Praktijkfound

Hé! Tof dat je me volgt!

Als moeder, coach&counselor, volgeling en leerling van Jezus, vredestichter, creatieveling, bidder en nog veel meer ga ik door het leven.

Ik heb een heel groot verlangen en dat draag ik uit in, ik denk, alles wat ik doe. Ja, ik denk echt in alles wat ik doe!

Mijn verlangen = dat ieder mens in vrijheid en verbinding leeft met zichzelf, God en de mensen om hem/haar heen.

Vaak is met de mensen om je heen best oké te doen, maar zit de grootste onvrijheid van binnen. Gevangen in je hoofd, zodat bij je hart komen echt niet lukt bijvoorbeeld.

Of gevangen in overtuigingen en leerregels over God, of gevangen in schuld en schaamte, waardoor je niet in vrijheid met Hem kan leven.

Maar Hij heeft ons gemaakt om vrij te zijn!

Ik mag dit doen door een aantal dingen in mn praktijk heen:

1 op 1 coaching en counseling. Geschikt voor jou als je vastloopt in de gevangenis van je hoofd. Je ervaart onvrijheid door de dingen die je doet die je liever niet wil doen en in de dingen die je wil doen, maar liever niet doet. Welkom!

Profound Prayerlife. Geschikt voor jou als je worstelt met een leven met God. Je gelooft met je hoofd en het raakt je hart (even) niet. Je moet van jezelf van alles; meer bijbellezen, beter bidden, naar de kerk. Je verlangt naar verdieping, relatie, vrede in je (geloofs)leven, je wil Gods stem zelf graag verstaan én je wil het moeten rondom jouw geloof doorbreken. Let op! Start 4 feb dus wil je mee doen? Meld je aan via link in bio!

Kloosterweekend. Geschikt voor jou als je moe bent van al je werken en strijden en God in rust wil ontmoeten. We bidden nu of dit dit jaar ook mag komen, zodra we meer weten volgt er meer info.

Lost&Found. Geschikt voor jou als je worstelt met geloof en niet zeker weet of God wel betrokken bij jouw leven wil zijn of dat je worstelt met het bestaan van God. Je zou wel willen geloven, maar weet het gewoon even niet. Hier zijn we mee bezig, volgt meer info!

Goedemorgen! Ik ga een persoonlijke struggle delen.

Gisteren heb ik me boos gemaakt om wat ik zie gebeuren. Ik zie mensen rennen, vliegen, haasten van het ene ding naar het volgende. Hard werken, door, door, door en ondertussen zorgen maken.

Ik ook. Ik heb net het ene gehad en ik ben al weer druk met het volgende. En ondertussen draait m'n hoofd overuren of het wel allemaal goed komt.

Ik zeg niet dat er iets mis is met toffe dingen doen of hard werken. Er is wel iets mis met doorgaan zonder echte rust. Er is iets mis met zorgen maken, met van alles najagen en als je het hebt door jagen tot je het volgende te pakken hebt.

Er is een grote wachtlijst voor een volgend kloosterweekend en dat is natuurlijk super gaaf, het was ook mega gaaf en tegelijk is er toch iets mis als we een georganiseerd weekend nodig hebben om even voor een paar dagen Gods rust en vrede te kunnen ervaren?

We zijn toch voor een leven in vrede gemaakt?

Gisteren in de dienst ging de preek over de gelijkenis van het zaad wat op allerlei grond viel. Een deel valt op rotsen, een ander deel schiet op met onkruid etc. Tijdens de dienst kreeg ik een beeld van een plantje wat aan het groeien was en wat zichzelf omwikkeld had met het onkruid. Het steunde er op, was ermee verweven. Het leek erop dat het het onkruid nodig had om verder te groeien en het onkruid weghalen zou de dood van het plantje betekenen. En ik had het idee dat God zei dat het zo met Nederland is. We zijn vergroeid met onze zorgen. We denken dat het nodig is om ons druk te maken, om alle tijd te offeren aan zorgen maken en we weten niet meer hoe het anders moet. Want anders kan toch niet? Als ik me geen zorgen maak of hard werk dan komt het niet goed. Dan heb ik geen eten, drinken, niets om aan te trekken. Dan ga ik dood.

Nee. We zijn niet bedoeld om zo te groeien. Mooi mens, hoor me alsjeblieft. Harde werker, dankje voor je harde werken. Je mag rusten. Het is je Hemelse Vader die de vogels voedt. Zij maken zich niet druk over eten. Ben jij niet veel meer waard?

