Stormkamer

Deze voorstelling met Jantien Fick in Podium Bloos mag je niet missen 🤩

𝐄𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐨𝐤𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐞𝐬 𝐢𝐧 𝐇𝐞𝐞𝐫𝐥𝐞𝐧-𝐍𝐨𝐨𝐫𝐝

Wij, Stormkamer, maken ons zorgen over zorg. Daarom werken we de komende drie jaar aan vier projecten rond het thema zorg.

We begonnen met onderzoek, de eerste stap in de Stormkamer-methodiek. In Heerlen-Noord spraken we een man die jaren geleden een gebroken kies had. Hij liet die niet behandelen, omdat hij bang was voor wat het zou gaan kosten. Hij wantrouwde en meed het zorgsysteem.

Tot de kies ging ontsteken. Zo erg dat hij op de IC belandde. Hij raakte in coma en kwam daar pas drie maanden later uit.

“Drie maanden coma, dat kostte ongeveer 300.000 euro,” vertelde hij ons lachend. “Door één gebroken kies.” En dan hebben we het nog niet over de kosten van zijn arbeidsongeschiktheid.

Wat doet wantrouwen met mensen? Waarom mijden sommigen zorg? Zijn het de kosten? Angst om hulp te vragen? We weten het niet precies. Maar bezorgd zijn we wel.

𝘞𝘢𝘵 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘬𝘦𝘯𝘵 𝘻𝘰𝘳𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘰𝘶? 𝘞𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘦𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘥. 𝘓𝘢𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘴 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯 💛

𝐁𝐞𝐠𝐢𝐧 𝟐𝟎𝟐𝟔 𝐠𝐨𝐞𝐝. Gooi alle PowerPoint presentaties over boord en maak thema’s als diversiteit en ongelijkheid 𝐨𝐩 𝐞𝐞𝐧 𝐮𝐧𝐢𝐞𝐤𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 bespreekbaar.

Theater is zeer geschikt om moeilijke gesprekken op gang te brengen op de werkvloer.

Een ervaring die zorgt voor:
👉 Bewustwording
👉 Open gesprekken
👉 Duurzame gedragsverandering
👉 Meer onderling begrip

Meer informatie op onze website of neem contact op met Hanna Van Mourik Broekman of Kim Zonneveld.

Elk jaar ben ik weer verbaasd over wat er in een jaar plaats kan vinden.

We balanceerden met taal. Maakten beelden van afvalmateriaal. We twijfelden, waren onzeker. We vonden houvast in de blik van de ander. We zochten onverwachte geluiden op en lieten deze horen. We schreeuwden en scandeerden. We probeerde de natuur een stem te geven. Sloegen en g*t in de grond voor een toekomst. We speelden voor jonge harten en lieten ons verbazen door hun kracht. Op onverwachte plekken schuurden we door de verwachting heen en zagen we hoop!

En dit alles bespraken we. We blikten terug op wat we deden en wat we doen. En gelukkig keken we elkaar aan en zeiden: ‘Wat is het mooi om dit te doen. Laten we dit blijven doen.’

Waarom? 𝑶𝒎𝒅𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒇𝒆𝒆𝒔𝒕𝒋𝒆 𝒊𝒔 𝒐𝒎 𝒎𝒆𝒕 𝒋𝒖𝒍𝒍𝒊𝒆, 𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒋𝒖𝒍𝒍𝒊𝒆 𝒆𝒏 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒋𝒖𝒍𝒍𝒊𝒆 𝒘𝒂𝒂𝒏𝒛𝒊𝒏𝒏𝒊𝒈 𝒎𝒐𝒐𝒊𝒆 𝒆𝒏 𝒑𝒓𝒂𝒏𝒈𝒆𝒏𝒅𝒆 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒎𝒂𝒌𝒆𝒏.

We kijken uit naar een nieuw jaar!

Proost!

𝐖𝐢𝐣, 𝐒𝐭𝐨𝐫𝐦𝐤𝐚𝐦𝐞𝐫, 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐬 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐳𝐨𝐫𝐠.

