Katta

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 12 – යළි ගමට, යළි හදවතට

රෝහලේ දොරවල්වලින් පිටවෙද්දී, නගරයේ හුස්ම ඇයට වෙනස් වගේ දැනුණා. කලින් වගේ බරපතල නෙවෙයි—දැන් නිදහසක් තියෙනවා. ඔයාගේ අතීතය මුහුණ දීම කියන්නෙ ඒක ඉක්මවා යාමට පළමු පියවර බව ඇය දැන් තේරුම් ගත්තා.

බස් එකේ ඇය සිටියේ කවුළුවෙන් බැලීමක් අතරේය. පාර දිගේ හිරු වැටෙමින් නිම්නතක් යවමින් සිටියා. ඇය හිතා ගත්තා, “මේ මාවත් යන ගමනක්.”

ගමට පැමිණි විට සෙරීන්ට හිතට පන වගේම සැනසීමක් දැනුණා. ගගෙ සුළඟ ඇගේ මුහුණට වැදිලා, හිතට කීවා—**“ඔයා ආපහු ආවා.”**

නදීෂ් එදින ගගෙ තීරයේ හිඳියා. ඔහුගේ ඇස් තවත් මෘදුයි, නමුත් එහි තිබෙන උණුසුම පැහැදිලිව දැනුණා.
“ඔයා ආවානේ…” ඔහු කිව්වා.
“ඔව්,” ඇය සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “මට ආපහු එන්න ඕන කියලා මටම දැනුණා.”

“දමිතව දැක්කද?”
“ඔව්,” ඇය මද නිහඩව කියා සිටියා. “ඔහුට තවත් අවස්ථාවක් අවශ්‍ය වුණා. නමුත් මට තේරුම් ගන්න ලැබුණා—ආදරය කියන්නෙ අතීතයට නැවතීමක් නොව, වර්තමානයේ මැද ජීවත්වීමක්.”

නදීෂ් ඇගේ මුහුණ අල්ලා බලාගෙන කිව්වා. “ඒ වචන ඔයාගෙන් ඇහුවාම මට හිතෙන්නෙ මේ ගමට ආලෝකය ආපහු ආව වගේ.”

“ඔයා හිතාගන්නෙ මට දැන් නිවන් ලැබුණා කියලාද?”
“නැහැ,” ඔහු මෘදු හඬින් කිව්වා. “නමුත් ඔයා දැන් හුස්ම ගන්නෙ නිදහසේ.”

ගගෙ තීරයේ ගැඹුරු නිහඩකම උදා වුණා. ගගෙ ජලය ඇගේ අත් අතරින් ගලා යද්දී ඇය මනසේ හිටියේ ඒ වචනම.

“නදීෂ්,” ඇය කිව්වා, “ඔයාට මට කියන්න ඕනෙ දෙයක් තිබුණානේ? ඒක තවමත් නොකියාද?”

ඔහු මිනිත්තුවක් නිහඩව හිඳියා. පසුව ඇයව බලාගෙන සිනාසෙමින් කිව්වා, “ඔයාට තේරුම් ගන්න ඕන නෑ. ඔයා දැනෙනවා.”

ඇය කම්පාවක් දැනුනා. ඒ මොහොතේ හිරු ගගෙ වතුරේ බැබලෙමින් ඔවුන් දෙදෙනාට මැද බොඳ රෑකිරණියක් ඇති කළා. ඒක ආදරයක් වගේ, නිහඩයක් වගේ, නමුත් පැහැදිලිව ජීවත්වෙන සිහිනයක්.

ඇය සිනාසෙමින් ඔහුගේ අත අල්ලා ගත්තා. “ඔයා ඉන්න තුරු මට හිතෙනවා, මගේ ලිවීමේ අරුත තවමත් ඉතිරිවෙලා.”

ඇතැම් ආදරය මැකෙන්නේ නැහැ—ඒ මැදින්ම අලුත් ආරම්භය උපදින්න පමණයි.

