PsychologyToday

.

#کودک از اضطرابی اساسی رنج می‌برد، یک حالت بی‌قراری بسیار شدید. این کودک والدینی دارد که تعارض‌های روانی‌شان به آن‌ها اجازه نمی‌دهد تا پذیرشی اساسی را که برای رشد #خودمختاری کودک ضروری‌ست، به کودک ارائه کنند. در سال‌های ابتدایی زندگی، وقتی کودک والدینش را به چشم قادر و عالم مطلق می‌نگرد، در برابر عدم پذیرش والدینش به این نتیجه می‌رسد که چیزی شدیدا غلط در مورد او وجود دارد.
کودک برای برطرف کردن این تکذیب و عدم‌پذیرش و رسیدن به پذیرش، توافق و عشقی که برای نجات‌یافتن به آن نیاز دارد، متوجه می‌شود که باید فرد دیگری شود. او انرژی‌اش را از درک خود واقعی‌اش، از استعدادهای شخصی‌اش منحرف می‌کند و تصویری آرمانی از خود می‌سازد -او باید آن‌طور شود تا نجات یابد و از اضطراب اساسی دور شود. تصویر آرمانی ممکن است اشکال مختلفی به خود بگیرد، ولی همه‌ی این اشکال برای کنار آمدن با حس بد بودن، نامناسب بودن و دوست داشتنی نبودن است.

پیشرفت در سال‌های اولیه‌ی تصویر آرمانی و منحرف‌کردن انرژی از تحقق استعدادهای واقعی، انشعابات گسترده‌ای در رشد شخصیت دارد. شخص انزوای شدیدی را تجربه می‌کند، چون شکافی میان او و دیگری ایجاد می‌شود. خواسته‌هایی که از خودش دارد بیشتر و بیشتر می‌شود، روندی که اسم آن را «استبداد بایدها» می‌گذارد.
درودها