WandelWoman

Blauwe dinsdag...
Voor iedere dag in Nijmegen een andere naam en deze dag is, zo lees ik op de website van de 4daagse, "een knipoog naar de 2 machtige rivieren de Rijn en de Waal".
Het groepje vrolijk zingende meiden wat we tegenkomen wanneer we 's ochtends om half 6 de bus uitstappen en richting centrum lopen, heeft duidelijk een iets andere interpretatie bij "blauwe dinsdag". Zo zie je maar, de 4daagse is voor alle leeftijden en heeft voor ieder wat wils.
Wat wij willen op dit tijdstip is niet veel meer dan starten en onderweg een beetje ontwaken maar het feest is hier al direct in volle gang. Heeft vriendlief op de dijk nog de tijd om aan al die vlaggendragers te vragen "where they from are", in de eerste dorpen zitten de militairen en andere geïnteresseerden al na een kilometer of 7 aan het bier. Let wel: 7 uur in de ochtend en ik heb nog geen koffie gezien. Ik heb überhaupt nog maar 1 oog open maar dat kan ook zijn omdat ik graag een oogje dichtknijp als ik diezelfde vriendlief zijn fotograaf talent al in de vroege ochtend aan het ontdekken zie.
Blijven staan voor "kijk, dat is mooi zo, die mensen allemaal op een rij" of "even vanaf de brug dit plaatje" wordt niet enorm gewaardeerd door de meeste van die 47.000 deelnemers aan dit evenement.
Gelukkig krijg ik zijn focus naar iets anders als we toiletten moeten zoeken. Of nou zoeken, die toiletten zijn er wel maar er staan zoveel mensen voor, dat ze lastig te zien zijn. "Beter dan dit wordt het niet hoor lieverd!" hoor ik enthousiast roepen wanneer ik in de rij sta. En vanaf een meter of 3 afstand komt daar achteraan: " moet je alleen plassen Lieffie want dan kan je met je plastuit ook daar! Niet? Okay, dan wachten we hier!". 37 gezichten draaien zich van het enthousiaste gezicht van mijn lief naar het iets minder enthousiaste gezicht van 'lieffie', wetende dat ik daar niet voor een plasje sta. "Kom schat, bedankt voor je tip, maar we zoeken nog even verder".
Mocht trouwens iemand het raadsel voor ons op kunnen lossen hoe het kan dat bij aankomst er 20 rijen dik voor de toiletten staan, en bij het weg gaan die menigte volledig opgelost lijkt te zijn.
Maar goed, we hebben vandaag belangrijkere dingen te doen, 40 km lopen bijvoorbeeld. Die overigens erg makkelijk gaan door al die mensen langs de kant. Oosterhout, Slijk-Ewijk, Valburg, Elst, Bemmel en Lent. Nog nooit van gehoord maar na vandaag staan ze in ons geheugen gegrifd. Allen met 1 opdracht: maak een feestje met een blauw thema. En zo geschiedde....blauwe straten, vlaggen, kleding, snoepgoed. Overal waar we komen is het 1 groot feest en het is moeilijk voor te stellen dat we daar "gewoon" op een doordeweekse dinsdag om 10 uur in de ochtend lopen.
Bemmel is onze winnaar, inclusief schuilplek 1 onder een in alle haast over je hoofd getrokken oranje (geen blauw, beetje jammer) zeil voor die ene enorme bui en schuilplek 2 onder de carport van iemand met mooie verhalen voor dat kleine plukje regen wat er nog achteraan kwam.
Het mag de pret totaal niet drukken alhoewel we misschien wat makkelijk praten hebben omdat we droog stonden.
Het loopt met droge sokken toch net iets beter en dat zien we onderweg in de laatste kilometers terug aan strompelende mensen (blaren!), benen omhoog tegen bomen en wisselingen van schoenen.
En dat met nog 1 uitdaging te gaan want wanneer we voor de 2e keer de brug over gaan terug naar Nijmegen, nadert en achtervolgt ons een iets te donkere wolk. Deze keer blijven we niet gespaard maar omdat de voorspelde onweer achterwege blijft voelt het toch als "een meevaller".
