Cafe Rooie Nelis

zevende liep Sien, de huidige kasteleinse, rond in de kroeg en werd zo een begrip in en ver buiten de Jordaan. Koningin Beatrix is een vriendin van me. Vier keer is ze bij ons geweest. Toen ik mijn boek naar haar stuurde, kreeg ik een hele aardige brief terug. Die hangt in het cafe. Vastgeschroefd aan de muur, want voor je het weet nemen ze hem mee. Blonde Sien kreeg in 1983 samen met haar moeder een koninklijke onderscheiding. De enige moeder en dochter die tegelijk een lintje kregen, zegt ze trots. We hielpen mensen in de oorlog. Onderduikers enzo. Het mooiste van het werk in het cafe vindt Sien het omgaan met mensen. Je helpt ze een handje. Zo maakt ze bijvoorbeeld hachee. Sommige klanten krijgen dan een bordje. Wat moeten ze anders, als al hun centjes opgaan aan drank en peuken? Maar Sien is niet zomaar met iedereen vrienden. Je hebt van die klanten die je zwart maken. Dan wilde ik ze niet meer poffen omdat we nog geld van ze kregen. Gingen ze naar een andere kroeg hier, het Jordaantje ofzo. Nee, ik ga niet naar Nelis, want daar hebben ze me dubbel berekend, hoor je dan via via. Dan komt het ook niet meer goed. Zeg dan gewoon dat je schuld hebt! Wij zijn eerlijk, dan moeten ze dat ook tegen ons zijn. Je probeert de klanten te helpen. En een voorbeeld voor ze te zijn. Ik ben geen raadsman, maar heb wel een gezond verstand. Alleen praat ik nooit over politiek. Je moet het niet over politiek, geloof en liefde hebben, zeker niet met klanten. Dat zorgt maar voor ruzie. Zoals nu heb je die SP, en vroeger kwamen ze van het CDA, nou dat is voor mij hetzelfde. Politiek maakt me niks uit, iedereen is gewoon een klant voor mij. Jan-Peter Balkenende was hier laatst nog. Als student kwam hij hier acht jaar lang iedere week. Ik zeg gewoon Jan-Peter hoor, want ja, hij noemt mij toch ook Sien! Wat zal ik drinken? vroeg hij. Nou, zei ik, vroeger dronk je toch ook pils, dus dan krijg je nu ook een pils. Moest-ie lachen natuurlijk. De tijden zijn veranderd in Rooie Nelis. Vroeger poften we dus voor sommige klanten, dat gebeurt niet meer. Nu hangt er een bordje achter de bar: wij poffen alleen aardappels. Dromerig kroelt Sien haar papegaai Lorriko, (helaas overleden) Er zijn maar weinig echte Jordanezen over. Dat merk je, ook in het cafe