In Balans

Ik dacht dat vroeger wel.

Dus plande ik hele blokken ‘me-time’ en rustmomenten in mijn agenda.

Die vervolgens eindigden in scrollen, Netflix, afspreken, slapen (want ja… drie kinderen).

En toch voelde ik me daarna niet per se opgeladen of vervuld.

Gek hè? 😏

Totdat ik ging zien wat er écht gebeurde:

Ik was helemaal niet bij mezelf.
Ik was mezelf gewoon keihard aan het ontwijken.

Want zodra het even stil werd pakte ik mijn telefoon erbij.

En als ik even niets hoefde, dan zorgde ik wel dat ik toch iets te doen had.
(Lees huishouden)

Er was altijd wel afleiding.
Lekker onschuldig verpakt als ‘tijd voor mezelf’.

Maar, het was gewoon niet willen voelen wat eronder zat.

Want daar zit ‘ie:

Komen opdagen voor jezelf gaat niet over hoeveel tijd je voor jezelf inplant en hoe je die tijd vervult met leuke dingen voor jezelf.

Het gaat over wat je durft te voelen, daarbij aanwezig blijven en jezelf kunnen dragen.

Kun jij bij jezelf blijven op het moment dat het ongemakkelijk wordt?

Als je leegte, onrust of pijn voelt?
Of ren je er meteen van weg?

Dat weglopen in scrollen, afspraken, gezelligheid, dat voelt onschuldig.
Maar het is niets anders dan jezelf verlaten.

En zolang je dat blijft doen, blijf je vastzitten in dezelfde patronen.

Echt komen opdagen voor jezelf is aanwezig blijven en voelen.

De eerst volgende keer waarop je denkt: Oh ik pak ff mijn telefoon.

👉 Dat is je moment.

Laat ‘m liggen.
Sluit hem desnoods op achter een driedubbel slot. 😉
Ga geen klusjes doen of Netflixen, maar gewoon eens met jezelf zijn.
Al is het maar 10 minuten.

Er ontstaat er iets wat geen enkele
Netflix serie of scrollsessie je gaat geven:

Je blijft aanwezig. Je zakt terug in jezelf.
Het gevoel van “Ik ben er écht voor mij” groeit.

Dat is écht komen opdagen voor jezelf.

Ik ben benieuwd wat er gebeurt als je dit vandaag eens probeert.

De grootste blinde vlek die je als mens kunt hebben…

… is dat je niet bewust bent dat je blinde vlekken hebt.

En dat herken je hieraan:

- je klaagt. Veel.
- je houdt constant controle op situaties.
- je leven kent weinig ‘flow’.
- je denkt dat ‘geluk’ iets is wat je overkomt. Anderen hebben dat wel, jij niet.
- je wijst met je vinger naar anderen; Het is altijd de schuld van de politiek, je buurvrouw, die vervelende bestuurder.
- je steekt geen hand in eigen boezem.
- alles lijkt bij jou ‘zwaar’ of moeizaam te gaan.

Ik kan er nog een stuk of 1000 bedenken, maar dat is te lang voor deze post. 😉

Mijn punt is dat je leeft alsof je slachtoffer bent in plaats van dat je het leiderschap neemt.

Hoe je bewuster kan worden van je blinde vlekken is door de wereld als een spiegel te gaan zien.

De reden dat jij getriggerd of geraakt wordt, komt meestal doordat er een oude pijn of gevoel van gemis/ tekort in jou aangesproken wordt.

Dus sta je met je collega te roddelen over die andere, véél te aanwezige collega, vraag je dan eens af waarom dit jou zo raakt.

Vaak zit de blinde vlek precies daar: op het thema aanwezig mogen zijn, zelf niet je ruimte durven innemen.

Ik heb genoeg blinde vlekken. 😉
Binnen mijn relatie(s), mijn gezin, mijn onderneming.

En ik doe altijd mijn eigen innerlijke research.
Zelf, en samen met mijn coach (die een enorme bullsh*t-radar heeft).

En dat levert super veel op: leiderschap, zelfkennis, kracht en sterke relaties.
Maar ook een zachtere blik op de wereld.

Dus als jij stiekem wel klaar bent met die ‘slachtofferrol’ (I know you are 😉), vraag jezelf dan eens af waarom je zo geraakt wordt.

Ik ben benieuwd wat jij hierdoor ontdekt over jezelf. 🫶🏼