Chean

មិនមែនគ្រប់រឿងទាំងអស់ សុទ្ធតែអាចយកទៅត្អួញត្អែរប្រាប់អ្នកដទៃបានឡើយ។ នៅក្នុងឆាកជីវិតនេះ នៅពេលដែលយើងធ្លាក់ដល់ចំណុចសូន្យ ជួបការខកចិត្ត ឬប្រឈមមុខនឹងការបរាជ័យ មនុស្សដំបូងដែលយើងចង់រត់ទៅរក គឺនរណាម្នាក់ដែលអាចស្តាប់ និងយល់ពីទំហំនៃការឈឺចាប់របស់យើង។ ប៉ុន្តែ ពិភពលោកនេះមិនមែនសុទ្ធតែពោរពេញទៅដោយអ្នកស្តាប់ដ៏ស្មោះត្រង់នោះទេ។
ជារឿយៗ ការទម្លាយភាពទន់ខ្សោយឱ្យគេបានដឹង មិនត្រឹមតែមិនអាចព្យាបាលរបួសនោះទេ តែវាបែរជាក្លាយជាការបើកផ្លូវឱ្យគេយកអំបិលមកប្រឡាក់បន្ថែមទៅវិញ។
មនុស្សខ្លះ ដឹងហើយក៏លួចត្រេកអរ មនុស្សខ្លះ ដឹងហើយក៏មិនខ្វល់ មនុស្សខ្លះ ដឹងហើយក៏ចាត់ទុកជាធម្មតា ព្រោះវាមិនមែនជារឿងគេ។
មិនមែនគ្រប់គ្នាដែលញញឹមដាក់យើង សុទ្ធតែចង់ឃើញយើងបានល្អនោះទេ។ ពេលដែលយើងបញ្ចេញភាពទន់ខ្សោយ ឬស្រែកប្រាប់គេពីការបរាជ័យ មនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងហុចក្រដាសជូតទឹកភ្នែកឱ្យយើងពិតមែន ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេវិញ កំពុងតែលួចសើចចំអក និងអបអរសាទរចំពោះភាពវិនាសរបស់យើង។ ការឈឺចាប់របស់យើង អាចគ្រាន់តែជាការកម្សាន្ត និងជាជ័យជម្នះដ៏ស្ងៀមស្ងាត់របស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានបញ្ហា និងបន្ទុកជីវិតរៀងៗខ្លួនដែលត្រូវដោះស្រាយ។ ពេលខ្លះ ការដែលយើងយកការខកចិត្តទៅប្រាប់គេ វាគ្រាន់តែជាសំឡេងរំខានមួយសម្រាប់គេប៉ុណ្ណោះ។ គេអាចនឹងងក់ក្បាលស្តាប់ គេអាចនឹងពោលពាក្យ «ស៊ូៗ» មួយម៉ាត់ចេញពីចុងមាត់ ប៉ុន្តែពេលបែរខ្នងភ្លាម គេក៏ភ្លេចរឿងរបស់យើងបាត់ទៅហើយ។ ការបរាជ័យរបស់យើង មិនបានធ្វើឱ្យបាយរបស់គេខ្វះរសជាតិ ឬធ្វើឱ្យគេដេកមិនលក់ឡើយ។ ទោះបីជាយើងរៀបរាប់ពីទំហំនៃការខកចិត្ត និងការតស៊ូដ៏លំបាកនោះហូរហែរដូចទឹកទន្លេយ៉ាងណាក្តី ក៏អ្នកស្តាប់នៅតែចាត់ទុកថាវាជារឿងធម្មតា។ គេមិនមែនជាអ្នកដែលបាត់បង់ គេមិនមែនជាអ្នកដែលខំប្រឹងរហូតហូរញើសលាយឈាមហើយត្រូវដួលគ្រាំងនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ ទម្ងន់នៃការឈឺចាប់នេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់បានជ្រៅជ្រះក្រៅពីម្ចាស់សាច់រឿងឡើយ។