📝 Katta

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 9 – කඳුළු සහ සිනා අතරින්

එදා සෙරීන්ට ගම අසල පාසලෙන් ආරාධනාවක් ලැබුණා—“ඔබේ කවි කියවීම් සවන්දීමකට පැමිණෙන්න.”
ඇය තුළ ගැටුමක් වුණා. ඒක අතීතයේ අඳුරු මතකයක් නැවතත් විවෘත කරන මොහොතක් වගේ. නමුත් ඇය තීරණය කළා—ඇය පලාන යන්න නෙවෙයි, මුහුණ දීමටයි.

ඇය පාසලට ගියේ සරල හැඳුනක් ඇඳලා, පරණ ගුරුතුමියාව ඇයව සාදන්නට සිටියා. “අපිට ඔබ වගේ එකාට ගොඩක් උනන්දුවක් තියෙනවා, සෙරීන්. ගමට මේ වගේ ශක්තියක් එනකොට හැමෝටම ආසාවක් ඇති වෙනවා.”

ඇය වේදිකාවට නැගෙද්දී, ඇගේ ඇස් ගැටුණා නදීෂ්ගේ ඇස්වලට. ඔහු පසුපසට, පෙනෙන තරම් නිහඩව සිටියා. ඒත් ඔහුගේ ඇස් කියන දේ, ලෝකයම නිහඩ කරලා අහන්න වටින වචන වගේ.

ඇය පටන් ගත්තා.

> “ආදරය කියන්නෙ හුස්මක්,
> හැඟීමක්,
> විරාමයක්,
> නමුත් කිසිදාම නිමා වචනයක් නෙවෙයි…”

ගමේ දරුවන් නිහඩව ඇය අසනවා. කවිය නිමවෙද්දී ඇය අඳුරු අතීතයකට ගියා—දමිත. ඔහු මතකයට ඇතුළු වුණා. ඒ මොහොතේ ඇගේ හිත දෙකකට බෙදුණා.

සංගීතය නතරවෙද්දී ඇය මතක් කරලා කිව්වා, “අපේ අතීතය කියන්නෙ අපිව බොඳ කරන අඳුරක් නෙවෙයි. එය අපිට ආලෝකය සොයා යන්න මඟ පෙන්වීමක්.”

ගුරුතුමියාව ඇගේ අත අල්ලා, “ඔයා දැන් සම්පූර්ණයි,” කියලා කීවා.

ඇය පිටවෙද්දී නදීෂ් ඉදිරියට ඇවිත් තරහ නැති සිනාවක් දක්වලා කීවා, “ඔයා කවිය කියද්දි මට මතක් වුණා—ඇත්තටම ආදරය කියන්නෙ අහසට ලියන දේක් නෙවෙයි, එය අහසටම අහන එකක්.”

සෙරීන් බොහෝ වෙලාවක් නිහඬව සිටියා. “ඔයාගේ ඒ වචන මට ලෝකයම නිවෙලා වගේ හැඟෙනවා.”

ඇය ගමන් යද්දී නදීෂ් පසුපසින් බලමින් හිඳියා. ඔහු දැන ගත්තා—ඇය තවමත් අතීතයේ කඳුළු වලින් මිදෙන්න බැරි බව. නමුත් ඔහු තීරණය කළා—ඔහුගේ සිනා, ඇයගේ ඒ කඳුළු පිටවන්නට හේතුවක් වෙන්නයි.

