JaydenLans

POV: je hebt dezelfde humor als de kinderen aan wie je lesgeeft.

Dat is soms moeilijker dan mensen denken.

Want hoe moet ik serieus blijven als een leerling een grap maakt, die eigenlijk niet kan, maar best goed is?😂

Hoe moet ik streng kijken als de halve klas iets doet wat ik stiekem ook hilarisch vind?

En hoe moet ik volwassen overkomen als een leerling per ongeluk iets zegt waardoor ik mijn lach moet inhouden alsof mijn leven ervan afhangt?

Mensen denken vaak dat lesgeven alleen gaat over lesstof uitleggen. Maar een groot deel van het vak bestaat uit het bewaren van je gezicht terwijl er om je heen complete comedyshows plaatsvinden.

Het lastige is dat je als leerkracht voortdurend een afweging maakt:
lach ik mee?
negeer ik het?
of probeer ik professioneel te blijven?

Spoiler: professioneel blijven lukt niet altijd.

Gelukkig denk ik ook dat dit één van de redenen is waarom ik zo van het vak hou. Kinderen zijn grappig zonder dat ze grappig proberen te zijn. Ze zeggen dingen die geen enkele volwassene ooit zou bedenken.

En heel eerlijk?

Ik denk dat iedere leerkracht minimaal één keer per dag een situatie meemaakt waarbij hij denkt:

Dit mag ik eigenlijk niet grappig vinden.

Maar hier zijn we dan. 😬🙊

Leerkrachten: wat is het grappigste moment waarbij je alles op alles moest zetten om niet in lachen uit te barsten?

Een leerkracht kan rekenen uitleggen, leren lezen, conflicten oplossen, vertrouwen geven, structuur bieden en proberen ieder kind gezien te laten voelen. Maar zes uur onderwijs kan geen 18 uur daarbuiten vervangen.

Sommige kinderen komen moe binnen.
Sommigen hebben spanning in hun lijf voordat de dag begint.
Sommigen missen rust, aandacht, grenzen of gewoon iemand die even ECHT luistert.

En dan verwachten we soms dat school alles opvangt. Dat één lokaal alle gaten dichtloopt die ergens anders ontstaan.

Maar onderwijs werkt het sterkst wanneer school en thuis elkaar versterken. Wanneer een kind niet alleen op school hoort dat het ertoe doet, maar ook daarbuiten. Wanneer nieuwsgierigheid, respect en aandacht niet stoppen zodra de bel gaat.

Dat betekent niet dat ouders perfect moeten zijn. Of dat leerkrachten alles goed doen. Helemaal niet. Maar kinderen hebben volwassenen nodig die samenwerken in plaats van naar elkaar wijzen.

Want uiteindelijk voelt een kind het verschil tussen:
“iemand geeft mij les” en “mensen dragen mij samen.”

Ik denk dat daar veel meer impact zit dan in welk werkboek of welke methode dan ook.

Zes uur lesgeven per dag kan dus niet álles oplossen.
En ik denk dat we dat soms vergeten.❤️

Hoe kijken jullie hiernaar?🙏