KernKompas

Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi

De laatste tijd zie ik op Linkedin regelmatig berichten voorbij komen van mensen die er kennelijk erg trots op zijn dat ze gebruik van AI doorzien.

De laatste die ik zichzelf op de borst zag slaan had het over het gebruik van "en eerlijk..." Als hij dat zag staan, nou dan zei dat genoeg toch? De schrijver van zo’n AI bericht kan nooit iets "echts" delen, dat bericht is het lezen niet waard.

En daar vind ik dus wat van!

Ik heb jaren geworsteld om de juiste woorden te vinden om columns te gaan schrijven, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Tot mijn grote frustratie krijg ik geen letter op ‘t scherm. Met de komst van ChatGPT lukte het me wel! AI heeft mij enorm geholpen om de juiste woorden op papier te krijgen om uit te kunnen drukken wat ik echt wilde meegeven aan anderen.

Ik krijg dan ook op elke column zeer positieve reacties van mensen die zich heel erg herkennen in wat ik schrijf. Daardoor voelen ze zich gezien en bijvoorbeeld ook minder eenzaam. Prachtig toch?

Ik ben ChatGPT daarom enorm dankbaar 🙏🏻

Inmiddels vind ik ook steeds meer mijn eigen woorden en ritme en dat geef ik mee aan ChatGPT. Ik gebruik dus nog steeds AI om stukken te schrijven: "Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi" (Ik ben gek op goede reclame slogans. Kan ik ook nog wel eens een column over maken 😊)

Ik schaam me dus ook absoluut niet dat ik AI gebruik.

PS Deze post is dus de eerste die ik zonder hulp van ChatGPT geschreven heb en eerlijk? 😜 ik ben er bijzonder trots op!

Gehoord
Over hoofdpijn, paracetamol en écht luisteren

Ik had al weken hoofdpijn. Zo’n zeurende pijn die er altijd lijkt te zijn, net genoeg om je uit je concentratie te halen, maar niet ernstig genoeg om er direct iets mee te doen. Dus stelde ik het uit. Want ja, aanstellerij, dacht ik. Er zijn mensen met échte problemen.

En eerlijk: als je je hele leven al behoorlijk anders voelt dan de rest, ben je extra alert op hoe je wordt ontvangen. Word je wel serieus genomen? Of word je in gedachten al in de categorie “aanstellerij” geplaatst?

Bovendien: wat zou de dokter er nou mee kunnen? Ik zag het al voor me — vijf minuten gesprek, advies om wat minder stress te hebben en het vriendelijke voorstel om een paracetamolletje te nemen. Klaar.

Maar niks van dat alles. De dokter nam de tijd. Ze vroeg door, luisterde, dacht mee. Er was geen haast, geen oordeel. Na drie kwartier liep ik haar kamer uit met een concreet plan, een gerust gevoel en — verrassend genoeg — nog steeds hoofdpijn, maar wel een stuk lichter van binnen.

In de wachtkamer bleek het intussen bomvol. Ze liep dus inderdaad vreselijk uit. En toch voelde dat niet als onprofessioneel, maar als menselijk.

Want soms is dat alles wat we nodig hebben: oprechte aandacht. Even voelen dat je gezien wordt, dat je niet “te ingewikkeld”, “te veel” of “aanstellend” bent. Gewoon: jij mag er zijn.

En gek genoeg helpt dat soms beter dan een paracetamol.

Oude pijn, nieuwe woorden

Afgelopen vrijdag was ik op een congres met onderwijsmensen uit het primair onderwijs en, in mindere mate, ook uit het voortgezet onderwijs. Er werd gesproken over hoe je als docent hét verschil kunt maken. In positieve zin — en helaas ook in negatieve zin.

En ja… dat is waar.

Als kind en puber heb ik op de basisschool én op de middelbare school woorden gehoord die zich in mij hebben vastgezet. Zinnen die volwassenen achteloos konden uitspreken, maar die voor mij als waarheid gingen voelen. Dingen die me klein maakten. Anders. Lastig. Te veel. Of juist niet genoeg. En het gekke is: die wonden verdwijnen nooit helemaal.

Ze doen niet meer elke dag pijn. Ik functioneer prima, ik lach, ik leef, ik doe mooie dingen. Maar soms, als ik niet zo lekker in mijn vel zit, zijn ze er ineens weer. Alsof iemand precies op dat oude plekje drukt.

In een workshop deelde ik zo’n ervaring. Niet om zielig te doen, maar omdat het onderwerp erom vroeg. En iets bijzonders gebeurde: mijn verhaal inspireerde de spreekster om óók een ervaring te delen — iets wat ze nog nooit in het openbaar had uitgesproken.

Dat vond ik misschien wel het mooiste van de dag: het besef dat er veiligheid genoeg was om zo open te zijn. En dat openheid anderen niet afschrikt, maar juist uitnodigt. Herkenning is helend.

En misschien is dát wel hoe je het verschil maakt: niet door altijd alles goed te doen, maar door ruimte te maken voor de mens achter het verhaal.

Zie je wel… jij bent ook gewoon normaal.

Gisteren naar de Dag van de Analist geweest. Dat is een jaarlijks terugkerend feestje in Antwerpen, waar alle analisten samenkomen.

Dit jaar extra feestelijk omdat Coretalents - kerntalenten 20 jaar bestaat én Danielle Krekels 4e boek uit is.

Iedereen kreeg een gesigneerd exemplaar mee naar huis. Dat is nog eens een leuk kerstcadeau!