Strive To Be A Polymath

"အထင်ကြီးတယ်ကွာ" ကြီးပေါ့

"အထင်သေးတယ်ကွာ" သေးပေါ့

မင်းရဲ့ကြီးခြင်း ၊ သေးခြင်း အပေါ်ကိုလိုက်ပြီး

ပွလိုက် ၊ ရှုံ့လိုက် လိုက်လုပ်နေတဲ့

ဘောလုံးတစ်လုံး မဟုတ်ဘူး။

ငါ့ နှလုံးသားရဲ့ အပေါ်ကိုပဲ

မူတည်ပြီး ငါနေထိုင်တယ်။

"ဓားတောင်ကိုကျော်၍ မီးပင်လယ်ကိုဖြတ်မည်" (အပိုင်း ၂၃)

သည်နေ့က စ၍ သူတို့ သုံးယောက်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြင်နာလာကြသည်။ ရဲမြင့်က ဝါးဆစ်ပိတ်တွင် လောက်သေရွက် ထည့်၍ ကျိုကာ သံချောင်း အနာကို ဖန်ဆေးပေးသည်။ အနာက တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသော်လည်း သံချောင်း ကောင်းကောင်း အလုပ် မလုပ်နိုင်သေး။
သံချောင်းက မြန်မြန်ကျက်ချင်လှပြီ။ သူ့တွင် အလုပ်လုပ်စရာတွေ ရှိသည်။ သည်အလုပ်တွေကို အချိန်မီ ပြီးအောင်လုပ်ရမည်။
သို့ရာတွင် ကိုနန္ဒာနှင့် ရဲမြင့်တို့က လုပ်ခွင့်မပြု။ သံချောင်းကို အနားယူစေသည်။
သို့တိုင်အောင် သံချောင်းသည် အနားမနေ။ ကမ်းစပ်သို့ ဆင်းကာ နိုင်လွန် ပိုက်ပြတ်များ လိုက်ရှာသည်။ ကြိုး ကျစ်သည်။ သစ်သီးခူးသည်။
လိပ်ဥ တူးခြင်း ၊ အုန်းပင်တက်ခြင်း ၊ ကျောက်တုံးသယ်ခြင်း ၊ ငါးမန်းမျှားခြင်း စသည့် အလုပ်ကြမ်းများကိုတော့ လုပ်ခွင့်မပြုသေး။
သံချောင်းသည် ကောင်းကင်ကို မကြာခဏ မျှော်ကြည့်တတ်သည်။ မျှော်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်း ချတတ်သည်။
"အနာကလည်း ပျောက်ခဲလိုက်တာဗျာ"
သံချောင်းက ညည်းတတ်သည်။
"ပျောက်မှာပေါ့ကွာ ၊ ဆေးဝါးမရှိတော့ ကြာတာပေါ့"
"အရှေ့လေ မပြန်ခင် မြန်မြန်ပျောက်မှဖြစ်မယ် အကိုရ၊ နို့မို့ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အရှေ့လေ မပြန်ခင် မြန်မြန်ပျောက်ရင် ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နိုင်မယ်"
"ကျွန်တော်တို့ ရှာကျွေးမှာပေါ့ဗျာ"
"အို ဒါက အရေးမကြီးဘူးကွာ၊ ဖောင်လုပ်ရမယ်၊ ဖောင်ဖွဲ့တာ မင်းတို့ မဖွဲ့တတ်ဘူး၊ အရှေ့လေ မပြန်ခင် ပြီးမှ ထွက်နိုင်မယ်"
သည်တော့ ကိုနန္ဒာနှင့် ရဲမြင့် အံ့ဩရသည်။ သံချောင်းသည် ပင်လယ်ဖြတ်ဖို့ ကိစ္စကို နောက်ဆုတ်ဟန် မတူသေး။
"ဘာလဲ မင်း ဖြတ်မှာလား"
"ဖြတ်မှာပေါ့ အစ်ကိုရ၊ အစ်ကိုတို့ရော မဖြတ်ဘူးလား၊ ဒီအတိုင်း ဒီကျွန်းပေါ်မှာပဲ သေရတော့မှာလား၊ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်ကိုတို့လည်း လိုက်စေချင်တာပဲ၊ အစ်ကိုတို့ မလိုက်ဘူး ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သွားမှာပဲ"
"လိုက်မှာပေါ့ဗျ"
ရဲမြင့်က မဆိုင်းမတွ အဖြေ ပေးသည်။ သူလည်း စွန့်စားချင်သည်။ သည်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကြည့်ချင်သည်။ သံချောင်းပြောသလို သေရမည့် အတူတူ ပင်လယ်တွင် ဖြတ်ရင်းသေရသည်က တော်သေးသည်။
ကိုနန္ဒာကတော့ စဉ်းစားသည်။ သည်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ စင်စစ်သူတို့ထင်သလောက်မလွယ်။ လူငယ်ပီပီ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