We ruilen onze stempelkaart waar gaatjes in zitten en geen stempels op staan weer om voor een nieuwe voor morgen en zijn blij met ons burgerlijk huisje op park want: zwembad.
Een toffe eerste dag voor deze "bleue" deelnemers.

We zijn er klaar voor!
Zo'n evenement welke je als kind al jaarlijks op het journaal voorbij zag komen. Daar staan we vandaag aan de start!
Gisteren de startbewijzen opgehaald in een meer dan gezellig, bruisend en druk Nijmegen en na niet heel hard de wekker uitgelachen te hebben om 4.20u vanochtend zitten we nu in de bus.
We gaan het doen!! 4 dagen 40 km lopen. 4 dagen genieten van de gezelligheid, leuke mensen, mooie omgeving en hopelijk heel veel zon.
160 km door al die dorpen, iedere dag een andere kleur, overal een eigen karakter, als kleine kinderen zijn we benieuwd, uitgelaten en staan we te trappelen van ongeduld met onze ingetapete voeten. We zijn er klaar voor!!!

Wat een topdag!
Nog 1 etappe te gaan en die gaat naar Lloret de Mar. Een kleine 15 km.
Vandaag ben ik vastbesloten om echt de Cami de Ronda te volgen. De Cami gaat voor een groot deel over de route van de GR92 maar niet overal. De Cami gaat, voor zover mogelijk, zo veel mogelijk langs de kust en dat wil ik vandaag wel.
Om 8.30u loop ik de 1e trap weer op, langs de burcht van Lloret. Vast heel mooi maar hij ligt hoog en ik heb het vermoeden dat ik nog genoeg moet klimmen vandaag. Ik bekijk die burcht wel een andere keer. Thuis. Op internet. Languit op de bank.
Het is vandaag een stralende dag en strakblauw, goed voor de vergezichten.
Na een half uur wijkt de Cami af van de GR92 en nog een half uur later vraag ik mij af waarom ik geen kapmes bij me heb. De Cami is duidelijk minder goed onderhouden, de winter en water hebben dikke diepe sleuven achter gelaten in de zanderige paden en het lijkt soms wel een krater landschap in het oerwoud. Niet te doen dus. En daarbij, ik heb een vliegtuig te halen.
Terug naar de GR92 dan maar, door mooie witte dorpen en goed onderhouden straten. Ik passeer een net zo goed onderhouden baai met 2 sjieke restaurants en het is duidelijk te zien dat ik in de buurt kom van Lloret. Inmiddels weet ik dat kronkelige lijnen op mijn kaart een berg betekenen en rechte lijnen niet veel goeds. Steil omhoog of omlaag dus. Ik kijk naar de weg voor mij, spreek mijn voeten bemoedigend toe en vraag me af waarom ik naast dat kapmes geen skateboard mee heb genomen. Of rolschaatsen. Een auto zou overigens op dit moment ook prima zijn, je wordt na 4 dagen lopen vanzelf minder kieskeurig.
Maar ja, wat ik omlaag ga....juist.
Niet over nadenken, doorlopen en met nog een paar kilometer te gaan, kom ik terug op de Camino. Strak langs de rotsen loopt mijn pad en alsof er een soort 'grande finale' afgesproken is, draait het weer om, trekt de wind aan en terwijl ik links de zee heb en rechts de rotsen, klappen de golven met grof geweld tegen de rotsen onder mij. De wind duwt de golven nog verder omhoog, perst de witte schuimkraag tussen de spelonken door en de druppels belanden op mijn hoofd. Het is werkelijk een fantastisch schouwspel, de golven bulderen, ik loop over de smalle paden en voor én achter mij geeft de zee een laatste show. Een dikke kilometer geniet ik van de herrie, het water en vlieg over de route. Was dat een trap die ik net tegen kwam? Niet gemerkt, niks gemerkt, het is geweldig en voor mij doemt Lloret op. Precies op tijd voor de bus die mij over een uur weer op het vliegveld zet.
