The Nature Image

႐ိုက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၂၀၁၂ သၾကၤန္

ငွေငန်းမြို့မ နဲ့ မန္တလေးသင်္ကြန် ~
Photo By Nay Yaung
Camera - Nikon D7000
Focal Length 18 mm
Shutter Speed 1/80 sec
Aperture f/4
ISO/Film 400
TheNature Myanmar Photo Magazine

၂၀၁၄- ဇူလုိင္လထုတ္၊ အတြဲ(၂)၊ အမွတ္(၁၀) သဘာဝ ျမန္မာ ဓာတ္ပုံ မဂၢဇင္းမွ ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္ ေရးသားေသာ...

“ႏႈတ္ဆက္ေတး”

(၁)
ယခုုတစ္ေခါက္ခရီးထြက္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေဒသရင္း ေတာင္တန္းေတြဆီကိုုသာ။
ေန႕စဥ္ရက္ဆက္မနားတန္းခရီးထြက္ရလြန္း၍ လူပင္ပန္းေနေသာ္လည္း စိတ္က ရႊင္လန္း ေနသည္။ သန္႕ရွင့္းလတ္ဆတ္ေသာေလမ်ား၊ ျမင္ကြင္းမ်ား၊ ရိုုးသားသူေတာင္တန္းသားတိုု႕ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီး ေနထိုုင္ရျခင္းမ်ားသည္ ရသျဖစ္၏။ အဟာရျဖစ္၏။ စိတ္ကိုု သန္႕ၾကည္ေစ၏။ လူကိုုရႊင္လန္းေစ၏။ ထိုုအရႊင္စိတ္တိုု႕ကပင္ လုုပ္အားကိုု ပိုုျဖစ္ေစခဲ့သည္။ မူရင္းေဆာင္ရြက္ရမည့္ အလုုပ္မ်ားအျပင္ ပိုုတိုုးေဆာင္ရြက္ျဖစ္ခဲ့သည္က ဓါတ္ပုုံရိုုက္ျခင္း ။ အခ်ိန္လုု အပင္ပန္းခံကာ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ရိုုက္ယူ ေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ သည္ေတာင္တန္း၏ အလွအပမ်ား၊ သယံဇာတမ်ား၊ လူေနမႈမ်ား၊ ဘာသာေရးကိုုးကြယ္မႈမ်ား၊ ရိုုးရာဓေလ့မ်ားကိုု “သဘာ၀”တြင္ လစဥ္ဆက္တိုုက္ ေဖၚျပႏိုုင္ေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးမ်ားသည္ အင္အားႀကီးလွေသာ အင္ဂ်င္တစ္လုုံးလိုု ကၽြန္ေတာ့္ ကိုု ဒရစပ္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည္။ ထိုုသုုိ႕ေမာင္းႏွင္ခံေနရျခင္းအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ေနသည္။ ပီတိစိတ္တိုု႕ျဖစ္ေနသည္။
သိုု႕ေသာ္ ထိုုပီတိစိတ္တိုု႕ ၾကာၾကာမခံ။ ကိုုယ့္အေတြး ကိုုယ့္အၾကံမ်ားျဖင့္ ေက်နပ္ေန တုုန္း တစ္ရက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ မက္ေဆ့ခ်္တစ္ခုု ၀င္လာပါသည္။ “သဘာ၀” ရပ္နားေတာ့မည္။ ေနာက္ဆုုံးထုုတ္ေ၀မည့္စာအုုပ္ အတြက္ စာမူေပးပါဟုုျဖစ္သည္။
ေငြေၾကးၾကြယ္၀သူမဟုုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကိုုယ္တိုုင္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကိုု ႏွစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ ထုုတ္ေ၀ၿပီး ရပ္ဆိုုင္းခဲ့ရဖူးသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ဟုု ဆိုုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ေငြေၾကးအဆုုံးရႈံးခံႏိုုင္ေသာ မ်ဥ္းထက္ ႏွစ္ဆေက်ာ္သြားျခင္း သည္လည္း အေၾကာင္းတစ္ခုုျဖစ္ခဲ့၏။ ရပ္ဆိုုင္းမည္ဟူေသာ ဆုုံးျဖတ္ခ်က္ကိုု အခ်ိန္အၾကာႀကီး ယူစဥ္းစားကာ ရင္နာနာႏွင့္ဆုုံးျဖတ္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုုသိုု႕ဆုုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ရသည္မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ နီးပါးၾကာလာ ခဲ့ၿပီ။ ခုုခ်ိန္ထိ ရင္နာေသာဒဏ္ရာက မက်က္ခ်င္ေသး။
“သဘာ၀” ရပ္ဆိုုင္းသြားျခင္းတြင္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းရွိပါလိမ့္မည္။ သူ ရပ္နား ေတာ့မည္ဟူေသာ သတင္းသည္ ကိုုယ့္စာအုုပ္ရပ္နားခဲ့ရစဥ္အခ်ိန္ကလိုုမ်ဳိးပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ဆိုုး၀ါးစြာနာက်င္ေစခဲ့ေၾကာင္း ၀န္ခံရပါမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုုေသာ ရွိသင့္ရွိအပ္ေသာ မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္အျဖစ္ သူ႕အေပၚ ရႈျမင္ခဲ့၍ျဖစ္သည္။ မည္သိုု႕ဆိုုေစ သူ႕ကိုု ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ျမင္ခြင့္ ရေတာ့မည္မဟုုတ္။
ဤသိုု႕ျဖင့္ “ႏႈတ္ဆက္ေတး” ကိုု ေရးမိသည္။