သံချောင်းက ကိုနန္ဒာကို ကြည့်၍ ပြုံးသည်။
"အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးတာကိုး၊ ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ပထမနှစ်ယောက်တည်း အသားစိမ်းစားတုန်းကရော ၊ နောက် ကွန်တီကီ အကြောင်းမေးတုန်းကရော အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်"
ပြောသည့်အတိုင်းမှန်နေတော့ ကိုနန္ဒာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ။
"သံချောင်းက ဖြတ်ရဲပါတယ် အစ်ကိုရ၊ သံချောင်းမှာ တွယ်တာစရာမရှိဘူး၊ သံယောဇဉ်မရှိဘူး ၊ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး၊ ဒီကျွန်းပေါ်မှာနေလည်း သေရမှာပဲ၊ ပင်လယ်ကို ဖြတ်လည်း သေချင်သေမှာပဲ၊ သေရမယ့် အတူတူ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ရင်း ကျွန်တော် သေမှာပေါ့"
"အန္တရာယ်များလွန်းတယ်ထင်တယ် သံချောင်း"
" အန္တရာယ်ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်ဖြစ် ရှိတာချည်းပါပဲ၊ အန္တရာယ်တွေအနက် သေမင်းရဲ့ အန္တရာယ်လောက်ကြီးတာ ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေမင်းရဲ့ အန္တရာယ်ဆိုတာ ပင်လယ်ဖြတ်မှ တွေ့တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေတုန်းမှာလည်း တွေ့ရတာပဲ၊ ရဲတိုက်ကြီးထဲမှာ နေလည်းတွေ့ရတာပဲ၊ ခြွေရံတွေ ဝန်းရံနေတဲ့ ဝရမ်းပြေးမှာလည်း ရှိတာပဲ၊ ထင်သာ မြင်သာ ရှိတာနှင့် မရှိတာပဲ ကွာတာပါ၊ အစ်ကိုပဲ တစ်ခါက ပြောဖူးသေးတယ်မဟုတ်လား"
တစ်ခါတုန်းက ကိုနန္ဒာပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားကို သံချောင်းက ကိုးကားသည်။ သံချောင်း​၏ ယုတ္တိဗေဒက ခိုင်သည်။
"ကဲ ဘယ်လို သွားမှာလဲ၊ ဆိုစမ်းပါဦး"
သံချောင်းက ပြုံးသည်။ ကိုနန္ဒာသည် ယခုထိ သူ့ကို အထင်သေးတုန်းဟု သူ ထင်သည်။
ရဲမြင့်က မြောက်ဘက်ကို လွှင့်ရမည်ဟု ဖျတ်ခနဲ ဝင်ပြောသည်။ သံချောင်းက ခေါင်း ယမ်းပြသည်။
"မြောက်ဘက်သွားလို့ မရဘူးလေ၊ မြောက်ဘက်သွားရင် လေ မသင့်ဘူး၊ လေ ရရင်လည်း အနောက်ဘက် ပင်လယ်ထဲကို ရမ်းထွက်သွားပြီး သမုဒ္ဒရာကြီးထဲကို မျောသွားနိုင်တယ်၊ စိတ်အချရဆုံးက အရှေ့ဘက်ပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကျွန်းက ထားဝယ်ကမ်းခြေကို မိုင်နှစ်ရာကျော် သုံးရာနီးပါးလောက် ရှိမယ်၊ အရှေ့ဘက်တည့်တည့် လွှင့်ရင် ဘယ်နေရာသွားသွား တနင်္သာရီကမ်းရိုးတန်းကြီးကို ဝင်ဆောင့်မှာပဲ၊ ပြေးမလွတ်ဘူး၊ စိတ်ချ"