“Anderhalf jaar geleden hoorden wij dat Stormkamer geen structurele subsidie meer zou krijgen van rijk en provincie. Anderhalf jaar lang hing ons bestaan aan een zijden draadje. Wat nu? Gaan we door? Wil ík door? Twijfels vreten energie.

Maar een paar maanden geleden, toen ik opnieuw een verhaal uit de zorg hoorde waar mijn oren van klapperden, voelde ik weer iets ontstaan: verontwaardiging. Blijkbaar is dat mijn motor. Boosheid, verbazing, nieuwsgierigheid naar waarom mensen doen wat ze doen en waarom systemen zo vaak onrechtvaardig werken. Niets doen is geen optie.

Dus kroop ik weer achter mijn bureau. Want elk project begint op papier. Schrijven, schrijven, schrijven… praten, praten, praten… en weer schrijven. En vele denkrimpels later ligt er een plan.

Wij, Stormkamer, maken ons zorgen over zorg. De zorg als systeem en de zorg voor elkaar binnen een gemeenschap. Door vergrijzing en toenemende individualisering en polarisatie wordt de zorg voor elkaar een gigantische uitdaging. Vanuit die gedachten én vanuit eerdere projecten ontstond de vraag: hoe zorgen we voor elkaar als we steeds vaker lijnrecht tegenover elkaar staan?

Afgelopen weken hebben we het plan naar diverse fondsen gestuurd, in de hoop de financiering rond te krijgen zodat we kunnen beginnen. Dus nu is het wachten, wachten, wachten en hopen. Maar uiteraard niet zonder een beetje storm. Want we zijn nog te zien…”

Hanna Van Mourik Broekman neemt je mee in onze reis naar een nieuw project. Benieuwd naar het hele verhaal? Je leest het op onze website 👈

“De afgelopen acht jaar woonde ik samen met mijn vader. Ik kreeg de kans om op een van de mooiste plekken van Breda te wonen, op één voorwaarde: dat ik voor hem zou zorgen als dat nodig zou zijn. Hij wilde absoluut niet naar een verzorgingstehuis. Ik zei ja.

Inmiddels is hij overleden, zonder dat ik ooit voor hem hoefde te zorgen. Maar tijdens die jaren vroeg ik me steeds vaker af: kan ik dit wel? In het begin dacht ik er nog luchtig over. Maar naarmate ik meer mantelzorgverhalen hoorde en mijn eigen leven met drie kinderen, een fulltimebaan en vrienden drukker werd, vroeg ik me af wat ik zou moeten opofferen. Minder werken? Mijn hobby’s loslaten?

𝑫𝒊𝒆 𝒈𝒆𝒅𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒏 𝒍𝒊𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒎𝒆 𝒃𝒆𝒔𝒆𝒇𝒇𝒆𝒏 𝒉𝒐𝒆 𝒂𝒃𝒔𝒖𝒓𝒅 𝒉𝒆𝒕 𝒆𝒊𝒈𝒆𝒏𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒕 ‘𝒛𝒐𝒓𝒈 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒋𝒆 𝒏𝒂𝒂𝒔𝒕𝒆𝒏’ ü𝒃𝒆𝒓𝒉𝒂𝒖𝒑𝒕 𝒗𝒐𝒆𝒍𝒕 𝒂𝒍𝒔 𝒆𝒆𝒏 𝒐𝒑𝒐𝒇𝒇𝒆𝒓𝒊𝒏𝒈. 𝑰𝒔 𝒅𝒂𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒂𝒕 𝒅𝒊𝒆𝒑 𝒊𝒏 𝒐𝒏𝒔 𝑫𝑵𝑨 𝒛𝒊𝒕? Toch lijkt het inmiddels onderaan mijn prioriteitenlijst te bungelen.”

Hanna Van Mourik Broekman neemt je mee in haar reis naar een nieuw project.

👉Benieuwd naar het hele verhaal? Je leest het op onze website.