mijn Instagramaccount deel ik natuurlijk veel meer dan alleen informatie over NAH, maar dit thema is wel een belangrijk deel van wie ik ben als professional.

💬 Herken jij dit? Of ken je iemand die hiermee te maken heeft? Reageer gerust in de opmerkingen of stuur een berichtje.

⸻
🧠

In januari maakte ik een schuiver met de fiets over een beijzeld stuk weg en liep een knieblessure op. Na verloop van tijd ging lopen weer maar paardrijden bleek lang een stap te ver. Voor vanochtend had ik dan eindelijk een ritje afgesproken, met optimale omstandigheden en optimaal gezelschap, maar toch. Zou ik het aandurven? Mijn hart gilde ‘Ja! Ga! Doe het!’ Mijn verstandige zelf aarzelde…. Hoe vaak is het niet dat het lichaam -inclusief nog kwetsbare knie- allang weet, en het hoofd er nog zijn eigen verhaal op ‘standje repeat’ bij afspeelt. In de afgelopen jaren heb ik gelukkig geleerd daar soms ferm door heen te gaan. In de ervaring, het gewoon maar uitproberen, zit zo veel kracht! Wat zou jij graag wíllen doen terwijl je het nog niet echt aandurft? Ik lees het graag in de comments

Maak er wat van lieve mensen!

Dit schip weegt zo’n 8000 kilo. Niet te tillen, niet te verplaatsen, toch? En toch, door focus, door -in dit geval- af te duwen, je energie en kracht te verplaatsen, tactisch en op het juiste moment, heb je invloed. En komt er beweging de goede kant op. Niet door heel sterk te zijn en maar te blijven duwen en dragen. Dan worden je spieren moe en verdwijnt je motivatie, maar door te weten en ervaren waar jouw kracht en inzet de grootste impact oplevert. En wat een voldoening als je dan de situatie positief weet te beïnvloeden. Waar heb jij invloed op? En waar duw je voor jezelf keihard terwijl je spieren moe worden en je motivatie misschien afneemt? Ga er dan gerust even bij zitten, bijvoorbeeld met een bakkie koffie, om de situatie te overdenken en opnieuw koers te bepalen. Om iets de goede kant op te laten bewegen is langer en harder duwen niet altijd de oplossing. Fijne dag! ☀️