သံချောင်းက သူ့အစီအစဉ်ကို ပြောပြတယ်။ ယခု လှဲပြီးသား သစ်ငါးလုံးရှိတယ်။ သုံးယောက် စိတ်ချလက်ချသွားနိုင်အောင် နောက်ထပ် ငါးလုံးထပ်လှဲပြီး ဖောင်ကို ဆယ်လုံးတွဲမည်။ တွဲစရာ ကြိမ်တွေ နွယ်တွေ ရှိသည်။ ပို၍ စိတ်ချရအောင် ဖောင်ဘေး တစ်ဖက် တစ်ချက်တွင် ဝါးပိုးဝါးကြီး လေး ငါးလုံးလောက်ကို တွဲ၍ ထပ်စည်းမည်။ သစ်လုံးတွေ၊ ဝါးပိုးဝါးလုံးတွေကို ရေနံ သုတ်မည်။ ရေစို၍ ဆွေးမှာ မကြောက်ရတော့ဘူး။ လှိုင်းပုတ်မှာ မကြောက်ရတော့ ။ တာလပတ်ကြီးကို ရွက်လွှင့်မည်။ ဆယ်ပေပတ်လည်ဆိုလျှင် အတော် ဖြစ်သည်။ ရွက်ဆိုင်းကြိုး အဖြစ် သူကျစ်ထားသည့် နိုင်လွန် ငါးမျှားကြိုးတွေရှိသည်။ ကျစ်ပြီးသား နိုင်လွန်ပိုက်ကြိုးကို သုံးလွန်းတင် ကျစ်လိုက်လျှင် တော်တော်တန်တန် လေပြင်းတိုက်ရုံမျှဖြင့် မပြတ်နိုင်။
ရေအတွက် စည်ပိုင်းအပြည့်တင်မည်။ ထို့နောက် ဝါးပိုး ဝါးဆစ်များဖြင့် သယ်နိုင်သလောက် သယ်မည်။ ရိက္ခာ အဖြစ် လိပ်သားခြောက်၊ငါးမန်းခြောက် ၊ ပိန်းဥခြောက် ၊ ငှက်ပျောခြောက် ၊ သင်္ဘောသီးခြောက် ၊ လိပ်ဥ ၊ ဂွေးသီး စသည်တို့ကို သယ်မည်။ မီးရပြီ ဖြစ်၍ ပင်လယ်ရေကို ဆားချက်မည်။ ချောမောလျှင် ငါးရက်မှ ဆယ်ရက်အထိ ကြာမည်။ ကြယ်၊ လ၊ နေတို့ကို ကြည့်၍ ဦးတည်ချက်ရှာမည်။
သံချောင်းက တွက်ပြသည်။
"ဒါပေမဲ့ ခက်တာက အရှေ့လေ မပြန်ခင် ထွက်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးတယ်၊ အရှေ့လေပြန်လာရင် ကျွန်တော်တို့ဖောင် အနောက်ဘက် သမုဒ္ဒရာထဲကို မျောသွားလိမ့်မယ်၊ အနောက်တောင် မုတ်သုံ လေဦးမှာထွက်ရင်လည်း လေမုန်တိုင်း ကျလာတတ်တယ်၊ မိုးတွင်း ဆိုရင်လည်း လှိုင်းကြီးတယ်၊ အကောင်းဆုံးက အနောက်တောင်လေ အားပျော့ခါစနှင့် အရှေ့လေမပြန်ခင် ကြားအချိန်က အကောင်းဆုံးပဲ၊အနောက်တောင်လေနှင့် ရွက်တိုက်သွားရုံပဲ ၊ ရာသီဥတုလည်း ကောင်းတယ်၊ သီတင်းကျွန်လပြည့် ကျော်ရင် အရှေ့လေပြန်ပြီ၊ သွားလို့ မကောင်းတော့ဘူး"
အချိန်တွက်ကြည့်တော့ နှစ်လလောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်သိပ်မရှိ။ သံချောင်း မစောင့်နိုင်။ လက်က အနာမပျောက်မီ၊ သစ်မခုတ်နိုင်မီ ဝါးဆစ်ဖြင့် ဆားချက်သည်။ ငှက်ပျောခြောက်လှန်းသည်။ သင်္ဘောသီး အချို့ကို အမှည့်ထားရန် ဖယ်ကာ အချို့ကို တုံးထားသည်။ အချို့ကို အခြောက်လှန်းသည်။
လှုပ်ရင်းရှားရင်းနှင့်ပင် သံချောင်း​၏ အနာသည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်သွားသည်။ ယခု ဓားကိုင်နိုင်ပြီ။ သည်တော့ လိပ်သားခြောက်ကို အရင် လှန်းထားရမည်။
သူတို့သုံးယောက် လိပ်သောင်သို့ သွားကြသည်။ ဥပြီး ပင်လယ်သို့ ပြန်ဆင်းနေသော ပြင်သာ လိပ်ကြီးတစ်ကောင်ကို ကျောက်ဆောင်ကြားတွင် တွေ့ရသည်။
သံချောင်းနှင့် ရဲမြင့်က လိပ်တွေ့တော့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးဆင်းကာ လိပ်ကြီးကို ပက်လက်လှန်ကြသည်။ သံချောင်းက လိပ်ခေါင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်သည်။ လိပ်ကြီးက ခြေတွေ လက်တွေ တဖြန်းဖြန်းနှင့် ရိုက်သည်။ နောက် ခြေတွေ လက်တွေကို ဖြတ်သည်။ လိပ်ကြီးက ဖားဖိုကြီးလို တရူးရူး မြည်နေသည်။ ထို့နောက်ဘေးက အညှိလုံးများကို ခွာကာ လိပ်ခွံကြီးကို လှန်ကြသည်။ အသည်းမှ အပ ကျန် ဝမ်းတွင်းသားများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ အထဲက ဥဒိမ်များကို အစိမ်းစားလိုက်သည် ။ လိပ်က အသားချည်း အချိန်ခြောက်ဆယ်ကျော်လောက် ရှိမည်။
