Culturia

Ik heb al een hele tijd last van mijn rug. Dat hebben wel meer mensen, zeker mensen die al flink wat gevorderd zijn op hun levenspad.
Gelukkig, dat bleek achteraf, kreeg ik een kurk niet uit een wijnfles.
Althans, aanvankelijk niet.
Ik ben nog steeds redelijk sterk, maar de kurk zat muurvast. Tegelijkertijd was ik een beetje panisch. Dat kan eigenlijk niet, want een beetje panisch,bestaat niet. Panisch is panisch.
Schrijf het dan niet, hoor ik U denken.
Het enigszins ontkennen van emoties is mij echter niet vreemd, vandaar deze afzwakking.
Ik heb ooit bij het openen van een bierflesje de hele kop eraf getrokken en een flinke winkelhaak in mijn rechter middelvinger getrokken. Ik bloedde als een rund en viel bijna flauw.
Het was tijdens een feestje en de aanwezige feestgangers kregen iets zilverachtigs. Bizar. Je kan het litteken nog steeds zien en jarenlang kon ik de komst van regen voorspellen aan de hand van een stekende pijn in mijn vinger. Dat mis ik af en toe.
Maar goed, vandaar de angst dus, want ik moest echt heel veel kracht zetten. Meerdere pogingen liepen op niets uit, maar ik voelde wel de wervels in rug wat recht trekken. Prettige bijkomstigheid.
Uiteindelijk bij de vijfde poging kreeg ik de kurk uit de fles. Man, wat smaakt zo’n wijntje dan lekker.