Wat een dag, wat een route.

Oeff. Na een goede nacht lijkt opstaan ineens een activiteit op zich.
Boven mijn navel is er niks aan de hand maar daaronder lijkt het alsof iemand vannacht alle onderdelen losgeschroefd heeft en ze vervolgens op de verkeerde plek weer heeft vastgezet.
Ik waggel naar de badkamer en hoop dat de do**he wonderen doet.
De etappe van vandaag is minder uitdagend dan gisteren, blijft langs de kust én, vertelt 'het boekje' de route is 'lekker vlak'. Klonk dat een paar dagen geleden nog als een saaie route, vandaag kan het me niet vlak genoeg zijn.
Na het ontbijt laat ik Palamós achter mij met eindbestemming Sant Feliu de Guixols. Het eerste stuk over de boulevard is goed om wat warm te lopen maar bij de eerste trap langs de kustlijn sputtert mijn lijf tegen. "Je had vlak beloofd!".
Ik kijk omhoog, het zal vast hierna beter worden, het is tenslotte niet voor niets een vlakke route.
Dit stuk van de route is een aaneenschakeling van romantische baaitjes die alleen te bereiken zijn per voet. Baaitjes liggen laag, de paden er naartoe hoog. Ik ga trap op, trap af, trap op, trap af en hoewel ik het uitzicht schitterend vind, begin ik enige irritatie te voelen richting 'het boekje'. Het stond er toch echt: 'lekker vlak'.
Gemiddeld misschien wel ja. Of bekeken vanaf Mars. Maar dit stuk is verre van 'lekker vlak'. Afwisselend, dat wel. Houten trappen, metalen trappen, trappen van boomwortels.
Lekker. Vlak. Lekker. Vlak.
Als een soort mantra loop ik de eindeloze treden op en af, klim en klauter over rotsen en hebben mijn beenspieren de strijd al opgegeven. Tenminste, zolang ik niet ga zitten want zodra ik op sta, barst de strijd weer los en waggel ik de eerste 20 meter.
Lekker. Vlak. Lekker. Vlak.
Ondertussen sta ik versteld van het aantal baaitjes en wanneer ik even stop voor een foto valt me de zeewier in het kristalheldere water op.
Zeewier? Ik ben beland in Baai de las kwallas!
Als een stel bejaarden met een badmuts dobberen er honderden paarse kwallen rustig en zwierig met de golven mee, tikken de vloedlijn aan en laten zich dan weer speels mee trekken het water in. Het is een fascinerend schouwspel.
Lekker. Vlak. Lekker. Vlak.
Ik bereik Platja d'aro, wat best een hip centrum heeft maar wel teveel hoogbouw en vervolg mijn weg voor deel 2.
De route is werkelijk geweldig aangegeven en de hoge appartementen complexen gaan over in de prachtigste privé woningen met ongetwijfeld nog mooier uitzicht. Ik loop over de paden langs de rotsen waar vandaag, door het weer, het water met meer kracht tegen aan slaat en ik geniet van het geluid. De zee, het strand, de geur en het geluid hebben al jaren een enorme aantrekkingskracht.
Lekker. Vlak. Lekker. Vlak.
Verder over stranden, door het zand ploeteren, door tunneltjes kruipen en als laatste de oversteek waar de ondergrond voornamelijk bestaat uit rotsen met dikke wortels.
Vlak. Dat wel.
Had ik in het begin nog voorkeur voor een trap omlaag in plaats van omhoog, ik ben inmiddels op het punt dat het me niets meer uitmaakt en euforisch blij als ik de haven van Sant Feliu in beeld krijg.
Een schattig badplaatsje waar eigenlijk niets te beleven is maar wie let daar nog op als je alleen nog maar oog hebt voor een hotel en een do**he.
Rugzak af, schoenen uit, 'het boekje' in de prullenbak en hup languit op bed.
Vlak. Lekker.