သည်လိပ်ကြီကို ဝိုင်းဖျက်ပြီး ဖြတ်တောက် ခုတ်ထစ်ကာ ပလိုင်းများ ဖြင့် ယူကာ ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ကိုနန္ဒာက လိပ်ကြီးအတွက် စိတ်မကောင်း ။ သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်။ ကျောက်ဂူပြန်ရောက်တော့ လိပ်သား ၊ လိပ်သည်း တချို့ကို မီးကင်သည် ။ တချို့ကို တံစို့ကြီးများထိုး၍ ကျပ်တင်ထားသည်။
ခြောက်လျှင် ဆယ့်ငါးပိဿလောက်တော့ အနည်းဆုံးထွက်မည်။ နောက်နေ့များတွင်တော့ သစ်လုံးများကို ခုတ်လှဲကြသည်။ ချောင်းရိုးသို့ လှိမ့်ချကြသည် ယခင်က သံချောင်းတစ်ယောက်တည်းလုပ်ရ၍ အချိန်ကြာသည်။ ယခု သုံးယောက်ဝိုင်းလုပ်တော့ မြန်သည်။ သစ်လုံး အနေတော် ဖြတ်ပြီးသား ငါးလုံးရအောင် လူသုံးယောက် ဆယ့်ငါးရက်လုပ်ရသည်။ နွယ်ခုတ်ခြင်း၊ ဖောင် ဖွဲ့ခြင်း၊ ဝါးပိုးများ ခုတ်၍ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်က စည်းခြင်း၊ ရွက်တိုင် ထူခြင်း ၊ ရေနံ သုတ်ခြင်း စသည်တို့ပြီးအောင် လူသုံးယောက် နှစ်လကျော်လုပ်ရသည်။
သည်အထဲတွင် ကိုနန္ဒာက ဖျားလိုက်သေးသဖြင့် နှစ်ယောက်တည်း လုပ်ရသည့် ရက်တွေလည်း ရှိသေးသည်။
ယခုတော့ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ။ ခတ်တက်၊ ထိုးဝါး စသည်တို့လည်း ပြည့်စုံပြီ။
ရွက်တိုင်တော့ မထူသေး ။ ချောင်းရိုး တစ်လျှောက်က သစ်ပင်တွေ အုပ်မိုးနေသဖြင့် ရွက်တိုင်မလွတ်။ ထို့ကြောင့် ချောင်းရိုးကို စုန်မျောပြီး ပင်လယ်ပေါက် ရောက်မှ ရွက်တိုင်ထူမည်။
ရွက်တိုင်က အဆင်သင့်၊ ရွက်က အဆင်သင့် ။ တိုင်ထူ၍ ရွက်တပ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
သီတင်းကျွတ် လဆန်းတော့မည်။ သူတို့ ဖောင်က သီတင်းကျွတ် လပြည့် မကျော်မီ အရှေ့လေ မပြန်မီ ထွက်ရမည်။ ဆယ့်ငါးရက် လုံးလုံး ကျန်သေးသည်။
စည်အတွင်း သူတို့ နားကြသည်။ ရာသီဥတုဒဏ်ခံနိုင်အောင်၊ နေပူဒဏ် ရေဒဏ် ခံနိုင်အောင် လုပ်ကြသည်။ အစားကောင်းကောင်း စားကြသည်။
သံချောင်းက သိပ်မနားချင်။
သည်အတွင်းမှာ လိုရ မည်ရ ငါမန်းကြီးကြီး တစ်ကောင်လောက် ဖမ်း၍ အခြောက် လှန်းချင်သေးသည်။
ထို့ကြောင့် ကျောက်ညီနောင်သို့သွားကာ ငါးမန်းထွက်မျှားသည်။ ငါးမန်းက ယခုတလော သိပ် မမြူး။ မုန်တိုင်း ကျပြီး နေသာချိန်များတွင်သာ မြူးတတ်သည်။ ယခုတလောတော့ မုန်တိုင်းလည်း မကျ။ လှိုင်းလည်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် သံချောင်း ငါးမန်း တစ်ကောင်မျှ မရ။
သည်နေ့တော့ ငါးမန်း ရအောင်မျှားမည်ဟု သံချောင်းက ဆိုသည်။ ညနေပိုင်းမရလျှင် တစ်ညလုံး ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ စောင့်မျှားမည်ဟု ဆိုသည်။ ဝါးမြစ် ဆေးတံနှင့် ဘန့်ပွေးရွက် စပ်ထားသည့် အုန်းနဲရိုးများကို ဖက်ရွက် ကြီးကြီး တစ်ရွက်နှင့် ထုပ်သည်။ ဝါးလုံး ထိပ်တွင် နာနတ်ချည်လျှော်ခြောက် ထု၍ ရေနံ စိမ်ထားသော မီးတုတ် နှစ်ချောင်းနှင့် ရေနံချေး အပိုထည့်သော ခရုခွံကိုယူသည်။ လိပ်ဥ ဖောက်၍ ပြုတ်စားရန် ဝါးဆစ်နှင့် ဆားထုပ်ကို ပလိုင်းထဲ ထည့်သည်။ ငါးမျှားချိတ်နှင့် ဓား ပါသည်။