(၂)
ဘယ္လိုုက ဘယ္လိုု “သဘာ၀”တြင္ လစဥ္နီးပါး ကၽြန္ေတာ္စာေရးျဖစ္ခဲ့သလဲ ျပန္စဥ္းစား မိသည္။
အမွန္ေတာ့ ထိုုစာအုုပ္ကိုု ေမာင္းႏွင္ၾကမည့္ မိတ္ေဆြမ်ားထံ စာမူေပးပိုု႕ထားသည္မွာ သူတိုု႕ ဘာစာအုုပ္ထုုတ္ၾကမည္ဟုုေရေရရာရာ မဆုုံးျဖတ္ရေသးမီ အခ်ိန္ကတည္းကျဖစ္သည္။
online လူမႈကြန္ယက္အသုုံးျပဳရင္း မန္းကမိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က “ကိုုသာခင္”ဟုု ေခၚေသာ “ကိုုသခင္ႀကီး”၊ “ႀဆာလွ”ဟုု အမည္နာမေပးထားမိေသာ “ကိုုေမာင္လွ”၊ “ရဲေဘာ္ႀကီး” ဟုု ခ်စ္စႏိုုးေခၚေသာ “ရဲေဘာ္သူရိန္” တိုု႕သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လူမႈကြန္ယက္တြင္ ရင္းႏွီးသူမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္မွာ “သဘာ၀”ဟူေသာ စာအုုပ္မျဖစ္ေပၚမီ ကာလ အတန္ၾကာကတည္းကျဖစ္၏။ တစ္ရက္တြင္ ထုုိခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ရဲေဘာ္ၾကီးက မဂၢဇင္းတစ္အုုပ္ထုုတ္ျဖစ္မည္ စာမူေပးပါဟုု ေတာင္းခံလာသည္။ ကိုုယ္က ခ်စ္ခင္ရသူ အေဖၚသာေကာင္းလွ်င္ ငရဲဆိုုလည္း လာထားပဲဟူသည့္ စိတ္မ်ဳိးရွိသူ ကၽြန္ေတာ္က စာမူတစ္ပုုဒ္ပိုု႕သည္။ သူတိုု႕မူႏွင့္ကိုုက္လွ်င္ သုုံးဖိုု႕ ေျပာလိုုက္သည္။ လတစ္ခ်ဳိ႕ၾကာသည္အထိ သူတိုု႕ထံက ဘာသတင္းမွ မၾကားရ။ သည့္ေနာက္ သဘာ၀ဟူေသာ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ ထုတ္ေ၀ျဖစ္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။ ဘယ္သူထုုတ္ေ၀သည္ဟူေသာ မဂၢဇင္းေနာက္ခံကိုုပင္ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ထိုုမဂၢဇင္း၏ဦးစီးသည္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ခဲ့ေသာ ကိုုဆူး (စာေရးဆရာ ဆူးငွက္) ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုုဘ၀င္က်သြားသည္။ (ကိုုသူရိန္ကိုု ကိုုဆူးငွက္သားမွန္း အေတာ္ေနာက္က်မွ ကၽြန္ေတာ္သိ ခဲ့ရသည္)။ ဤသိုု႕ျဖင့္ “သဘာ၀”ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့ရ၏။ အမွတစဥ္္(၁)မွသည္ ယခုု ေနာက္ဆုုံး ထုုတ္မည့္ စာအုုပ္အထိၾကားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးလြန္ေနေသာ ႏွစ္လခန္႕ သာ မေရးျဖစ္ဟုုထင္သည္။