එදින සවස ගගෙ තීරය අසලින් හිරු බැස යද්දී, ඔවුන් දෙදෙනාම එකම අහසේ යට ඉඳලා සිතූ විදිහ වෙනස් නොවුණා—ආදරය කියන්නෙ කවදාවත් අතීතය මකා දැමීමක් නෙවෙයි, එය ආදරය හැඟෙන අයුරින් යළිම ලියන්නෙකි.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 7 – හුස්මවෙර ආදරය

ඇතැම් රාත්‍රීන් ඇත, නීරෝගී නිසලකම පවා ගැඹුරු හඬක් ඇති කරනවා. එම රාත්‍රියත් ඒ වගේ එකක්. සෙරීන් නිදාගත් නගරයේ හුස්මවෙර සිහිනයක් ඇයගේ හදවත හිනාවෙලා පීඩා කළා—නදීෂ්ගේ මුහුණ, ඔහුගේ අත්, සහ ඔහු කියා නොකියන වචන.

ඇය උදේ එන විට ගගේ තීරයේ ඇවිද යනවා. අහස අළු පැහැයෙන් පිරී, ගගෙ වතුරේ සිසිල දැනෙයි. ඒ වෙලාවේ ඇය අසන්නට ලැබුණා නදීෂ්ගේ හඬ.
“අදත් උදේ අර ගගෙ තීරේ... ඔයා.”

ඇය හැරී බැලුවා. ඔහුගේ මුහුණේ හිරු කැඳවන මද උණුසුමක්, ඔහුගේ ඇස් තුළ බොහෝ දේ කියන නිහඩකමක්.

“මට මේ තැන කැමතියි,” ඇය කිව්වා. “එහෙම හිතෙනවා මට මේ ගගෙන් මගේ හදවත අහන්න පුළුවන් කියලා.”

නදීෂ් හිනා වුණා. “ඒ හදවත මටත් අහන්න ලැබුණොත්...”

ඇය නිහඬව හිඳියා. මිනිත්තුවක් ගතවෙද්දී ඔවුන් අතර සිදුවූ නිහඩය, කිසිදු වචනයකට වඩා අරුතක් තිබුණා. ගගෙ ජලය ගලා යන සෙරිනේඩ්, ඔවුන්ගේ හුස්මවෙර ගීතයක් වගේ.

“නදීෂ්, ඔයාට මතකද අපි කුඩා වෙද්දී මම ලියපු කවි පොත?”
“ඇත්තටම මම තවමත් ඒක අරගෙන ඉන්නවා,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. “අපිට එකට මතක තියෙන ඒ අකුරු මට සොඳුරුම මතකයක්.”

නදීෂ්ගේ ඇස් සෙරීන්ගේ ඇස්වලට ගැටුණා. ඔහු අතක් දිගු කරමින් ඇයගේ කෙඳි පිහිටුවා. “ඔයාට තේරෙනවාද... මට මේ හැම මොහොතකම කියන්න හිතෙන දේ?”

සෙරීන් කම්පාවක් දැනුනා. “නැහැ... කියන්න එපා,” ඇය මද උච්ච හඬකින් කිව්වා. “මට තවමත් අහන්නට භයයි.”

“කෙසේ වෙතත් මම දවසක කියන්නමම්,” නදීෂ් යළිත් සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා.

ඒ මොහොතේ ගග අසල පොල්ගස් අතරින් හුළඟක් වැදෙමින් ගමනක් ගියා. අහසේ පහන් රූපවලින් දිනපතා ආදරය පිපෙන සටහනක් මෙන් ඒ මොහොත ලිවුණු වුණා.

ඇය ගමන් යද්දී ඔහුගේ ඇස් තවමත් ඇය දෙසම යොමු වී තිබුණා. ඔහුට දැනුණා—ඇය තවමත් අතීතයට සහ වර්තමානයට අතර රැඳී සිටින බව. නමුත් ඒ අතරතුර ඔහු තීරණය කළා—ඇයට ආදරය කියන්නට එන මොහොත කවදාවත් අතහැර නොයන්න.