ရဲမြင့်က သူလည်းလိုက်မည်ဟု ဆိုသည်။ သံချောင်းက မလိုက်စေချင်။ အခန့် မသင့်၍ ငါး မရလျှင် ကမ်းစပ်က တောထဲတွင် ညအိပ်ရမည်။ တောစပ်က လေပြင်းသည်။ သွားခါနီး လာခါနီး ကျန်းမာဖို့ လိုသည်ဟု ပြောသေးသည်။ သည်မျှမက ဒီရေတက်လျှင် ကျောက်ညီနောင်ကို ရေဖုံးမည်။ ဒီရေအတက်အကျကို စောင့်၍ ကျောက်ညီနောင်ကို ကူးနိုင်အောင် စောင့်ရမည်။ ဒီရေတက်လာလျှင် ကျောက်ညီနောင်မှ ကမ်းကို ကူးရမည်။ ဒီရေ ကျသွားလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ကျောက်ညီနောင်သို့ ပြန်ပြီးတက်ရမည်။ အလွန် ပင်ပန်းသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲမြင့် မလိုက်စေချင်။
သို့ရာတွင် ရဲမြင့်က လက်မခံ။ သူပါလိုက်မည် ။ သံချောင်းကို စိတ်မချဟု ဆိုသည်။
သို့ဖြင့် သံချောင်းတို့ နှစ်ယော​က် ကျောက်ညီနောင်သို့ ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ကမ်းစပ်မှ ကျောက်ညီနောင်ကို ကူးတော့ ဒီရေ တက်စပြုပြီ။ ဒီရေအတက်တွင် ပါလာသည့် ငါးငယ်များ ၊ရေသတ္တဝါများကို ငါးမန်းကြီးများက လိုက်စားတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဒီရေ အတက်တွင် ကျောက်ညီနောင်မှ စောင့်၍ မျှားမည်။ နှစ်နာရီလောက်တော့ မျှားချိန် ရသည်။ ကျောက်ညီနောင်ကို ဒီရေမဖုံးခင် ကမ်းသို့ ပြန်ကူးရမည်။ ဒီရေ အကျကိုစောင့်၍ ကျောက်ညီနောင်သို့ နောက်တစ်ခေါက် တက်ကြမည်။
သူတို့ကျောက်ညီနောင်ကို ဖြတ်ကူးတော့ ညနေသုံးနာရီလောက် ရှိပြီ။ ရာသီဥတုက ကြည်လင်သည်။ နေက ကျဲကျဲတောက်အောင် ပူနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီရေလည်း တက်နေပြီ။
သည်နေ့သူတို့ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ ကြာကြာ မစောင့်ရ။ ရေတက်နှင့်အတူ ငါးမန်းကြီးနှစ်ကောင်ပါလာသည်။ သည်နှစ်ကောက်က တော်တော်ကြီးသည်။
သံချောင်းက ချိတ်တွင် ဘဝဲတစ်ကောင်ကို ဖဲ့၍တပ်သည်။ ထို့နောက်ကျောက်ညီနောင်ကျောက်စွန်းမှ ရပ်၍ ကြိုးခွေကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်ချလိုက်သည်။
သံချောင်းကြိုးပစ်ပုံက လှသည်။ ကြိုးများကို ဘယ်လက်တွင် ဆုပ်ထားကာ ကြိုးခွေကို ညာလက်ဖြင့်မြှောက်၍ လေထဲတွင် ယမ်းကာ ပစ်မှတ်ကို ချိန်သည်။ ချိန်သား ရပြီ ဆိုသည်နှင့် ညာလက်ဘက်က ကြိုးခွေကို ဖြေ၍ ပစ်လိုက်သည်။ ကြိုးခွေသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စန့်ထွက်သွားကာ လိုရာ နေရာသို့ သွားကျသည်။
သည်လို ကြိုးခွေပစ်ပုံမျိုးကို ကောင်းဘွိုင် ကားများထဲ၌သာ ရဲမြင့် မြင်ဖူးသေးသည်။ သူလည်း သံချောင်းလို ပစ်တတ်ချင်သည်။ သို့ရာတွင် လိုရာသို့ မရောက်။