သံေယာဇဥ္ႏွင့္ သခၤါရတိုု႕သည္ သူ႕သေဘာသူေဆာင္ေနၾကသည္ျဖစ္၏။ ဤသည္ကိုု မလြန္ဆန္ႏိုုင္ခဲ့ၾက။ ဤသိုု႕ဤပုုံျဖင့္ သဘာ၀ကိုု ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ ခြဲခြာၾကရေတာ့မည္။
ဤအေတြးျဖင့္ သည္ “ႏႈတ္ဆက္ေတး”ကိုု ေရးမိသည္။
(၃)
“သဘာ၀” ဘာေတြလုုပ္ခဲ့ပါသလဲ။ ဘာေတြ တင္ဆက္ႏိုုင္ခဲ့ပါသလဲ။
သူသည္ ျမန္မာေတာေတာင္ေရေျမအႏွံ႕၏ အလွအပမ်ား၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကိုု ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ရန္ တိုုက္တြန္းအသိေပးသည့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ၊ သက္ေသအေထာက္ အထားမ်ား၊ ျမန္မာ့ လူမႈ၀န္းက်င္မ်ား၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ ေရွးေဟာင္း အေမြ အႏွစ္မ်ား၊ လက္ရာေျမာက္ ျမန္မာ့ဓာတ္ပုုံမ်ား၊ ဓာတ္ပုုံဆိုုင္ရာအသိပညာမ်ားကိုု လစဥ္မျပတ္ ႀကိဳးပမ္း ေဖၚထုုတ္ျပခဲ့သည္။ ေသသပ္လွပေသာ စာအုုပ္ဖြဲ႕စည္းမႈျဖင့္ ကြာလတီမဂၢဇင္းဟုုေခၚၾကေသာ အဆင့္မီ စာအုုပ္ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ စာအုုပ္ကိုုၾကည့္ၿပီး ေရာင္းခ်ေသာေစ်းႏႈန္းႏွင့္ ထုုတ္လုုပ္စရိတ္ ကာမိႏိုုင္ မည္မဟုုတ္ဟုု အလြယ္သိျမင္ႏိုုင္ခဲ့သည္။ စီးပြားေရး ေၾကာ္ၿငာမ်ား မပါ၀င္သေလာက္ ရွိခဲ့ျခင္းကလည္း စာအုုပ္လုုပ္ငန္း၏ ၀င္ေငြကိုု နည္းပါးေစလိမ့္မည္။ သိုု႕ေသာ္ ေငြေၾကးအစား ဂုုဏ္သိကၡာကိုု သူရခဲ့သည္ဆိုုသည္မွာ ၿငင္းဖြယ္မရွိ။
ျမန္မာ့မဂၢဇင္းေလာက၏ လိုုအပ္ေနေသာ ေထာင့္တစ္ေထာင့္ကိုု ျဖည့္ေပးႏိုုင္ခဲ့သည္။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္အျဖစ္ရွင္သန္ေနခ်ိန္တြင္ သူ႕တာ၀န္သူေက်ခဲ့သည္။ သူ႕ဂုုဏ္သူ ေဆာင္ႏိုုင္ခဲ့ သည္ဟုု အၿမဲအမွတ္ရေနမိမည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္စာအုုပ္စင္တြင္ ေထာင္ထားေသာ အနက္ေရာင္ စာအုုပ္အေႏွာင့္ကေလးမ်ားႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က သူတည္ရွိခဲ့ဖူးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အၿမဲ သတိေပးေနလိမ့္မည္။ သတိရေနေစလိမ့္မည္။
ထိုုသတိရစိတ္တိုု႕ျဖင့္ သည္ “ႏႈတ္ဆက္ေတး”ကိုု ေရးမိသည္။