Stop. Sta stil. Verbind je met jezelf en met God. 5 min. Geef deze dag aan Hem. Alleen zo kom je een stukje meer los van het onkruid en ben je vrij.

We hebben hem!
Vandaag kregen we, na een tijdje wachten, de sleutel van ons nieuwe huis!

Ruim een jaar geleden deelde ik dat we in een spannende periode zaten, waar in we ons uitgedaagd voelden om God te vertouwen. Vanuit een huurwoning naar een nieuwbouwwoning met een jaar lang dubbele lasten en alle extra kosten die er bij een nieuwbouwwoning komen, voelde het enorm spannend.

En tegelijk wisten we dat God ging voorzien. Hij liet dat zo duidelijk merken van te voren (ik deel daar een andere keer meer over en check anders even die post over hoe God dat toen liet zien). Maar soms kan je iets weten met je hoofd, maar absoluut niet zo voelen van binnen. Dan is de spanning er elke keer weer, ook al weet je dat God voorziet. 'Wees niet bang' staat er heel vaak in de bijbel en ik weet dat Hij te vertrouwen is en toch is er elke keer weer spanning of God gaat voorzien.

Vanavond is de 3e avond van de kickstart voor een Profound Prayerlife en het gaat onder andere over dit thema; vertrouwen. Een van de dingen die helpt als je worstelt met vertrouwen of als je God niet lekker kan vinden is om te luisteren naar een getuigenis van een ander, om daar in God aan het werk te zien. Dit kan zo enorm bemoedigen.

Daarom ook nu voor jou van ons een mooi getuigenis: een jaar lang dubbele lasten waarbij ik dacht dat er van ons spaargeld geen cent meer over zou zijn als we eenmaal de sleutel zouden krijgen en we dan niet de keuken, vloer of gordijnen zouden kunnen betalen. God die zei dat we ons geen zorgen hoeven te maken en een keuze van ons om elke keer naar Hem toe te gaan als we ons zorgen gingen maken en niet wisten of het zou lukken. We zijn nu op het moment waarover ik dacht dat onze spaarrekening leeg zou zijn. Maar we hebben een God die zegt te voorzien en dat resulteert er in dat we nu met hetzelfde bedrag op de spaarrekening het huis mogen gaan inrichten ten opzichte van een jaar geleden! God voorziet écht!

Hé en tof natuurlijk een huis en geld op de spaarrekening. Ja, dat is mooi en echt fijn, maar ik hoop dat dat niet is wat je bij blijft in wat ik deel. Want bovenal is door dit jaar heen ons geloof gebouwd in Jireh; God die voorziet.

Ik leerde vandaag een les van deze peuter en ik deel hem graag!
Wat een fantastisch lekkere dag voor het strand was het vandaag, dus wij gingen daarheen en Juda had een plan: hij wilde de duin op.
Zelf naar boven klimmen en wanneer naar beneden beseffen dat het eigenlijk best steil is. Ik zie wat spanning in z'n ogen en zeg: 'Wil je m'n hand vasthouden naar beneden?'

'Nee, ik kan dit zelf' is zijn reactie. Ik denk nog dat ik dat niet helemaal zeker weet, maar een grens is door hem aangegeven en het is veilig genoeg om hem te laten gaan.

Waar hij bij de volgende stap head first in het zand de duin af rolt. Tot nog niet helemaal beneden.

Hij schrikt, huilt even, kijkt me aan en ik zeg: 'wat knap zelf geprobeerd! Wat was het steil hè?' Ik geef hem een hand om overeind te komen en het laatste stukje laat hij deze niet los.

En ik besefte dat dit is wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. Ik ben aan het wandelen en het voelt af en toe best steil. Ik rol geregeld op m'n toet en voel me stom. Vaak zeg ik dan tegen God waarom Hij er niet was of me niet op ving. Ik ben vaak boos en verbind er conclusies aan: God vond deze weg niet goed of Hij is er helemaal niet. En juist daarin leerde Juda mij wat. Hij wist heel goed dat ik erbij was. Dat ik hem op wilde vangen als hij dat had gevraagd of dat hij mijn hand kon gebruiken. Hij klaagt niet over de keuze en heeft enorm genoten van de duin. Hij vraagt niet of het een verkeerde weg was of dat hij stom was dat hij daar liep. Nee, hij oefent met zelf klimmen, eigen keuzes maken en veiligheid zoeken op zijn momenten, zonder enige twijfel dat ik er ben.

Ik leerde om te beseffen dat God er echt is elke keer om m'n hand beet te pakken en dat ook Hij mijn grenzen serieus neemt. Dat Hij er naast loopt en elke keer Zijn hand aanbiedt. Wat een Vader!