With Pride

We blikken terug op een mooie rondleiding door de tentoonstelling 'Roze Reuzen' vorige week vrijdag. Heb je de rondleiding gemist? Op 14 juni om 17:00 heb je nog een kans! Meld je aan via een mailtje naar [email protected]

Tijdens de rondleiding vertelt historicus Mark Bergsma meer over de totstandkoming van de podcast 'Roze Reuzen' en kun je al jouw vragen stellen die je mogelijk na het luisteren van de podcast hebt. Natuurlijk kun je ook aansluiten als je de podcast (nog) niet hebt geluisterd. Mark deelt sleutelmomenten die hem uit de gesprekken zijn bijgebleven en het uiteenlopende archiefmateriaal in de expositie biedt de mogelijkheid om samen te reflecteren op verschillende vormen van activisme door de jaren heen.

📸: Mark Bergsma aan het woord tijdens de rondleiding op 17 mei, foto door Dewi Vrenegoor.

Aaïcha Bergamin (*1932), Amsterdamse transvrouw van het allereerste uur, werd op 10 juni 2014 van gemeentewege begraven op St. Barbara in Amsterdam, Westerpark. In een algemeen graf, met slechts een nummer. Transgenderhistoricus Alex Bakker en theaterpersoonlijkheid Dolly Bellefleur organiseerden daarop een crowdfundingsactie. Want deze bijzondere pionier verdiende minstens een eigen grafsteen, met haar eigen naam.

De actie werd een groot succes, veel mensen gaven gul. Kunstenaar Martyn Vanderjagt ontwierp een prachtige steen, die met een feestelijke bijeenkomst werd onthuld. Nu zijn de standaard tien jaar grafrust bijna voorbij. Om te voorkomen dat het graf wordt geruimd is er geld nodig. Zo kunnen we samen Aaïcha de komende tien (of twintig) jaar een mooie, waardige plek op de begraafplaats schenken.

Help jij mee aan ‘Grafrust voor Aaïcha’?
Doneer dan (vóór 10 juni 2024!) een bedrag naar keuze.
De Stichting Vrienden van IHLIA ondersteunt het initiatief.

Stort geld op: NL28 INGB 0006 9303 60
t.n.v.: STG VRIENDEN VAN IHLIA
o.v.v. ‘grafrust voor Aaïcha’.

Donaties zijn fiscaal aftrekbaar.

ANNA BLAMAN

Vandaag is de geboortedag van schrijfster Johanna Petronella Vrugt (1905-1960), beter bekend als Anna Blaman. Door de openlijke beleving van haar homoseksualiteit wordt ze herinnerd als een moedig en baanbrekend lesbisch rolmodel. Na het succes van haar eerste roman Vrouw en Vriend besluit Anna Blaman zich te wijden aan haar werk als schrijfster van poëzie, toneel, journalistieke kritieken en vooral romans en korte verhalen. Anna inspireert vrouwen om vrij te zijn door zich te uiten op manieren die voor vrouwen in de jaren vijftig niet gangbaar zijn. Zo draagt ze vaak broeken en heeft ze een voorliefde voor motoren. Daarnaast is zij als openlijk lesbische vrouw een voorbeeld voor homoseksuelen.

Voor haar boeken ontvangt Anna zowel lof als kritiek. Ze wordt geprezen om hoe ze thema’s als eenzaamheid en onmogelijke liefde indringend weet te beschrijven. Voor haar roman ‘Op leven en dood’ ontvangt ze de Prozaprijs van de gemeente Amsterdam en in 1957 krijgt ze voor haar hele oeuvre de P.C. Hooftprijs. Aan der andere kant is er ook kritiek op het ‘onzedelijke’ karakter van haar boeken. Met name in de reformatische en katholieke pers is er kritiek op Anna’s focus op erotiek en (homo)seksualiteit.

Anna overlijd al op 55-jarige leeftijd aan een hersenembolie, waardoor haar oeuvre beperkt is gebleven. Toch heeft ze veel betekend voor de lhbtiq+-beweging.

Lees meer over Anna Blaman via https://withpride.ihlia.nl/story/anna-blaman-1905-1960/

📸: Portretfoto van Anna Blaman, zittend op een bank met een kat in de armen (maker en jaar onbekend)