(၄)
ယခုုလအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေရးရန္ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္မွာ “တကယ္ဆိုု ေရပဲလိုုတယ္” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖစ္သည္။
ကခ်င္ေတာင္တန္းမ်ားေပၚက ေတာင္ယာမီးရႈိႈ႕သည့္စနစ္ေၾကာင့္ သစ္ေတာမ်ားစြာဆုုံးရႈံး ေနရ ျခင္းအေၾကာင္း၊ ထိုုဆုုံးရံႈးမႈကိုု ကာကြယ္ရန္ ေလွကားထစ္လယ္မ်ားေဖၚသင့္သည့္အေၾကာင္း၊ ေတာင္ေစာင္းမ်ားတြင္ လယ္ေဖၚႏိုုင္မည့္ ေျမလြတ္မ်ားရွိေသာ္လည္း ထိုုေနရာသိုု႕ ေရရႏိုုင္သည့္ ရင္းျမစ္မရွိလွ်င္ မေဖၚႏိုုင္၊ ေရရ၍လယ္ေဖၚထားၿပီးေသာ္လည္း ေရရင္းျမစ္ကုုန္ခမ္းသြားလွ်င္ ထိုုလယ္မ်ား ေကာသြားတတ္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ လယ္မ်ားမေကာရန္ အတြက္ မီတာေထာင္ခ်ီရွည္လ်ားေသာ ေက်ာက္စီေရသြယ္ေျမာင္းမ်ား ေဖါက္လုုပ္ေပးထားသည့္ေနရာ မ်ားသိုု႕ ခက္ခက္ခဲခဲ သြားေရာက္ ရိုုက္ကူးခဲ့သည့္ ဓါတ္ပုုံမ်ားျဖင့္ တင္ျပမည္ဟုု စိတ္ကူးခဲ့သည္။
ေနာက္လတြင္ “ေတာင္တန္းေပၚက ယုုံၾကည္မႈ” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ဂိုုဏ္းမတူေသာ ခရစ္ယာန္ဘုုရားေက်ာင္းမ်ား၊ ဗုုဒၶဘာသာေစတီေတာ္မ်ား၊ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းႏွင့္ ဘာသာေရးပြဲမ်ား အေၾကာင္းကိုု ေရးရန္ကိုု ေရႊးခ်ယ္ထားသည္။ လိုုအပ္ေသာပုုံမ်ားကိုုလည္း စုုထားၿပီးျဖစ္သည္။
ေနာက္တစ္လတြင္ “ေတာင္တန္းရာသီ”ကိုု ေရးမည္။ ႏွင္းခဲမ်ားေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ဖုုံးေနေသာ ေဆာင္း၊ အနီေရာင္ေတာင္ဇလပ္မ်ားႏွင့္ ေႏြဦးပန္းေရာင္စုုံတိုု႕ ျဖာေနေသာ ေတာင္ေစာင္းလွ်ဳိေျမာင္၊ မိုုးလုုံးမႈိင္းညိုု႕ေနသည့္ ေတာင္ဖုုံးတိမ္မ်ား၊ ေရစိုုစိုုျမင္ကြင္းဓာတ္ပုုံမ်ားျဖင့္ စာကိုု တန္ဆာဆင္မည္။ စိတ္ကူးတိုု႕သည္ အလ်ဥ္မျပတ္။ ထိုုေဒသ၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထုုံးတမ္း၊ သမိုုင္း၊ မၾကာခဏ ငလ်င္လႈပ္တတ္ေသာ ဘူမိအေနအထား၊ ေရးျပ တင္ျပစရာေတြက မ်ားျပားလွသည္။
သိုု႕ေသာ္ ဤအေတြးတိုု႕သည္ အိပ္ရာကအႏိုုးတြင္ ပ်ယ္လြင့္သြားတတ္ေသာ အိပ္မက္မ်ား သဖြယ္ျဖစ္ခဲ့၏။