කොටස 3 – අතීතයේ සෙරිනේඩ්

ගමේ සවස අහස රතු පැහැයෙන් ගැස්සෙමින් සිටියේය. වැසි නතරවී, නගරය සන්සුන් වූවා. සෙරීන් සහ නදීෂ් ගමේ මාවතකින් ඇවිදිමින් ගොස්, පරණ ගොවිතැන් වලින් ගලා එන ගඟේ සෙරිනේඩ් අහමින් හිඳිනවා.

“මතකද මේ ගගේ පැත්තට අපි එළවළු පතුරුවලා ගමන් ගිහිල්ලා කුඩා බෝට්ටු හදපු දවස්?” නදීෂ් සිනාසෙමින් ඇස් උඩින් බැලුවා.

සෙරීන්ගේ ඇස් දිලිසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “ඇත්ත... මම තවමත් මතකයි, ඔයා බෝට්ටුවට දැම්ම ගගේ අලවල් අරගන්නට ගිය විට ඔයා ගගට ඇදවැටුණා. මම හොඳටම කැමති වෙලා හිනා වෙලා ඉඳලා... ඔයාට නම් කෝපය.”

නදීෂ්ගේ සිනහව නෙත් අතරින් පිපුණා. “අපිට ඒ මොහොතේ තේරුණේ නැහැ, ඒවා තමයි අපේ ජීවිතේ හිනාපත් මතකය.”

එතැන් සිට ඔවුන් අතර නිහඩයක් උදා වුණා. ගඟේ ජලය ගලා යන හඬ, පක්ෂිගොඩ බිඳෙන හඬ, හා ගමේ ගගරැඳු සුවඳ පමණක් අසන්නට තිබුණා. නදීෂ්ගේ සිතේ සෙරීන් යළිත් ඉඳගන්න ආවද කියන ප්‍රශ්නය.

“සෙරීන්, ඔයා මේ ගමට ආපු හේතුව මට කියන්න බැරිද?” ඔහු ගැඹුරු හඬකින් ඇසුවා.

ඇය ගැටලුකාරීව උදා වූ කඳුළක් පවා සඟවාගත් හැටි සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “මම විවේක ගන්නයි ආවේ. නගරය... මට හැම දේම අලුත් කරලා දුන්නත්, මගේ හදවතේ හිස්කම පුරවන්න බැරි වුණා. මම දැනගන්න ඕන වුණා—ඇත්තටම මගේ ජීවිතේ මගේ තනියම තෝරාගන්න එක මොකද්ද කියලා.”

නදීෂ්ගේ හදවත තුළ නව ගිනිවල් පිපුණා. ඒත් ඔහු දන්නවා, ඇයගේ රහසක් තවමත් ඇගේ ඇස් තුළ සැඟවෙන බව.

“මම හිතුවේ ඔයා සදාකාලේටම අතුරුදහන් වෙලා යයි කියලා,” නදීෂ් කටහඩ අඩු කරමින් කිව්වා. “ඇත්තටම මම... මම තවමත්...” ඔහුගේ වචන ගඟේ සෙරිනේඩ් තුළ අතුරුදහන් වුණා.

සෙරීන් උණුසුම් සිනහවකින් ඔහුගේ අත සෙමින් ස්පර්ශ කළා. “හෙට ගැන මම කියන්න බැහැ නදීෂ්. හැබැයි අද... මේ මොහොතේ... මම සැනසුමෙන් ඉන්නේ මේ ගමේ, ඔබේ අසල.”

අඳුරු සවස් අහස යළිත් නක්ෂත්‍ර වලින් පිරුණු කලාපයක් ලෙස දිස්වුණා. නදීෂ්ගේ නෙත් ඇයගේ ඇස් තුළ ගැටී ගියා. එම මොහොතේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ සෙනෙහස මොණරාගේ පියාපත් විදිහට යළිත් විවර වුණා.

කාලය කවදාවත් නතර නොවෙයි. නමුත් එම රාත්‍රිය ඔවුන්ගේ මතකයේ සදාකාලික පිටුවක් බවට පත්වුණා.