သံချောင်းပစ်လိုက်သည့် ကြိုးခွေက ငါးမန်းတစ်ကောင် ရှေ့နား သွားကျသည်။ သို့ရာတွင် ငါးမန်းက ချက်ချင်းမဆွဲ။ သို့ရာတွင် သိပ်မကြာ။ ငါးမန်းက ဆတ်ခနဲ ဆွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်း အမြီးကြီးထောင်၍ ရုန်းသည်။ ခါတိုင်းလို ငါးမန်းကို လျှော့ချည် တင်းချည် လုပ်၍ မကစားနိုင်။ အချိန်သိပ်မရှိ။ ဒီရေက တဟီးဟီး အော်တက်လာပြီ။ ကျောက်ညီနောင်ပတ်လည်ကို ဝိုင်းနေပြီ။ မကြာခင် ကျောက်ညီနောင်ကို ဖုံးတော့မည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ညီနောင်ကို ဒီရေမဖုံးမီ ကိစ္စပြီးဖို့လိုသည်။ ကစားချိန်မရ။
သံချောင်းက ဆောင့်၍ ဆွဲသည်။ ငါးမန်းက ရုန်းသည်။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် ကြိုးကို အဆုံးထိ ဖြေလွှတ်ပေးပြီးမှ ငါးမန်းကို ရုန်းစေသည်။ မောအောင်လုပ်သည်။ ယခု အချိန် ကြိုးကို အဆုံးထိ ဖြေလွှတ်လျှင် ပြန်ဆွဲ၍ အချိန် မမီသည့်အတွက် ကြိုးကို မဖြေ။ လက်ထဲတွင်ရသမျှ ကြိုးကို အသေကိုင်ထားသည်။ တစ်လက်မမျှ အလျော့မခံ ။ ကျောက်ဆောင်နှင့် နီးလာသော်လည်း ငါးမန်းက အရုန်းသန်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း ဆွဲရသဖြင့် ငါးမန်းက အားကောင်းနေသေးသည်။
ကျောက်ဆောင်နှင့် ဆယ်လံလောက်အရောက်တွင် သံချောင်း တစ်ပတ်ဆွဲရစ်လိုက်သည်။ ရေက နီးလာပြီ။ ကမ်းပါးရိုက်သည့် ရေများက သူ့ခြေထောက် အထိ တက်လာပြီ။
"ရဲမြင့် ၊ ငါ့နောက်နား အဆင်သင့် လာနေဟေ့၊ ဒီတစ်ချက်ရစ်ပြီးရင် ငါဆင်းမယ် ၊ ဓားပေး"
သံချောင်းက ရဲမြင့်ကို လှမ်းပြောပြီး တစ်ချက်ဆောင့်ဆွဲ၍ ရစ်လိုက်သည်။ ငါးမန်း အမြီးကြီးက ဖွေးခနဲ ထောင်တက်လာပြီးနောက် ထောင်းကနဲ အသံနှင့်အတူ သံချောင်း နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားသည်။
"ဟာ ပြတ်ထွက်သွားပြီ"
သံချောင်းက လွှတ်ခနဲ အော်လိုက်သည်။ သံချောင်းက ဆောင့်အဆွဲ ငါးမန်းက ဆောင့် အရုန်းတွင် ကြိုးပြတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးမန်းပါးစပ်တွင် ငါးမျှားချိတ်နှင့် ကြိုးရှစ်လံခန့် တန်းလန်းပါသွားပြီ။ ငါးမန်းနှစ်ကောင်က ရေထဲတွင် အမြီးကြီးထောင်၍ ကျောက်ဆောင်နှင့် လှမ်းလှမ်းပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
သွားပြီ။ ငါးမျှာချိတ်ရော ကြိုးရောပါသွားပြီ။ သံချောင်းနှမြော၍ မဆုံး၊ ဝမ်းနည်း၍ မဆုံး။
မြူးနေသော ငါးမန်းကြီးနှစ်ကောင်ကို မျှော်ကြည့်ကာ သံချောင်းတွေတွေကြီး ရပ်နေသည်။
"ကိုသံချောင်း လုပ်ဗျ၊ ရေတက်လာပြီ၊ ကျောက်ဆောင်ကို ဖုံးတော့မယ်"
သည်တော့မှ သံချောင်းသတိရသည်။ ကျောက်ညီနောင်အောက် လှိုင်ခေါင်းတွင် လှိုင်းပုတ်သံ၊ ဒီရေ ဟီးဟီး မြည်သံတို့ကို သူယခုမှ သတိထားမိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးကာ ကိုယ်ကို ဖော့၍ ကူးလာကြသည်။