မည္သိုု႕ဆိုုေစ ကံၾကမၼာအသာေပးသည့္ တစ္ၾကိမ္တစ္လွည့္တြင္ေတာ့ ထိုုဆရာမ်ားႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္မ်ား ျပန္လည္ျဖစ္တည္ ရွင္သန္လာႏိုုင္ရဦးမည္ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ “ႏႈတ္ဆက္ေတး” ကိုုေရးမိသည္။
(၅)
မဂၢဇင္းတစ္အုုပ္ဖြဲ႕စည္းရာတြင္ အယ္ဒီတာ၊ စာေရးဆရာ၊ ဓါတ္ပုုံဆရာ၊ဒီဇိုုင္းဆရာ၊ အုုပ္ခ်ဳပ္/ထုုတ္လုုပ္/ျဖန္႕ခ်ိ/ေရာင္းခ်ေရးအပိုုင္းတိုု႕ တစ္ေလွတည္း စီးၾကရသည္။ တစ္ခရီးတည္း ညီညြတ္စြာ နားလည္မႈရွိစြာ သြားၾကရသည္။ မဂၢဇင္းသက္ရွည္လာသည္ႏွင့္အမွ် အၿမဲအတူ ပူးတြဲပါ၀င္ေနၾကသူတိုု႕ၾကား (လူ ခ်င္းသိသိ မသိသိ) ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေတြ ရွိလာခဲ့သည္။ မျမင္ဖူး ေသာ္လည္း ခင္မင္ေနတတ္ၾက သည္။ ယခုုအခါ ထိုုသူေတြႏွင့္ ခရီးအတူမထြက္ရေတာ့ဟူေသာ အသိသည္လည္း လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ျဖစ္လာရျပန္သည္။ တစ္စုုံတရာဆီသိုု႕ စုုန္းစုုန္းနစ္ျမႈပ္လိုုက္ပါ သြားရသလိုုလည္း ခံစားမႈကိုုလည္းျဖစ္ေစခဲ့သည္။
မည္သိုု႕ပင္ျဖစ္ေစ အခြင့္အခါသင့္လာသည့္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါတြင္ေတာ့ ယခုုတစ္ခရီး တည္း သြားခဲ့သူမ်ား တစ္ေနရာရာတြင္ ျပန္လည္ရွင္သန္ရုုန္းကန္ထြက္လာႏိုုင္လိမ့္မည္ဟုုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ယုုံၾကည္ေနမိသည္။
ဤလြမ္းဆြတ္စိတ္၊ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္၊ ယုုံၾကည္စိတ္တိုု႕ျဖင့္ “ႏႈတ္ဆက္ေတး”ကိုု ေရးခဲ့သည္။
“သဘာ၀”ေလွေပၚတြင္ ကာလတစ္ခုု လုုိက္ပါစီးနင္းခြင့္ရခဲ့သည့္အတြက္၊ ထိေတြ႕ ပတ္သက္ခဲ့ရသူ မိတ္ေဆြအားလုုံးအေပၚ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မေမ့မေလွ်ာ့ ေျပာခဲ့ခ်င္ပါသည္။

ၿငိမ္းေအးအိမ္
၂၅ရက္၊ ေမလ၊ ၂၀၁၄ 0:54am
ကူမင္းၿမိဳ႕၊ တရုုတ္ျပည္။

၂၀၁၄- ဇူလုိင္လထုတ္၊ အတြဲ(၂)၊ အမွတ္(၁၀) သဘာဝ ျမန္မာ ဓာတ္ပုံ မဂၢဇင္း၊ ဝန္းက်င္ျမင္ကြင္းက႑မွ နန္းသီရိလြင္ ေရးသားေသာ “သန္းေခါင္ယံၿမိဳ႕ျပ (ညသန္းေခါင္ယံ ရန္ကုန္ဝန္းက်င္)" ေဆာင္းပါး အဖြင့္...

ဓာတ္ပုံ - ခြန္မင္းထင္