Anne Kien

Als de rollen omdraaien.

‘Hij mag nooit meer met de bus! Nooit meer!!!’ Ze spuugt de woorden uit alsof het bedorven melk is. Tranen lopen over haar wangen. Haar prachtige lange haren plakken aan haar mooie gezicht. Rode vlekken van het wrijven en een schaafwond boven haar oog. Haar broek is kapot en haar heup kleurt langzaam blauw. Ze begint weer te huilen en ik druk haar tegen me aan. Mijn hart breekt.

Het is twee uur ‘s nachts en we zitten in de keuken. Een half uur eerder stond ze aan ons bed, hysterisch huilend. Ze was met de bus naar huis gekomen vanaf het station en na het uitstappen van achteren aangevallen. Ze werd aan haar haren getrokken en tegen de grond gekwakt, op de harde stoep. Zomaar. Ze had het op een gillen gezet en de buschauffeur was direct gestopt en zelfs zijn bus uit gekomen (held!) waarop haar aanvaller de benen had genomen. De buschauffeur had gewacht totdat ze haar oortje had teruggevonden die in de val uit haar oor was geschoten en ze was naar huis gelopen. Haar toenmalige vriend had het hele gebeuren via de telefoon kunnen volgen en haar gezegd ons wakker te maken. Dat wilde ze eigenlijk niet want we sliepen en moesten de volgende dag weer vroeg op …

En nu zit ze hier, een vrouw van de wereld in wording die in nog geen minuut tijd is getransformeerd tot een getraumatiseerd, bang vogeltje. En ze denkt op dit moment vooral aan… haar broertje.

Gek genoeg voelt hij, ondanks zijn 1 meter 94, altijd klein en kwetsbaar. Voor ons maar duidelijk dus ook voor haar. Dat kleine broertje op wie ze moet letten, voor wie de wereld gevaarlijker is dan voor leeftijdgenoten zonder beperkingen.

Als zij een paar dagen later niet alleen de honden uit wil laten, gaat hij met haar mee. Als ze niet alleen naar huis durft na het uitgaan, biedt hij aan haar met zijn scootmobiel op te halen uit de stad. Hij toont zich sinds het incident een stabiele broer die niets liever wil dan zijn grote zus beschermen terwijl zij vooral hém wil beschermen.

En ik vraag me af of dat terecht is….

Uit: Kijk naar de zon (najaar 2026)

Ik zit op de bank en hoor op de achtergrond het dreunen van de bal op asfalt. All day every day, dat dreunen… met af en toe een kreet … het kraken van de metalen ring hoor ik niet maar in gedachten zie ik de bal door het net glijden. En dan weer dat eindeloze dreunen… sorry buren, het is gekmakend, ik weet het, maar het maakt me ook intens gelukkig.

10 jaar geleden waren we hier ook. (Ok we zijn hier ieder jaar 😂) maar toen zat hij er heel anders bij… ik ook trouwens.

Het was de vakantie waarbij hij als mannetje van zeven meerdere aanvallen achter elkaar kreeg, bij ons op de kamer sliep omdat dat veiliger was en we uitjes op het allerlaatste moment afbliezen (ja, iedereen maar weer de auto uit want we blijven thuis… dat kaliber) omdat hij van vermoeidheid niet op zijn benen kon staan.

Het was de zomer dat ik me afvroeg of hij ooit sterker zou zijn dan het monster dat in zijn hoofd raasde en het stukje bij beetje van binnenuit opvrat. De medicatie, de vermoeidheid, de verslagenheid die in de lucht hing… als dit niet werkt dan…

En nu dat dreunen… het was toen ondenkbaar, een utopie en ook al worden wij óók gestoord van de hele dag door dat gebasketbal (heus wel!) ik zou het écht niet anders willen…

Dus voor iedereen die nu in een epilepsie (chirurgie) traject zit, het kan écht. Je kunt op één hersenhelft functioneren en je omgeving tot in het eind der tijden gestoord maken met je hobby 😉 Laat die lange van ons het ultieme voorbeeld zijn.

Ja, het is spannend, doodeng zelfs maar een leven weg zien glijden achter een muur van epilepsie omdat je de stap niet durft te wagen is uiteindelijk vele malen enger… You’ve got this!

Ik heb er een boek over geschreven, DM me gerust als je vragen hebt.

Fijne zondag ☀️