ကျောက်ညီနောင်ကကမ်းသို့ရောက်အောင် မိုင်ဝက်နီးပါးကူးရမည်။ သည်လောက်တော့ သံချောင်းက လွယ်လွယ်နှင့်ကူးနိုင်သည်။သိူ့ရာတွင် ရဲမြင့်က သိပ်မကူးနိုင်။ သည်တော့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သံချောင်းက ယူသည်။ ပလိုင်းနှစ်လုံးကို သူ့ကျောတွင် ပိုးကာ ရင်ဘက်တွင်ကြိုးဖြင့် ချည်ထားလိုက်သည်။ ပလိုင်းနှစ်လုံးသည် ကျောပိုးအိတ်လို ကျောတွင် ကပ်နေသည်။ ဓားငို ပါးစပ်နှင့်ကိုက်ထားသည်။ မီးတုတ်နှစ်ချောင်းကိုတော့ လွှင့်ပစ်ခဲ့ပြီ။
"ရရဲ့လားဟေ့ ရဲမြင့်"
"ရပါတယ်"
ရဲမြင့်က ပြန်အော်သည်။
"မှန်မှန်သာ ကူး သိပ်အားမစိုက်နှင့်"
သံချောင်းပြောသည့်အတိုင်း ရဲမြင့် မှန်မှန်ကူးလာတော့ အမောသက်သာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ခရီးတစ်ဝက်ကျော်လာပြီ။ ကမ်းနှင့် တစ်ဖာလုံကျော်ကျော်လောက်သာ လိုတော့သည်။
အချိန်က ငါးနာရီလောက်ရှိပြီ။ နေလုံးကား ပင်လယ်ထဲသို့ နိမ့်ဆင်းစပြုနေပြီ။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်တွင် နီရဲနေသည်။ပင်လယ်ကလည်း နီရဲနေသည်။ သွေးပင်လယ်ကြီးနှင့်တူသည်။
"မောသလားဟေ့ ရဲမြင့်"
သံချောင်းက ဓားကို ပါးစပ်ထဲမှ လက်ထဲသို့ ပြောင်းယူရင်း အော်မေးသည်။
"နည်းနည်းတော့ မောတယ်"
"မောရင် ဖြည်းဖြည်း"
သံချောင်းက စကားဆုံးအောင် မပြောနိုင်။ နောက်သို့ လှည့်အကြည့် ငါးမန်း တစ်ကောင် အမြီး ထောင်ကာ သူတို့ နောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို ဖွေးခနဲ မြင်လိုက်သည်။
"ဟိတ်ရဲမြင့် မြန်မြန်ကူး ၊ ငါးမန်းကြီး ဒီဘက်ကို လာနေတယ်"
ရဲမြင့်နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။ ငါးမန်းကို သူတို့ နောက်က တစ်ဖာလုံလောက်မှာ မြင်လိုက်ရသည်။
ငါးမန်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရေတက်နှင့် လိုက်လာကာ ကျောက်ညီနောင် သည်ဘက်ထိအောင် လာတတ်သည်။
သံချောင်းက ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်၍ လက် တစ်ဖက်က ယက်၍ ကူးလာရင်း ငါးမန်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်သည်။
တော်သေးသည်။ ငါးမန်းက ကျောက်ညီနောင်ကို ပတ်၍ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွားသည်။ သူတို့ဆီသို့ လာခြင်းမဟုတ်။

"ရဲမြင့်ရေ ၊ မြန်မြန် ကူးဟေ့၊ ဒီနေ့ ဒီနားမှာ ငါမန်းမြူးတယ်"
သံချောင်းက ရဲမြင့်ကို အော်၍ သတိပေးသည်။
ရဲမြင့်က သူ့ရှေ့တော်တော်ရောက်နေပြီ။ သံချောင်းသည် ရဲမြင့် နောက်သို့ ခပ်သွက်သွက် ကူးလိုက်ခဲ့သည်။ မကြာခင် ဘေးချင်းယှဉ်မိကြသည်။ ရဲမြင့်တော်တော် မောနေပြီ။
သူတို့နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်၍ ကူးလာကြစဉ် သံချောင်းက နောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးမန်းတစ်ကောင် သည်ဘက် ကွေ့လာပြန်ပြီ။ သည်တစ်ခါ သိပ်မဝေး။ ကိုက်တစ်ရာကျော်လောက်သာ ရှိသည်။
"ဟိတ်ရဲမြင့် ၊ ကူးကူး မြန်မြန် ကူး၊ ငါးမန်းလိုက်လာပြီ"
သံချောင်းက အော်ပြောသည်။ သည်တစ်ခါတော့ ငါးမန်းသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်က ကိုက်တစ်ရာကျော်ကျော်လောက်တွင် အမြီးထောင်ထောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမြီးကြီးသည် ရေငုပ်သင်္ဘောခေါင်းတိုင်လို ပေါ်နေသည်။
"ကူး ကူး မြန်မြန်"
သံချောင်းက ထပ်အော်သည်။ ရဲမြင့်အတွက် သံချောင်း စိုးရိမ်သည်။ စင်စစ် ရေတိမ်ပိုင်းနှင့် သိပ်မဝေးတော့။ ကိုက်နှစ်ဆယ်လောက်သာ လိုတော့သည်။ ရေတိမ်ပိုင်းရောက်လျှင် ကြောက်စရာ မရှိတော့။ ကိုယ်က အသာစီးရပြီ။ကိုက်နှစ်ဆယ်လောက်ကိုတော့ သူလွတ်အောင် ကူးနိုင်သည်။ မကူးနိုင်ဘူးထား သူ့လက်ထဲမှာ ဓားရှိသည်။ သို့ရာတွင် ရဲမြင့်က သိပ်မကူးနိုင်၊ သိပ်မကူးတတ်။ သူ့ လက်ထဲမှာ ဘာမျှ မရှိ။ ဗလာ သက်သက်။ လက်ပန်းကျနေပြီ၊ မောလည်း မောနေပြီ။
သံချောင်းရဲမြင့်ကို ရှေ့ကကူးခိုင်းသည်။ သူက နောက်က ကူးလိုက်လာသည်။ ကျောပေါ်က ပလိုင်းနှစ်လုံးကိုလည်း ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ လက်က ဓားကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားသည်။
သိပ်မကြာ ၊ ငါးမန်းက ဆွဲဟပ်လိုက်သည်။
သံချောင်းလက်ထဲက ဓားဖြင့်ခုတ်သည်။ သံချောင်းနှင့် ငါးမန်းသည် လုံးထွေးနေကြသည်။ သူတို့ အနီးတွင် ရေစက် ရေမြွှာတွေ ဖွာကျနေသည်။ ငါးမန်းသည် သံချောင်းပေါင်တစ်ဖက်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။
ရေပြင်တွင် သွေးတွေ ရဲတက်လာသည်။ ငါးမန်းသည် သူ့ ငါးမျှား ထိထားသည့် ငါးမန်းဖြစ်သည်။ သံချောင်းက ငါးမန်းကို ဓားဖြင့် နှစ်ချက်ခုတ်သည်။ သို့ရာတွင် ရေထဲမှာဖြစ်၍ ခုတ်အားမကောင်း။ ငါးမန်းကိုယ်က သွေးတွေကလည်း ဖြာထွက်လာသည်။
ရဲမြင့်က အတင်းကူးလာသည်။ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖွာထွက်လျက်ရှိသော ရေစက် ရေမြွှာများ အကြားတွင် လုံးထွေးနေကြသော သံချောင်းနှင့် ငါးမန်းကို မြင်ရသည်။ သို့ရာတွင် သူမကူးနိုင်တော့။ လက်ပန်းသိပ်ကျနေပြီ။ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ပင်ပန်းခြင်းတို့ကြောင့် အသက်ကိုပင် မှန်မှန် မရူနိုင်တော့။
ကမ်းစပ် ရောက်၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်ကား သံချောင်းကိုလည်း မတွေ့ရတော့ ငါးမန်းကိုလည်း မတွေ့ရတော့။
သူတို့နှစ်ဦးသတ်ပုတ်ခဲ့သည့် နေရာတွင် ဘာမျှမရှိတော့။ ပင်လယ် ရေပြင်ကြီးကိုသာ မြင်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေပြင်သည် ခြင်းခြင်း နီရဲလျက် ရှိနေပြီ။
ဝင်လုဆဲ နေရောင်ကြောင့်လော၊ သွေးများကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် ထိုနှစ်ယောက်စလုံး ကြောင့်လော။ ဤသည်ကိုမူ ရဲမြင့် မသိ။

ဆက်ရန်>>>


"ငါ ဒီထက်ပိုပြီး မလုပ်နိုင်ပါဘူးကွာ" ဆိုတဲ့ မိမိရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကန့်သတ်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေကို ယခုမှစ၍ မပြောပါတော့နှင့်၊ လူတိုင်းဟာ သူတို့ စိတ်အားထက်သန်ရင် ထက်သန်သလောက် လုပ်နိုင်စွမ်းတွေ ရှိကြပါတယ်။